40 μαθητες του 4ου δημοτικου «εισβαλλουν» στη σκηνη του ΔΗΠΕΘΕ
Μια πολλά υποσχόμενη παράσταση, για την οποία δούλεψαν σκληρά με τους καθηγητές τους από το ξεκίνημα της τρέχουσας σχολικής σαιζόν, θα έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν στο κοινό της Κομοτηνής περί τους 40 μαθητές του 4ου δημοτικού σχολείου. Πρόκειται για μία μουσικοθεατρική παράσταση, με τίτλο «Το δένδρο με τις πεταλούδες», η οποία καταπιάνεται με το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού, ένα φαινόμενο που διαρκώς διογκώνεται τα τελευταία χρόνια και κοινή παραδοχή είναι ότι η καλύτερη απάντηση στο πρόβλημα μπορεί να δοθεί από τους ίδιους τους μαθητές.
Το πώς θα απαντήσουν οι μαθητές στο συγκεκριμένο φαινόμενο και στα πολυδιάστατα προβλήματα, που προκαλεί, οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να το μάθουν σήμερα, αύριο και μεθαύριο στις 8 το βράδυ, στις τρεις παραστάσεις που θα δοθούν στη σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής. Παράλληλα όμως με τις τρεις αυτές βραδινές παραστάσεις, το «Δέντρο με τις πεταλούδες» θα παιχτεί και τις πρωινές ώρες, από σήμερα μέχρι την Πέμπτη, ειδικά για τους μαθητές του 2ου , του 5ου και του 8ου δημοτικού σχολείου.
Μαρία Μαλαμίδου «Πολύ σημαντικό το σχολείο να δίνει στα παιδιά τα μέσα για να σταθούν στη ζωή»
Στο κάλεσμα, που απηύθυναν οι συντελεστές του έργου, ο διευθυντής του 4ου δημοτικού και η πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής στάθηκαν μεταξύ άλλων στην έκταση του προβλήματος, που θα θίξουν οι νεαροί μαθητές στις παραστάσεις, αλλά και στη μεγάλη αξία της σύνδεσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το θέατρο. «Το θέατρο είναι δρόμος, αλλά είναι και σχολείο μαζί», υπογράμμισε η κ. Μαρία Μαλαμίδου, «και είναι ιδιαίτερα σημαντικό, όταν εκπαιδευτικοί, σαν κι αυτούς που έχω δίπλα μου, παροτρύνουν τα παιδιά να μπουν στη διαδικασία να μοιραστούν συναισθήματα, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με άλλους, να συνεργαστούν, να εκφραστούν και περισσότερο από όλα να αποκτήσουν εφόδια για τη ζωή». «Γιατί το σχολείο δίνει γνώσεις στους μαθητές», συνέχισε, «αλλά ίσως μια πολύ σημαντική δουλειά είναι να τους δώσει τα μέσα με τα οποία θα μπορέσουν να σταθούν στη ζωή».
«Όταν η τέχνη μπαίνει στο σχολείο, τότε μπαίνει και στην καθημερινότητα»
Με αφορμή την συγκεκριμένη συνεργασία, η πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ παρατήρησε ότι «ίσως θα έπρεπε να συμβαίνει λίγο πιο συχνά αυτό, ίσως θα έπρεπε κι εμείς να είμαστε περισσότερο αρωγοί, πιο συντονισμένα, σε αυτήν την προσπάθεια». Έσπευσε μάλιστα να γνωστοποιήσει την πρόθεσή της να προτείνει για την επόμενη χρονιά μια συνεργασία ανάμεσα στο ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και τη διεύθυνση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα έχει αντικείμενο την οργάνωση ενός δεκαημέρου δράσεων της ίδιας μορφής, όπου μαθητές διαφορετικών σχολείων θα έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν και να παρουσιάζουν οι μεν στους δε, αλλά και σε όλη την πόλη, το έργο τους. «Όταν η τέχνη μπαίνει στο σχολείο, τότε μπαίνει και στην καθημερινότητα», υπογράμμισε κλείνοντας η κ. Μαλαμίδου, επισημαίνοντας ότι «ίσως μπορέσουμε με βάση αυτές τις πρακτικές να δώσουμε το μήνυμα ότι αξίζει στα παιδιά μας να μην βλέπουμε μόνο τι βαθμούς παίρνουν αλλά και τι ψυχή έχουν».
Γιάννης Πουρνάρας «Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια γίνεται πιο επώδυνος για πολλά παιδιά»
Από την πλευρά του, ο διευθυντής του σχολείου, κ. Γιάννης Πουρνάρας, εστίασε περισσότερο στο θέμα της παράστασης, μην παραλείποντας όμως να ευχαριστήσει και να συγχαρεί όλους εκείνους, που συνέδραμαν στην προετοιμασία κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Όπως τόνισε, ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια γίνεται πιο επώδυνο για πολλά παιδιά, επισημαίνοντας πως πέρα από τη σωματική βία, άξια προβληματισμού είναι και η λεκτική βία, η οποία σίγουρα πληγώνει τους μαθητές-θύματα, πολλοί εκ των οποίων δεν το ξεπερνούν ποτέ, με τα αποτελέσματα συχνά να γίνονται ορατά αργότερα.
Κώστας Μαυρίδης «Η κοινωνία των παιδιών είναι εξ ορισμού μία σκληρή κοινωνία»
Μένοντας στο θέμα, που θίγει «το δέντρο με τις πεταλούδες», ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του, κ. Κώστας Μαυρίδης, αρχικά υπογράμμισε ότι «η κοινωνία των παιδιών είναι εξ ορισμού μία σκληρή κοινωνία, γιατί τα παιδιά με τον αυθορμητισμό τους συχνά μπορεί να γίνουν πολύ σκληρά». «Αυτό σημαίνει», εξήγησε, «ότι αν κάποιο παρεκκλίνει για κάποιο λόγο από την ομάδα είτε είναι για το ύψος είτε για τα κιλά είτε για κάποια διαφορετικότητα στη μύτη και οτιδήποτε άλλο, δύσκολα του συγχωρείται αυτή η παρέκκλιση. Επιπλέον, πολλές φορές, πιθανόν και χωρίς να το συνειδητοποιούν, φέρονται διαφορετικά σε παιδιά που έχουν διαφορετικά πιστεύω, καταγωγή ίσως, αλλά και το φύλο πολλές φορές παίζει ρόλο». «Το θέμα του έργου είναι η ενδοσχολική βία», επισήμανε, «αλλά επεκτείνεται γενικότερα στη διαφορετικότητα και στο δικαίωμα που έχει κάθε παιδί να διατηρήσει και να υπερασπιστεί τη διαφορετικότητά του. Αν θα έχουν μάθει κάτι από αυτό τα παιδιά και σε μερικά χρόνια το θυμηθούν, ώστε να υπερασπιστούν τον εαυτό τους πρώτα από όλα, αλλά ίσως και κάποιους συμμαθητές τους που δεν έχουν τη δύναμη ή το θάρρος να πουν ότι «εμένα μου αρέσει αυτό κι όχι αυτό», «θέλω αυτό κι όχι αυτό», τότε κάτι θα έχουμε πετύχει, κάτι θα έχουμε κερδίσει με αυτό το έργο». «Τα παιδιά είναι πηγή δύναμης, κάτι που πολλές φορές δεν το ξέρουν ούτε τα ίδια», τόνισε καταλήγοντας, «και ελπίζω το θέατρο να βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
