Αυτοσχεδιασμος, φαντασια και αυθορμητισμος με κοινο παρανομαστη την τζαζ

Στο ρου της ιστορίας πολλοί ήταν αυτοί που ονειρεύτηκαν τη δημιουργία μιας παγκόσμιας γλώσσας που θα κατέρριπτε τα επικοινωνιακά χάσματα της ανθρωπότητας μερικοί μάλιστα επιχείρησαν να δημιουργήσουν τέτοιου είδους γλώσσες.

Αυτό που τους διέφευγε όμως είναι ότι τέτοιου είδους παγκόσμιες γλώσσες υπάρχουν και μάλιστα συμβαδίζουν και εξελίσσονται μαζί με τον άνθρωπο. Τέτοια γλώσσα είναι και η μουσική. Σίγουρα κανείς μπορεί να μην γνωρίζει όλους τους «συντακτικούς» ή «γραμματικούς» κανόνες της ωστόσο ακόμα και έτσι το μήνυμα «διασώζεται ακέραιο» με τη χρήση μόνο επτά νοτών. Μόλις επτά νότες κατάφεραν να συντροφεύουν τον άνθρωπο σε όλη την έκταση της ιστορία του και βέβαια όπως κάθε σωστός σύντροφος η μουσική εξελίχτηκε, διαφοροποιήθηκε και απέκτησε τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μαζί με τον άνθρωπο από τόπο σε τόπο και από κοινωνία σε κοινωνία διατηρώντας όμως πάντα την καθαρή της ουσία.

Προς τι όλο αυτό; Μα γιατί μπορεί στο κοινωνικό μας οπλοστάσιο ή στις προσωπικές μας καταβολές να μην ήμαστε εξοικειωμένοι με τις μουσικές που μας έρχονται από την άλλη άκρη του Ατλαντικού ωστόσο αυτό δεν μας αποτρέπει από το αναγνωρίζουμε και να αξιολογούμε ως υψηλής αισθητικής επικοινωνιακή πράξη αυτό που συνέβη το βράδυ του Σαββάτου στο «Οχτώ», όπου τέσσερις μουσικοί κατάφεραν να αναδείξουν σε όλη της έκταση της τη μαγεία της τζαζ μουσικής. Αφορμή για αυτή τη γενναιόδωρη σε χρώματα και συναισθήματα βραδιά στάθηκε το αφιέρωμα στον Ray Charles που ετοίμασαν από κοινού και παρουσιάζουν ανά την Ελλάδα ο Craig Bailey στο άλτο σαξόφωνο, ο Κώστας Μαγγίνας στην κιθάρα, ο Αγαμέμνων Μάρδας στο ακουστικό μπάσο και o Χρήστος Γερμένογλου στα τύμπανα. Διόλου τυχαίο το αφιέρωμα αφού ο Bailey για 17 χρόνια και μέχρι το θάνατο του Ray Charles αποτελούσε αναπόσπαστο μέλος της ορχήστρας του θρυλικού πιανίστα της τζαζ και όχι μόνο με συναυλίες σε όλο τον κόσμο.

Με κατατεθειμένα λοιπόν τα διαπιστευτήρια του και πλαισιωμένος από τρεις έλληνες μουσικούς που υπηρέτησαν και υπηρετούν πιστά και με αξιώσεις την τζαζ μουσική, ο Craig Bailey κατάφερε να κερδίσει το κοινό της Κομοτηνής και ας πίστευε, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, ότι το μαγαζί δεν θα γέμιζε καθώς μια ώρα πριν την παράσταση υπήρχαν μόλις δύο άτομα στον χώρο.

Ο «χρησμός» τελικά αποδείχτηκε λάθος αφού το κοινό της Κομοτηνής γέμισε ασφυκτικά τον χώρο του «Οχτώ» έχοντας την ευκαιρία να δει δια ζώσης επί τω έργω τόσο σπουδαίους μουσικούς. Σπουδαίους όχι λόγω της τεχνικής τους κατάρτισης, που είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά γιατί καταφέρνουν στις εποχές της ευκολίας, του φόβου και της «αρπαχτής» – ειδικά αυτό το τελευταίο τείνει να γίνει ο κανόνας στην επαρχία- να παρουσιάζουν ένα θέμα που μας θυμίζει πως το σωσίβιο που μας απομένει είναι η φαντασία, ο αυθορμητισμός και πρωτίστως το συναίσθημα.

Για τους μυημένους στη τζαζ μουσική είναι γνωστό πως ο αυτοσχεδιασμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του είδους της μουσικής έτσι που κανένα κομμάτι να μην είναι ποτέ ίδιο με οποιαδήποτε προηγούμενη εκτέλεση του, αφού με τους αυτοσχεδιασμούς τους οι μουσικοί κάθε φορά δημιουργούν ένα καινούργιο κομμάτι μέσα στο κομμάτι. Αυτό όμως που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η αλεγρία και ο αυθορμητισμός του Bailey, ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να αμφιδρομήσει ενεργητικά τη μουσική παράσταση καταργώντας το ύψος και την απόσταση της σκηνής είτε περνώντας ανάμεσα από το κοινό παίζοντας το σαξόφωνό του είτε δημιουργώντας τραγουδιστικές στιχομυθίες με το κοινό και το μικρόφωνο να περνάει κυριολεκτικά από όλους τους παρευρισκόμενους.

Και αν ο Craig Bailey κατάφερε να ξαφνιάσει το κοινό με τον αυθορμητισμό του ευχάριστα το ίδιο έπραξαν με τις αυτοσχεδιαστικές τους «εξάρσεις» και οι λοιποί του κουαρτέτου ήτοι ο Κώστας Μαγγίνας που μία μόλις εβδομάδα μετά την πρώτη του εμφάνιση στην Κομοτηνή κατάφερε να μαγέψει και πάλι τους θαμώνες του «Οχτώ» με την κιθαριστική του δεξιοτεχνία. Το ίδιο έπραξαν όμως και ο Αγαμέμνων Μάρδας και Χρήστος Γερμένογλου που απέδειξαν πως η Ευρώπη και η Ελλάδα ειδικότερα δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από την τζαζ σκηνή της Αμερικής.

Κατόρθωμα διόλου ευκαταφρόνητο αν αναλογιστεί κανείς τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο γεννιέται η τζαζ μουσική απαιτώντας από τους συμμετέχοντες εγρήγορση, επικοινωνία και άριστη μουσική κατάρτιση ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν οι περίφημοι τζαζ αυτοσχεδιασμοί. Το είπε άλλωστε καλύτερα από όλους και το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς, ο Ray Charles, «η μουσική για μένα είναι σαν την αναπνοή. Δεν κουράζομαι να αναπνέω, δεν κουράζομαι να παίζω μουσική» και αυτό φαίνεται πως το υπηρετούν πιστά και οι τέσσερις τους.

Περισσότερες φωτογραφίες στη σελίδα μας στο facebook

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.