26ο τευχος «Επαγγελματοβιοτεχνικα Νεα»

Αισίως το περιοδικό του Επαγγελματοβιοτεχνικού Επιμελητηρίου «Επαγγελματοβιοτεχνικά Νέα»που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες έφθασε στο 26ο τεύχος του. Ήταν τότε λίγο μετά τις προηγούμενες εκλογές του φορέα και συγκεκριμένα στις αρχές του 2003 που κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του, υλοποιώντας έτσι η διοίκηση του Επιμελητηρίου μια προεκλογική δέσμευσή της. Μιλώντας τότε για την έκδοση, ο Πρόεδρος του Επαγγελματοβιοτεχνικού Επιμελητηρίου, κ. Κώστας Λιούρτας, είχε πει τα εξής: «Επειδή δεν είμαστε πολιτικοί και δεν θέλουμε να μείνουμε μόνο στα «θα», έπρεπε κάποια στιγμή να υλοποιήσουμε όλες τις υποσχέσεις μας. Μέσα στις υποσχέσεις μας ήταν ότι θα κάνουμε τα πάντα για να πληροφορήσουμε τον επαγγελματοβιοτέχνη. Η έκδοση των «Επαγγελματοβιοτεχνικών Νέων δεν είναι τίποτε άλλο παρά η υλοποίηση της υπόσχεσής μας. Πάντα, από τα μέλη του Επιμελητηρίου εκφραζόταν το παράπονο γιατί να πληρώνουν το Επιμελητήριο και τι τους προσφέρει. Από εδώ και στο εξής τα μέλη θα ενημερώνονται και πλέον είναι δικαίωμά τους τι θα κάνουν».

Από τότε μέχρι σήμερα το περιοδικό κυκλοφορεί ανελλιπώς παρουσιάζοντας τις δράσεις του Επιμελητηρίου, αλλά δίνοντας και επιχειρηματικές πληροφορίες που ενδιαφέρουν τους επαγγελματοβιοτέχνες του νομού μας, με στόχο την ενημέρωσή τους.

Πολλά κι ενδιαφέροντα τα θέματα και αυτόν τον μήνα, μεταξύ των οποίων η συνάντηση συμβουλευτικής συνδρομής επιχειρήσεων που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Επιμελητηρίου σε συνεργασία του με την Εθνική Τράπεζα και με θέμα «Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και Σύγχρονες Μορφές Χρηματοδότησης των Επιχειρήσεων στο πλαίσιο της Γ΄ Προκήρυξης των Προγραμμάτων κρατικής ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για επενδύσεις στη μεταποίηση και τον τουρισμό.

Από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Επαγγελματοβιοτεχνικά Νέα» επιλέξαμε και σας προτείνουμε δύο άρθρα από τη στήλη που εδώ και αρκετό καιρό φιλοξενεί «Οι δικοί μας άνθρωποι». Ένα αφιέρωμα στο Μιχάλη Χατζηϊωάννου που για 22 χρόνια διετέλεσε πρόεδρος του Επιμελητηρίου, αλλά και στο μέλος του Τοπάλ Χασάν Ογλού Αχμέτ από τον Κάτω Κάρδαμο…

Οι δικοί μας άνθρωποι

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Στην σελίδα «Οι δικοί μας άνθρωποι» αυτού του τεύχους του περιοδικού μας, έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε έναν πραγματικά «δικό μας» άνθρωπο, τον Μιχάλη Χατζηιωαννίδη, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Ροδόπης για 22 χρόνια – μια μακρά και δύσκολη θητεία λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων μετά την μεταπολίτευση αλλά και το διάστημα πριν από αυτή.

Επαγγελματίας από το 1953 μέχρι και το 1995 με κατάστημα αντιπροσωπειών και εγχώριων προϊόντων αρχικά στην οδό Ευριπίδου και αργότερα στην Ορφέως 41 σε δύσκολες και τότε – όπως και τώρα – εποχές για τους επαγγελματίες με ελάχιστα κέρδη και διψήφιο αριθμό στον πληθωρισμό.

Η ενασχόληση του Μιχάλη Χατζηιωαννίδη με τα Επιμελητηριακά ξεκινά το 1963 με την εκλογή του στη θέση του Αντιπροέδρου επί προεδρίας Δημητρίου Μπακάλμπαση – ο οποίος ήταν και ο πρώτος Πρόεδρος του Επιμελητηρίου από το 1945 έως το 1965 που τον διαδέχθηκε στη θέση του ο Μιχ. Χατζηιωαννίδης. Το Επιμελητήριο συστεγαζόταν τότε με την Ομοσπονδία στο κτίριο που βρίσκεται και σήμερα η Ομοσπονδία Επαγγελματικών Βιοτεχνικών και Εμπορικών Σωματείων. Το 1965 διαδέχεται στην Προεδρεία του Επιμελητηρίου τον Δημ. Μπακάλμπαση μέχρι τις 15/8/1967 που λόγω της χούντας αντικαταστάθηκε με διορισμένο από την κυβέρνηση της χούντας Πρόεδρο και επανήλθε στη θέση και στα καθήκοντά του τον Αύγουστο του 1974 με την μεταπολίτευση. Το οικόπεδο στο οποίο ανεγέρθηκε το σημερινό κτίριο που στεγάζεται σήμερα το Επιμελητήριο, παραχωρήθηκε μετά από παρεμβάσεις της Διοίκησης στην οποία ήταν Πρόεδρος ο κ.Χατζηιωαννίδης το 1965 από τον Δήμο Κομοτηνής. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά και ο κ. Χατζηιωαννίδης, το Επιμελητήριο μας ήταν από τα ελάχιστα Επιμελητήρια στην Ελλάδα που στεγάζονταν σε ιδιόκτητο κτίριο πριν από 40 χρόνια αξιοποιώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα χρήματα που συγκεντρώνονταν από τις ετήσιες εισφορές των μελών. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, ο κ. Χατζηιωαννίδης αναφέρει 2 σοβαρές περιπτώσεις στις οποίες το Επιμελητήριο βοήθησε τα μέλη του να πάρουν μια αρκετά σημαντική οικονομική αποζημίωση και να ορθοποδήσουν μετά τις πλημμύρες του 1961 που καταστράφηκαν εκατοντάδες επιχειρήσεις και μετά την επιστράτευση του 1974 που δόθηκαν κάποια δάνεια σε επαγγελματίες και βιοτέχνες. Στη διάρκεια της πολύχρονης θητείας του στο Επιμελητήριο από το 1963 έως το 1965 και από το 1974 έως το 1993 – ο μακροβιότερος μέχρι στιγμής Πρόεδρος του Επιμελητηρίου – έλαβε μέρος σε σημαντικές συναντήσεις και συσκέψεις με Υπουργούς, Υφυπουργούς και τους τότε νομάρχες Φωτέα και Καραχάλιο. Σημαντική θεωρεί επίσης ο κ. Χατζηιωαννίδης τη συμμετοχή της τότε Διοίκησης στις διασκέψεις που έγιναν στο τέλος της δεκαετίας του ’70 με την διοίκηση της ΕΤΒΑ για την ίδρυση της Βιομηχανικής Περιοχής της Κομοτηνής. Η γνωριμία του επίσης με τον τότε Πρόεδρο του ΕΟΜΜΕΧ βοήθησε επίσης στην ίδρυση γραφείου παραρτήματος του ΕΟΜΜΕΧ με σημαντική δράση στην Κομοτηνή και μάλιστα για αρκετά χρόνια το Επιμελητήριο παραχωρούσε ένα μικρό γραφείο μέσα στο χώρο, που στεγάζονταν οι υπηρεσίες του Επιμελητηρίου, όπως και το γραφείο του ΕΛΚΕΠΑ επίσης για μεγάλο χρονικό διάστημα φιλοξενούνταν στο χώρο των υπηρεσιών του Επιμελητηρίου και διεξήγαγε με την βοήθεια του Επιμελητηρίου πλήθος επιμορφωτικών σεμιναρίων επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων, επαγγελματιών και βιοτεχνών. Με Προεδρικό Διάταγμα του 1988, η τότε Διοίκηση του Επιμελητηρίου πέτυχε επίσης την μη ενοποίηση του Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Ροδόπης με το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, όταν όλα τα Επιμελητήρια στην Ελλάδα ενοποιήθηκαν εκτός από αυτά στην Αθήνα, στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη.

Ο Μιχάλης Χατζηιωαννίδης αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1993 λόγω της επικείμενης συνταξιοδότησής του και απολαμβάνει την ήσυχη οικογενειακή ζωή μαζί με τη σύζυγό του, τις κόρες του, την Μινέρβα Χατζηιωαννίδου, δικηγόρο, που σε λίγες μέρες θα χαρίσει στον κ. Χατζηιωαννίδη το πρώτο του εγγονάκι, και την Ελένη Χατζηιωαννίδου, που είναι γιατρός και τους γαμπρούς του και οι οποίοι τον περιβάλλουν με την αγάπη και την φροντίδα τους στο οικογενειακό τριώροφο σπίτι που μένει όλη η οικογένεια μαζί. Επίσης, η συστηματική εδώ και 40 χρόνια ενασχόλησή του με τη συλλογή σπάνιων γραμματοσήμων και νομισμάτων μεγάλης αξίας, καθώς επίσης και πινάκων ζωγραφικής, γεμίζουν αρκετό από τον ελεύθερο μέχρι τώρα χρόνο του καθώς η εντός των ημερών άφιξη του πρώτου εγγονιού και οι απαραίτητες προετοιμασίες της οικογένειας για την υποδοχή δεν θα αφήνουν χρόνο για χόμπυ. Ευχόμαστε στον ίδιο και τη σύζυγό του Πόπη, με το καλό να υποδεχθούν το νέο μέλος της οικογένειάς τους και να το καμαρώσουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν.

ΚΑΤΩ ΚΑΡΔΑΜΟΣ

ΤΟΠΑΛ ΧΑΣΑΝ ΟΓΛΟΥ ΑΧΜΕΤ

Η Διοίκηση του Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Ροδόπης δεν ξεχνά τα μέλη του Επιμελητηρίου που ζουν στα απομακρυσμένα χωριά του νομού μας. Σε μια επίσκεψή της στο χωριό Κάτω Κάρδαμο είχε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον καφετζή του χωριού την οποία σας παραθέτουμε.

Γεννήθηκε το 1935 στο χωριό και από το 1965 έχει καφενείο. Πέρα από καφετζής είναι Ιμάμης, Χότζας και δάσκαλος στο χωριό. Εδώ γεννήθηκε, εδώ μεγάλωσε.

Τελείωσε το Ιεροσπουδαστήριο της Κομοτηνής το 1956, πήγε 2 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε δάσκαλος. Έχει τρία παιδιά και έξι εγγόνια.

Το χωριό είχε κάποτε 80 οικογένειες, τώρα έχει 50.

Το σχολείο το 1980 είχε 50 παιδιά.

Το 2002 είχε 5 παιδιά.

Το 2006 έχει 10 παιδιά, δυστυχώς φθίνει.

Πριν λίγα χρόνια έγινε άσφαλτος για το χωριό και έχουν πάρει αυτοκίνητα και κατεβαίνουν στην Κομοτηνή, παλιά μόνο με τα γαϊδουράκια μετακινούνταν.

Ένα πανέμορφο χωριό σε μια λαγκαδιά με τρεχούμενα νερά από τις διάφορες πλαγιές των γύρω βουνών. Είναι γκρίζο χωρίς χρώμα λόγω του χειμώνα, μας προτείνει να το επισκεφθούμε την άνοιξη, είναι μαγευτικό.

Το καφεπαντοπωλείο τώρα πλέον βγάζει ένα ψευτομεροκάματο γιατί κάνει μόνο καφέδες, η μπακαλική σταμάτησε για δύο λόγους, πρώτον γιατί όλοι πλέον έχουν αυτοκίνητα και κατεβαίνουν για ψώνια στην πόλη και δεύτερον, πηγαίνουν στο χωριό παράνομα κινητά σούπερ μάρκετ. Θα μπορούσε λέει ένα από τα εγγόνια μου να ασχοληθεί, αλλά δυστυχώς δεν βγαίνει μεροκάματο, όλοι κοιτάζουν να φύγουν από το χωριό να πάνε στην πόλη.

Είναι μέλος του Επιμελητηρίου από το 1965 αλλά δεν ήξερε τίποτα για τον θεσμό. Το μόνο που αναρωτιόταν τόσα χρόνια ήταν γιατί πληρώνει Επιμελητήριο, σε τι του χρησιμεύει. Μόνο τώρα τελευταία κάτι έμαθε, κάτι κατάλαβε «αλλά δεν με βοηθάει πλέον η ηλικία μου να δραστηριοποιηθώ». Θα μου μείνει, μας λέει, αξέχαστη η στιγμή που πήρα στα χέρια μου μια κάρτα του Επιμελητηρίου που μου ευχόταν «Χρόνια Πολλά Καλή Χρονιά», ήταν η πρώτη ευχητήρια κάρτα που έπαιρνα στη ζωή μου γενικά. Ειλικρινά συγκινήθηκα.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που μου κάνατε την τιμή να έρθετε μέχρι το χωριό μου να με γνωρίσετε και να σας γνωρίσω. Επίσης θέλω να σας πω πως περιμένω κάθε μήνα την εφημερίδα του Επιμελητηρίου, την διαβάζω και ενημερώνομαι.

Μην μας ξεχνάτε, να περνάτε να σας λέμε τα παράπονά μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.