Αυτονομα, μοναδικα μικρογλυπτα στη φορμα του σωματος

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε την Κλεοπάτρα χωρίς τα κοσμήματά της; Θα ήταν τόσο τολμηρή έως προσβλητική σκέψη όσο αν απαιτούσε ο Μύλλερ από την Μονρόε να μην φοράει το Channel No5.
Κάθε γυναίκα έχει τα μυστικά της, συχνά ανθρώπινες αδυναμίες που ενεργοποιούν τις αισθήσεις της αλλά και τα αισθητήρια όσων την αντικρίζουν. Για κάθε γυναίκα υπάρχει ένα μοναδικό κόσμημα, που το έχει στη μπιζουτιέρα της, ή το ονειρεύεται κι όταν το συναντάει είναι κεραυνοβόλος έρωτας ή dιjΰ vu. Ο Κεβόρκ Μελκονιάν το έχει υποψιαστεί – αν και δεν το ομολογεί – και συνωμοτώντας με τον Βασίλη Γεωργιάδη, παρουσιάζουν, αρχής γενομένης από την επόμενη Δευτέρα, την πρώτη έκθεση εικαστικού κοσμήματος στην Κομοτηνή. Απευθύνεται σε γυναίκες ανεξαρτήτου taille, ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας και στα 100 περίπου κομμάτια της έκθεσης υπάρχουν δημιουργίες ακόμα και για γυναίκες «δηλητήριο», για παράδειγμα για σύγχρονες Μήδειες, εκτός του ρόλου του θύτη βεβαίως…

ΠτΘ: Ο νέος χώρος των Δωριώνων ανοίγει για το κοινό στις 17 Ιουνίου με την έκθεση εικαστικού κοσμήματος του Κεβόρκ Μελκονιάν. Τι σημαίνει αυτός ο χώρος;
Β.Γ.: Ο χώρος μάς εξυπηρετεί περισσότερο, είναι μεγαλύτερος, αναδεικνύει τους πίνακες ζωγραφικής, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να φιλοξενεί εκθέσεις ξεχωριστές, όπως αυτή του Κεβόρκ Μελκονιάν. Είναι κοσμήματα χειροποίητα, κομμάτια μοναδικά, με μια φόρμα κοντά στο εικαστικό, ονειρικά.
Ο νέος χώρος των Δωριώνων παραμένει στο κέντρο της πόλης, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ούτως ώστε ο κόσμος να έχει εύκολη πρόσβαση. Είναι ενδιαφέρον το ότι ξεκινάμε αυτή την έκθεση στο νέο χώρο, δεδομένου ότι είναι καλοκαιρινή και τα κοσμήματα φοριούνται ιδιαίτερα, γιατί είναι ασημένια.
Το καλοκαίρι είναι πιο χαλαρό και μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε διαφορετική οπτική του εαυτού μας. Κάνουμε δώρο στον εαυτό μας ένα κόσμημα μοναδικό, το οποίο φτιάχτηκε μόνο για μας.

ΠτΘ: κ. Μελκονιάν, υπήρχε κάποιος μπούσουλας από τον Βασίλη Γεωργιάδη στην κατασκευή των κοσμημάτων ή ήταν καθαρά δικές σας επιλογές;
Κ.Μ.: Τα κοσμήματα προήρθαν αποκλειστικά από προσωπική μου έμπνευση. Η ιδέα ανήκει στον Βασίλη Γεωργιάδη, την αντιμετώπισα ως μια ενδιαφέρουσα πρόκληση, προθυμοποιήθηκα και προέβην στην εκτέλεση των κοσμημάτων. Χρειάστηκε πολύς χρόνος, περισσότερο από δύο μήνες. Το κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και δεν γίνεται αντιγραφή. Τα περισσότερα είναι δεμένα με πέτρες ημιπολύτιμες και κάποια με πολύτιμες, όπως είναι το μπριγιάν. Είναι ο αχάτης, ο αβεντουρίνης, ο τενεφρίτης, το μελί ζιργκόν, πέτρες του καλοκαιριού.
Στην έκθεση περιλαμβάνονται περιδέραια, βραχιόλια, δαχτυλίδια, καρφίτσες και λίγα σκουλαρίκια.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι η απόπειρα του Κεβόρκ Μελκονιάν είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης εμπειρίας του ή εκτιμάτε ότι εμπνεύστηκε από το χώρο της γκαλερί; Τι εισπράττετε ως θεατής;
Β.Γ.: Όταν ξεκινήσαμε με την ιδέα της έκθεσης διευκρινίστηκε ότι ο Κεβόρκ είναι απόλυτα ελεύθερος σε ό,τι δημιουργεί. Βρέθηκε μπροστά στο μέταλλο για να μεταφέρει, να μορφοποιήσει αυτό που νιώθει σε κόσμημα.
Τα κοσμήματα που εκτίθενται είναι μικρά γλυπτά. Το καθένα συνιστά ένα έργο τέχνης, με τη διαφορά ότι μπορεί να φορεθεί. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ακόμη κι αν υπήρχε η δυνατότητα να αντιγραφούν είναι αυτόνομα, γιατί είναι ένα πρωτότυπο έργο τέχνης.
Αν ήταν σε μεγαλύτερες διαστάσεις τα κοσμήματα αυτά θα μπορούσαν να είναι γλυπτά. Είναι η τρίτη διάσταση της έκφρασης του καλλιτέχνη. Ο Κεβόρκ, πριν εκτελέσει τα έργα του τα σχεδιάζει. Έχουμε μία τρισδιάστατη αναπαράσταση μιας εικαστικής έμπνευσης. Είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε στον τόπο μας έκφραση καλλιτεχνική, η οποία ξεπερνά τις δύο διαστάσεις και γίνεται κάτι αληθινό.
Ως θεατής νιώθω θαυμασμό, γιατί βλέπω την έκφραση ενός ανθρώπου, η οποία πολλές φορές είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε εκπλήσσει και τον ίδιο τον δημιουργό.
 

ΠτΘ: Όταν επιλέγουμε να αγοράσουμε ένα πίνακα, με το χρόνο γίνεται ένα δικό μας κομμάτι, μοιάζει να παίρνει τα χαρακτηριστικά και τα συναισθήματά μας. Με το εικαστικό κόσμημα, η διαφορά είναι ότι αυτό το κόσμημα μπορούμε να το φέρουμε επάνω μας, να αγγίζει το σώμα και να παίρνει τα σχήματά μας.
Β.Γ.: Έτσι κι αλλιώς είμαστε όντα που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με τις αισθήσεις, κι όταν φοράμε το έργο τέχνης γινόμαστε ένα με αυτό. Πολλά από τα κοσμήματα είναι από ασήμι και ορυκτές πέτρες, άρα έχουμε μια άμεση επαφή με πιο πρωτόγονες αισθήσεις, επιστρέφουμε σε αισθήσεις που έχουμε ξεχάσει. Το κόσμημα, από την αρχαιότητα, ήταν καθημερινής χρήσης. Λειτουργούσε ως σύμβολο εξουσίας, ως ιερατικό σύμβολο, ηρωικό… είχε ένα στόχο, ενώ σήμερα ο στόχος έχει να κάνει με τη δική μας ανάμνηση πραγμάτων που χάνονται στο χρόνο. Ουσιαστικά, αναπαριστούμε, επιστρέφουμε σε πανανθρώπινες καταβολές.

ΠτΘ: κ. Μελκονιάν, το υλικό κουβαλάει την ενέργεια της γης, φτάνει στα χέρια σας και μέσα από το σχήμα που του δίνετε γίνεται μια ανταλλαγή ενέργειας. Πώς νιώθετε δουλεύοντας με ποικιλία υλικών και παράγοντας τόσα σχήματα;
Κ.Μ.: Όταν ξεκινάς να δημιουργήσεις ένα κόσμημα, από την αρχή, δεν επιλέγεις το υλικό. Σκέφτομαι για παράδειγμα, να φτιάξω μία καρφίτσα και τη σχεδιάζω. Στην πορεία, σχεδιάζοντας το κόσμημα, κάνω ένα πείραμα: κόβω ένα φύλλο ασημιού και βλέπω πως στέκεται. Κάθε σχέδιο φανερώνει σε ποιο μέταλλο θα ταιριάξει.
Β.Γ.: Υπάρχει η πρωτότυπη ιδέα, αλλά το υλικό της δίνει την τελική της μορφή.
Κ.Μ.: Εάν αποφασίσουμε να δουλέψουμε τον αμέθυστο, που έχει χρώμα μωβ, και διαπιστώσουμε στην πορεία ότι δεν δένει με το ασήμι, δεν το κάνουμε, αν δεν είναι ωραίο αισθητικά.
Αν δω ότι κάτι δεν πάει στο κόσμημα, το ακυρώνω και κάνω κάποια πειράματα, για να δω τι ταιριάζει.

ΠτΘ: Σας έχει συμβεί να ξεκινήσετε το σχεδιασμό μιας καρφίτσας και στην πορεία να καταλήξετε σε περιδέραιο;
Κ.Μ.: Βέβαια. Στη συγκεκριμένη έκθεση, υπάρχει ένα κομμάτι που ονομάστηκε το περιδέραιο της Μήδειας και κρύβει μια ιστορία. Ήθελα να φτιάξω ένα βραχιόλι, στην πορεία όμως θυμήθηκα ένα σχέδιο που φορούσε η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, ένα μισοφέγγαρο, με κενά σημεία κι εξοχές, σαν περίεργη δαντέλα. Αντιμετωπίζοντας το γεγονός ότι το κομμάτι πήρε άλλο σχήμα στην πορεία, αποφάσισα να φτιάξω ένα περιδέραιο, αν και ξαφνιάστηκα από τη σκέψη. Χρειάστηκαν πολλές ώρες δουλειάς και από εκεί και πέρα αναζητούσα τον τρόπο που θα δεθεί στο λαιμό. Έφτιαξα ένα – ένα κρικάκια, στο χέρι, για να γίνει η συγκεκριμένη αλυσίδα. Προσωπικά, το θεωρώ ένα ιδιαίτερο κομμάτι.
Β.Γ.: Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση στην τέχνη είναι ότι ο καλλιτέχνης οδηγεί το έργο του. Διαπιστώνουμε όμως ότι το υλικό ξεκινάει για κάτι και σταματάει από μόνο του δηλώνει «είμαι εδώ, τελειωμένο». Αν ο δημιουργός δεν το ακούσει και αποφασίσει να το συνεχίσει δεν είναι καλλιτέχνης, αλλά εκτελεστής. Έχουμε ακούσει τον όρο «εργάτης της τέχνης», αυτός δηλαδή που δημιουργεί κάτι που ήδη υπάρχει. Ο Δημήτρης Μυταράς λέει «άλλη εικόνα έχω στο μυαλό μου ξεκινώντας, αλλά το έργο με οδηγεί αλλού».

ΠτΘ: κ. Μελκονιάν, πιστεύω ότι ακόμη και η πιο «δύσκολη» γυναίκα θα γοητευτεί μπροστά σε ένα κόσμημα. Θα θελήσει να το αγγίξει, να το φορέσει, να το κάνει δικό της. Πιο εύκολη πρόσβαση στα κοσμήματα έχουν οι γυναίκες, είναι πιο τυχερές.
Κ.Μ.: Είναι σχετικό, αν και τα περισσότερα κοσμήματα της έκθεσης απευθύνονται σε γυναίκες. Υπάρχουν βέβαια και κάποια που απευθύνονται σε άντρες, όπως είναι τα βραχιόλια με λίγο ασήμι.

ΠτΘ: κ. Γεωργιάδη, να θίξουμε το θέμα της τιμής;
Β.Γ.: Η τιμή εκκίνησης είναι τα 30 ευρώ.

ΠτΘ: κ. Μελκονιάν, πώς συνδέεται η έκθεση κοσμήματος με την έκθεση ζωγραφικής;
Κ.Μ.: Εμπνεύστηκα από τον πίνακα του Απέργη, όπου απεικονίζονται φύλλα του καφέ, και έφτιαξα καρφίτσα, όπως επίσης από το στάχυ και τα περιστέρια του Φασιανού.

ΠτΘ: Να έρθουμε λίγο στους πίνακες;
Β.Γ.: Είναι έργα του Αλέκου Φασιανού, του Αντώνη Απέργη, του Νίκου Γεωργιάδη, του Πέτρου Ζουμπουλάκη, του Γιώργου Σταθόπουλου, του Στάθη Βατανίδη. Είναι μια ομαδική έκθεση που θα λειτουργεί παράλληλα με την έκθεση κοσμήματος. Πολλά κομμάτια υπήρξαν πηγή έμπνευσης για κάποιες εκτελέσεις κοσμημάτων κι επιπλέον υπάρχουν πολλά κομμάτια, των οποίων οι μορφές ζωγραφικά φέρουν κοσμήματα, ως ένα ακόμη λόγο της συνύπαρξης κοσμήματος και ζωγραφικής. Υπάρχει θεματική και υλική σύνδεση μεταξύ των δύο.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.
Β.Γ, Κ.Μ.: Κι εμείς ευχαριστούμε.

Μαρία Αμπατζή

Τα κοσμήματα που εκτίθενται είναι μικρά γλυπτά. Το καθένα συνιστά ένα έργο τέχνης, με τη διαφορά ότι μπορεί να φορεθεί. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ακόμη κι αν υπήρχε η δυνατότητα να αντιγραφούν είναι αυτόνομα, γιατί είναι ένα πρωτότυπο έργο τέχνης.
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.