«Υπερψηφιση» εκ των εσω του Προγραμματος Εκπαιδευσης Μουσουλμανοπαιδων

Η αποχαιρετιστήρια εκδήλωση που έγινε στο ΚΕΣΠΕΜ Κομοτηνής στο κλείσιμο της σχολικής χρονιάς και τα ερωτήματα που τέθηκαν από τους ιθύνοντες του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων για τη συνέχισή του ή μη και αφορούσαν στο Υπουργείο Παιδείας-η παρούσα διαχειριστική του φάση κλείνει στο τέλος της χρονιάς που διάγουμε-, η συναναστροφή με το εκπαιδευτικό του προσωπικό, θετική έκπληξη κάθε φορά και, κυρίως, η βιωμένη ατμόσφαιρα της συνύπαρξης, μας έδωσαν την ιδέα να «φωτίσουμε» τα δεδομένα του Προγράμματος εκ των έσω και να δώσουμε τον λόγο στις νέες και με πολλά γνωστικά προσόντα εκπαιδευτικούς του που εργάστηκαν για την επιτυχή του πραγμάτωση, και εξακολουθούν να εργάζονται, επιμένοντας ότι το Πρόγραμμα και η συνέχισή του που σφυρηλατεί την κοινωνική συνοχή και απελευθερώνει στο ζήτημα της κοινωνικής ένταξης όχι μόνον δεν είναι πολυτέλεια σε καιρούς οικονομικής κρίσης, τουναντίον πολλαπλώς προσοδοφόρο, αφού η αγραμματοσύνη και ως οικονομικό μέγεθος είναι επιζήμια.

Πρόγραμμα πολλαπλώς προσοδοφόρο, αφού σήμερα καιρός «απολύσεων» εκπαιδευτικών ως λένε οι απαισιόδοξοι ή καιρός εκπαιδευτικής «κινητικότητας» ως λένε τινές άλλοι, μια από τις απόψεις για τη χρησιμότητα του ΠΕΜ στη Θράκη που ενισχύεται σε βαθμό απολυτότητας είναι ότι αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο διεκδίκησης της θρακικής κοινωνίας όχι μόνον για την παρακαταθήκη παιδείας που καταλείπει κάθε μέρα στον τόπο, όπως λέει η υπεύθυνη του ΚΕΣΠΕΜ Κομοτηνής, δρ. φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Μαρία Κωνσταντινίδου, και για όσα σημαντικά στο επίπεδο της παιδαγωγικής επιστήμης κατακτήθηκαν μέσω αυτού σε όλα τα επίπεδα, με ιδιαίτερη έμφαση στη μεγάλη κοινωνική απελευθερωτική δυναμική του, αλλά κυρίως, γιατί σήμερα που το «ψωμάκι»- η επιβίωση των εκπαιδευτικών έχει μεγάλη αξία, η εξασφάλιση εργασίας σε 665 εκπαιδευτικούς και σε πληθώρα τοπικών επιχειρήσεων οφείλει να αξιολογηθεί ως κορυφαίο γεγονός, ως μια ανθούσα πραγματικά οικονομική μονάδα, που δεν πρέπει επ’ ουδενί η θρακική κοινωνία να αφήσει να χαθεί…

Ο λόγος στις Μαρία Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Βερέττα, Βιλντάν Γιουσούφ και τη μητέρα που μαθαίνει ελληνικά όμως, ως λόγος με ιδιαίτερη βαρύτητα έμφορτος μηνυμάτων και προοπτικών ελπίδας, σε εκπαιδευτικό και κοινωνικό επίπεδο, όταν τα όρια της γλώσσας μας μπορεί να είναι και τα όρια του κόσμου μας…

 

Μαρία Κωνσταντινίδου, Υπεύθυνη ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. Ροδόπης «Η εκπαίδευση, κατά τη γνώμη μου, είναι ο πλέον αποτελεσματικός μηχανισμός για την κοινωνική συνοχή και ευημερία»

«Η συνέχιση του Προγράμματος στην παρούσα του μορφή είναι μάλλον μονόδρομος, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον»
«Η παιδεία δεν είναι πυροτέχνημα μιας ημέρας. κερδίζεται μέρα με τη μέρα, σχολείο το σχολείο, μαθητή τον μαθητή, οικογένεια την οικογένεια»
«Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, από τη μειονότητα ή από την πλειονότητα θα επέλεγε την υγιή ένταξη της μειονότητας»

 

ΠτΘ: Πόσα χρόνια εργάζεστε στο Πρόγραμμα στον τομέα της διεκπεραίωσής του και αυτό το χρονικό διάστημα τι έχετε αποκομίσει ως κομοτηναία αλλά και ως επιστημόνισσα; Αλλάζουν εύκολα οι αντιλήψεις των ανθρώπων, και θεωρείτε, και μέσα από την εμπειρία σας πλέον, ότι η εκπαίδευση είναι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός σφυρηλάτησης της κοινωνικής συνοχής με την άμβλυνση των αντιθέσεων και τις παιδαγωγικές μεθόδους προσέγγισης των ανθρώπων;
Μ.Κ.:
Είμαι στο Πρόγραμμα από το Νοέμβριο του 2011, δηλαδή περίπου δύο χρόνια. Θεωρώ ότι πάντα ήμουν ευαισθητοποιημένη ως προς τη μειονότητα και τη συνύπαρξη με την πλειονότητα, καθώς και τη μειονοτική εκπαίδευση. Ανεξάρτητα, όμως, από το ενδιαφέρον ή τις ευαισθησίες που έχει ένας πλειονοτικός, η εργασία σε ένα τέτοιο πρόγραμμα προσφέρει μια μοναδική οπτική γωνία. Και από επιστημονική άποψη η εμπειρία ήταν εξαιρετική. Το πλήθος των αντικειμένων που εμπλέκονται στο σχεδιασμό και τη λειτουργία του Προγράμματος, και η συνεργασία με διακεκριμένους επιστήμονες αυτών των κλάδων, υπήρξε πραγματικά μια αποκάλυψη. Πέρα από τις γνώσεις πραγματολογικής φύσης και τις επιστημονικές γνώσεις που αποκόμισα, νιώθω ότι γνώρισα λίγο καλύτερα τους ανθρώπους του τόπου τη μειονότητα από μια θέση όσο πιο κοντά γίνεται, ούσα μέλος της πλειονότητας. Γνώρισα όμως και για την πλειονότητα, μέσα από τις αντιδράσεις γνωστών και φίλων στην καινούργια μου ιδιότητα ως συνεργάτρια του Προγράμματος. Στην ερώτηση, λοιπόν, αν αλλάζουν οι αντιλήψεις των ανθρώπων, μπορώ ν’ απαντήσω: πολύ εύκολα και πολύ δύσκολα. Εύκολα για τους ανθρώπους που κρατούν το μυαλό τους ανοιχτό και δύσκολα για αυτούς που νιώθουν ανασφάλεια. Κατά τη γνώμη μου, η εκπαίδευση είναι ο πλέον αποτελεσματικός μηχανισμός για την κοινωνική συνοχή και ευημερία. Εκτός από την μάθηση, η εκπαίδευση στοχεύει και στην αγωγή των παιδιών, στη δημιουργία ανθρώπων με κριτική σκέψη και ήθος. Μόνο τέτοιοι πολίτες μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά τη δημοκρατία και να δημιουργήσουν κοινωνίες με συνοχή.

Μαθαίνοντας ελληνικά, τα παιδιά της μειονότητας γίνονται ανεξάρτητοι, ενεργοί και παραγωγικοί πολίτες

ΠτΘ: Πιστεύατε ποτέ ως κομοτηναία ότι το υπουργείο παιδείας μπορούσε ποτέ να αναπτύξει τέτοιου είδους καινοφανή εκπαιδευτικά προγράμματα που θα λειτουργούσαν και προωθητικά για την κοινωνία; Αυτήν την «εξαίρεση» του Προγράμματος προσωπικά πώς την εκλάβατε;
Μ.Κ.:
Ναι, δεν ήταν έκπληξη ότι έγινε μια τέτοια κίνηση από το υπουργείο. Πολλές φορές έχουν γίνει πρωτοποριακές προσπάθειες από κεντρικές κρατικές δομές, αλλά συνήθως τέτοιες πρωτοβουλίες δεν συνάδουν με τη νοοτροπία, δεν καλύπτουν ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και ναυαγούν. Αυτό που ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη στην περίπτωση του ΠΕΜ, ήταν το γεγονός ότι το Πρόγραμμα πέτυχε, ότι είχε αποτελέσματα, αποδοχή και τελικά διάρκεια. Η τελευταία οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στην κατάρτιση και στην επιμονή των συντελεστών του Προγράμματος, στην ιδιαίτερη ευαισθησία και στην επιστημονική μέθοδο με την οποία προσέγγισαν τα παιδιά, τις οικογένειες, τους εκπαιδευτικούς και το σχολείο. Οφείλεται κυρίως στον ίδιο τον σκοπό του Προγράμματος, ο οποίος είναι να διευκολύνει μέσω της ελληνομάθειας την ένταξη της μειονότητας στην κοινωνία, καθώς δεν είναι δυνατή η ένταξη χωρίς την καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας. Αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι η μητρική γλώσσα των παιδιών αυτών είναι άλλη, όποια και να είναι αυτή, και ως εκ τούτου πρέπει αυτή η διαφορετικότητα να αντιμετωπίζεται με σεβασμό και με ιδιαίτερη παιδαγωγική μέθοδο.
Μαθαίνοντας ελληνικά, τα παιδιά της μειονότητας γίνονται ανεξάρτητοι, ενεργοί και παραγωγικοί πολίτες. Η γνώση της επίσημης γλώσσας ενός τόπου ανοίγει την πόρτα στην ακαδημαϊκή/επαγγελματική/κοινωνική επιτυχία και στην προκοπή. Αντίστροφα, ενεργοί, παραγωγικοί και επιτυχημένοι πολίτες είναι προϋπόθεση για ένα λειτουργικό κράτος. Και αυτό το έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, από τη μειονότητα ή από την πλειονότητα θα επέλεγε την υγιή ένταξη της μειονότητας (με την προϋπόθεση ότι του έχει δοθεί η ευκαιρία να διακρίνει στο μυαλό του τη διαφορά ανάμεσα στην «ένταξη» και την «αφομοίωση» και στη συνέχεια να αντιδιαστείλει τις δύο έννοιες με την απομόνωση). Αυτή είναι η επιτυχία του Προγράμματος: όλοι βγαίνουν κερδισμένοι. Αρκεί να υπάρχει επαρκής ενημέρωση και να εκλείψει η κακόβουλη κριτική για να το αντιληφθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι.

Θα ήταν ευχής έργο, για παράδειγμα, να μπορούσε η τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τη λειτουργία των ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. σε όλη τη Θράκη

ΠτΘ: Αυτή τη διαδρομή προς το καλό θα είμαστε ως πολιτεία, ως κράτος ικανοί να τη συνεχίσουμε ή το Πρόγραμμα θα είναι μια φωτεινή έκλαμψη όπως συνήθως συμβαίνει στο ελληνικό; Φοβάστε αλήθεια για τη διακοπή του; Σε πρακτικό επίπεδο ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις;
Μ.Κ.:
Δυστυχώς, φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή οι μόνιμες δομές της κεντρικής και της τοπικής διοίκησης δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση. Ο σκοπός του Προγράμματος, όπως όλων των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, είναι να διερευνηθούν οι συνθήκες και να δημιουργηθούν δομές και τεχνογνωσία με σκοπό να ενσωματωθούν τελικά στο υπάρχον σύστημα. Με αυτή τη λογική συνεργαστήκαμε με ιδιαίτερη προθυμία π.χ. με το δήμο Αλεξανδρούπολης για τη λειτουργία του Κέντρου μας στην περιοχή τέρμα Άβαντος. Θα ήταν ευχής έργο, για παράδειγμα, να μπορούσε η τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τη λειτουργία των ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. σε όλη τη Θράκη. Εκτός όμως από το λειτουργικό μέρος (όπως στο ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. Αλεξανδρούπολης), με τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί ένας δήμος να τρέξει το επιστημονικό/διδακτικό κομμάτι. Η συνέχιση του Προγράμματος στην παρούσα του μορφή είναι μάλλον μονόδρομος, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον.

Παρακαταθήκη ουσιαστικής παιδείας στον τόπο

ΠτΘ: Ποιο κομμάτι του Προγράμματος αξιολογείτε ως αξιολογότερο; Αυτό που έχει σχέση με την πρακτική του πλευρά, την καθημερινότητα δηλαδή των πολλαπλών δράσεων στα ΚΕΣΠΕΜ, την επιστημονική πλευρά, τη συμβολή του δηλαδή στο θέμα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, τη συναναστροφή με τους εκπαιδευτικούς του ή τις απολαβές από τη χαρά κάθε που είχατε εκδηλώσεις και ήταν εκεί όλοι μαζί, γονείς, μαθητές, δάσκαλοι;
Μ.Κ.:
Αν πρέπει να επιλέξω, θα πω την παρακαταθήκη ουσιαστικής παιδείας που δημιουργεί στον τόπο. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρονιά, σε κάθε περίοδο του Προγράμματος

• ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών επιμορφώνονται εντατικά και έρχονται σε επαφή με νέα εκπαιδευτικά εργαλεία και μεθόδους
• χιλιάδες παιδιά συνειδητοποιούν τις δυνατότητές τους, αντιλαμβάνονται τη δύναμη της γνώσης αλλά, κυρίως, μαθαίνουν τη σημασία της πολυ-πολιτισμικότητας
• εκατοντάδες Θρακιώτες, γονείς και παιδιά, από την πλειονότητα συμμετέχουν σε μικτές δραστηριότητες και εκδηλώσεις, όπου οι διαφορές στη γλώσσα, τη θρησκεία κτλ. αμβλύνονται και προσλαμβάνονται μόνο στη θετική τους διάσταση
•σχολεία φιλοξενούν δράσεις και εμπλουτίζονται με υλικό που είναι διαθέσιμο και για το πρωινό τους πρόγραμμα.

Για όλους αυτούς τους ανθρώπους, ο τρόπος δράσης του Προγράμματος γίνεται βίωμα. Και όλοι αυτοί είναι η κοινωνία. Η παιδεία δεν είναι ένα πυροτέχνημα που συμβαίνει σε μια μέρα, ούτε μπορεί να πραγματωθεί μόνο μέσω των βιβλίων ή των ΜΜΕ. Κερδίζεται μέρα με τη μέρα, σχολείο το σχολείο, μαθητή τον μαθητή, οικογένεια την οικογένεια. Και γι αυτό είναι σημαντική η συνέχεια σε τέτοιες πρακτικές αλλά και η συνεχής φυσική παρουσία.

Δεν έχω συναντήσει πιο αξιοπρεπές εργασιακό περιβάλλον

ΠτΘ: Και μια ερώτηση με αφορμή το Συνέδριο με τις εργασίες των εκπαιδευτικών στο σχολείο που παρακολουθήσαμε στην Κομοτηνή και εντυπωσιαστήκαμε… Ποιοι είναι οι λόγοι κατά την άποψή σας που οι εκπαιδευτικοί του Προγράμματος υπήρξαν τόσο δημιουργικοί κατά τη διάρκειά του; Ο σεβασμός που αυτό επέδειξε προς τους εκπαιδευτικούς και η διαρκής-κατ’ έτος επιμόρφωσή τους- ως βήμα απελευθέρωσης της δημιουργικότητάς τους ή το γενικό πνεύμα ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα και στο σχολείο κατ’ αντιπαράθεση με την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί “κάθονται”;
Μ.Κ.:
Το ανθρώπινο υλικό που έχουμε διαθέσιμο είναι εξαιρετικό. Υπάρχουν πάρα πολλοί ταλαντούχοι εκπαιδευτικοί με πραγματική αγάπη για το αντικείμενό τους, με συνεχώς καλύτερη εκπαίδευση. Πολλοί από αυτούς είναι νέα παιδιά, που πρόσφατα τελείωσαν τις σπουδές τους, έχουν λαχτάρα και όρεξη για δουλειά και δεν έχουν νιώσει τη ματαίωση που συχνά εισπράττουν οι εκπαιδευτικοί που έχουν ζήσει το σχολείο. Αυτοί οι πιο έμπειροι εκπαιδευτικοί, όμως, προσφέρουν μια προοπτική και την πολύτιμη εμπειρία τους που πρέπει να αξιοποιούνται. Η επιτυχία των επιστημονικών υπευθύνων του Προγράμματος έγκειται -μεταξύ άλλων- στο ότι αξιοποιούνται οι ικανότητες του κάθε συνεργάτη και ενθαρρύνονται όλοι να «ανθίσουν», πάντα βέβαια σ’ ένα γενικό πλαίσιο που καθορίζεται από το Πρόγραμμα. Όλοι έχουν κάτι να προσφέρουν και όλοι πρέπει να ακουστούν. Δεν επικεντρώνομαι στις συνεχείς επιμορφώσεις και στις πρωτοποριακές παιδαγωγικές μεθόδους που εφαρμόζονται στις δράσεις μας γιατί νομίζω ότι είναι λίγο-πολύ γνωστά και υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλήσουν σχετικά πολύ πιο εμπεριστατωμένα από μένα. Όσον αφορά στο σεβασμό προς τους εκπαιδευτικούς αλλά και όλους τους εργαζόμενους στο Πρόγραμμα, λέω συνέχεια ότι δεν έχω συναντήσει πιο αξιοπρεπές εργασιακό περιβάλλον.

ΠτΘ: Τελικά οι εκπαιδευτικοί, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, που συμμετείχαν στο πρόγραμμα – νομίζω περίπου 700- πιστεύατε εσείς προσωπικά με τα στερεότυπα που έχουμε και την αμοιβαία καχυποψία ότι θα μπορούσαν και να συνυπάρξουν και να συμπράξουν;
Μ.Κ.:
665 για την ακρίβεια. Έβλεπα μια τέτοια δυναμική, ιδιαίτερα στις νέες γενιές εκατέρωθεν, αλλά μια τέτοια συνεργασία την τοποθετούσα αργότερα χρονικά. Δεν πίστευα ότι ήμασταν έτοιμοι. Προφανώς, έκανα λάθος και εξεπλάγην ευχάριστα. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τέτοιες συνεργασίες στο πλαίσιο του Προγράμματος μας φαίνονται φυσιολογικές και αβίαστες. Όμως δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για την ίδια ευκολία σε όλες τις πτυχές της συνύπαρξης των δύο ομάδων πολιτών της Θράκης.


Η «αγραμματοσύνη» είναι πλήγμα για την ευημερία μιας χώρας και κοστίζει στην παγκόσμια οικονομία ένα τρισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο

ΠτΘ: Μέσω του Προγράμματος παρακολουθήσαμε γεγονότα και στο κοινωνικό επίπεδο που μας ξάφνιαζαν όταν συνέβαιναν… Π.χ. σήμερα τις μουσουλμάνες γυναίκες που προσέρχονται να μάθουν ελληνικά στα ΚΕΣΠΕΜ και παλιότερα τις μουσουλμάνες μαμάδες περήφανες να συνοδεύουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο που πια ούτε ξένο ήταν ούτε εχθρικό… Κατά την άποψή σας εξέλιπαν σήμερα- καιρούς οικονομικής κρίσης οι λόγοι να ενισχύουμε και να σφυρηλατούμε την κοινωνική μας συνοχή και μήπως δεν είναι καιρός όταν όλοι βασανιζόμαστε από τη φτώχεια να έχουμε τέτοιου είδους κοινωνικές και εκπαιδευτικές πολιτικές; Μήπως όλα αυτά είναι περιττή “πολυτέλεια”;
Μ.Κ.:
Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να εκληφθεί ως πολυτέλεια. Η «αγραμματοσύνη» (σε όλες τις εκφάνσεις της) είναι πλήγμα για την ευημερία μιας χώρας. Υπολογίζεται ότι κοστίζει στην παγκόσμια οικονομία ένα τρισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο. Πέραν τούτου, όμως, η κοινωνική αρμονία και συνοχή είναι πιο σημαντική από ποτέ σε καιρούς κρίσης. Η οικονομική ανέχεια προκαλεί τάσεις «ανθρωποφαγίας» στους πληττόμενους, τους κάνει επιθετικούς. Δεν έχουμε περιθώριο να έχουμε δομές ξένες ή εχθρικές προς τους ίδιους τους πολίτες της χώρας. Μου είναι ξεκάθαρο ότι ο μόνος δρόμος για έξοδο από την κρίση είναι η παιδεία. Κάθε λιθαράκι είναι απαραίτητο.

 

Αλεξάνδρα Βερέττα, εκπαιδευτικός ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. και Κινητών ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. «Η στάση «ορισμένων» να θεωρούν προτιμότερο να μένουν τα παιδιά αγράμματα είναι και η αιτία που έφερε την Ελλάδα στη σημερινή της κατάσταση»

«Η δυνατότητα των παιδιών να μάθουν γράμματα εξαρτάται καθαρά από τη στάση των εκπαιδευτικών τους και όχι από τα ίδια»
«Το Πρόγραμμα πρέπει να συνεχιστεί και αν είναι δυνατό να φτάσει και σε περισσότερα μέρη»

 

ΠτΘ: Σας πρόσφερε κάτι -και ποιο είναι αυτό- η ενασχόλησή σας με το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων;
Α.Β.:
Η εμπειρία της ενασχόλησης με το ΠΕΜ είναι μοναδική. Καταρχάς, δίνεται η δυνατότητα της ουσιαστικής γνωριμίας με τη μειονότητα (τρόπος ζωής, συνθήκες, δυσκολίες), έτσι ώστε οι διδακτικές ενέργειες να μην είναι τυπικές, αλλά ουσιαστικές και στοχευμένες στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Επίσης, η ψυχολογική επιβράβευση τού να βλέπεις παιδιά που δεν ήταν σε θέση να γράψουν το όνομά τους, να μπορούν πλέον να γράφουν σωστές προτάσεις και μάλιστα στον Η/Υ, είναι ασυναγώνιστη. Επιπλέον, ένας εκπαιδευτικός που έχει ασχοληθεί με μαθήματα στα ΚΕΣΠΕΜ, λαμβάνοντας υπόψη το ειδικό πλαίσιο, τις συνθήκες στην τάξη και επιλέγοντας τις κατάλληλες δραστηριότητες, όταν πλέον έρθει αντιμέτωπος με μια τυπική τάξη, θεωρώ ότι θα είναι σε θέση να αντεπεξέλθει και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

ΠτΘ: Εκτός από τις προσωπικές σας “απολαβές” – γνωστικές και οικονομικές- θεωρείτε ότι το Πρόγραμμα πρόσφερε και στην κοινωνία;
Α.Β.:
Το ΠΕΜ σίγουρα πρόσφερε στην κοινωνία. Χάρη στο ΠΕΜ πολλά παιδιά είναι σε θέση να μιλήσουν και να γράψουν στα ελληνικά. Έτσι, τα παιδιά της μειονότητας μπορούν να ενταχθούν ευκολότερα στην κοινωνία και να έχουν ευκαιρίες στη ζωή τους, που παλιότερα θα αποτελούσαν άπιαστο όνειρο. Χαρακτηριστικά, μια από τις μαθήτριές μου στις Σάππες μού σχολίασε η ίδια ότι ένας από τους λόγους που αγαπάει τα ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ.είναι επειδή παλιότερα δεν μπορούσε να μιλήσει και να γράψει καθόλου, ενώ τώρα κατάφερε να τελειώσει το Δημοτικό σχολείο και δεν ντρέπεται να μιλήσει γιατί ξέρει ότι θα μπορέσει να πει αυτό που θέλει.

ΠτΘ: Υπάρχουν αρνητικά κατά την άποψή σας που το Πρόγραμμα οφείλει να αντιμετωπίσει και ποια;
Α.Β.:
Τα αρνητικά που έχει να αντιμετωπίσει το ΠΕΜ είναι η στάση ορισμένων πολεμίων του, που θεωρούν ότι είναι περιττό ή αναποτελεσματικό. Δυστυχώς, τα σχόλια αυτά προέρχονται από κόσμο που δεν γνωρίζει πραγματικά περί τίνος πρόκειται και απλώς διατηρεί μια αρνητική στάση…

ΠτΘ: Για τη συμμετοχή σας σε ποια από τις δράσεις του ΠΕΜ είστε περήφανη;
Α.Β.:
Συμμετέχοντας σε δύο από τις δράσεις του ΠΕΜ, Κινητά ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. και περιφερειακό ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. Σαπών, νιώθω περήφανη και για τις δύο δράσεις. Όσον αφορά τα Κινητά ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ., η εξέλιξη που παρατηρώ στο επίπεδο των ελληνικών των παιδιών, η χαρά τους όταν μας βλέπουν να φτάνουμε με το βαν, αλλά και η ευγνωμοσύνη των ενηλίκων που μας πλησιάζουν, είναι υπεραρκετά για να νιώσει οποιοσδήποτε περήφανος. Αντίστοιχα, στα ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. Σαπών, έχει τύχει αρκετές φορές είτε από τα παιδιά είτε από τους δασκάλους τους να ακούσω περιπτώσεις όπου τα παιδιά συμμετέχουν σε «δύσκολα» μαθήματα (π.χ. Φυσική) με γνώσεις που έχουν από τα μαθήματα των ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ.

ΠτΘ: Τελικά όλα τα παιδιά του κόσμου μπορούν να μάθουν γράμματα, ακόμη και όταν δεν προέρχονται από την κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα; Μήπως όμως είναι βολικότερο να τα αφήνουμε αγράμματα;
Α.Β.:
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΓΡΑΜΜΑΤΑ! Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Η δυνατότητα των παιδιών να μάθουν γράμματα εξαρτάται καθαρά από τη στάση των εκπαιδευτικών τους και όχι από τα ίδια. Η στάση «ορισμένων» να θεωρούν προτιμότερο να μένουν αγράμματα είναι και η αιτία που έφερε την Ελλάδα στη σημερινή της κατάσταση.

ΠτΘ: Πώς θα θέλατε να συνεχίσει το ΠΕΜ; Ποιες δράσεις του κρίνετε απαραίτητες και υπάρχουν μήπως και άλλες δράσεις που θα θέλατε να συμπεριλάβει;
Α.Β.:
Το Πρόγραμμα πρέπει να συνεχιστεί και αν είναι δυνατό να φτάσει και σε περισσότερα μέρη. Όλες οι δράσεις του ΠΕΜ είναι σημαντικές και προσφέρουν στην εξέλιξη των παιδιών της μειονότητας. Λαμβάνοντας μέρος σε δύο από αυτές (Κινητά, Περιφερειακά), τις θεωρώ και τις δύο απαραίτητες καθώς έχω δει από κοντά τα αποτελέσματά τους. Ταυτόχρονα, γνωρίζω από παιδιά που πηγαίνουν πλέον Γυμνάσιο ότι και η δράση της ενισχυτικής διδασκαλίας είναι πολύ σημαντική και βοηθητική για τα παιδιά.

 

Βιλντάν Γιουσούφ, εκπαιδεύτρια Επαγγελματικού Προσανατολισμού σε παιδιά γυμνασίου-λυκείου στα ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ. «Για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον πρέπει να επενδύουμε σε όλα τα παιδιά χωρίς να διακρίνουμε πλειονότητα ή μειονότητα»

«Το Πρόγραμμα βοηθώντας τα παιδιά στην εκμάθηση της γλώσσας ταυτόχρονα βοηθάει και την κοινωνία»
«Η δράση του Επαγγελματικού Προσανατολισμού «ξεχωριστό» στοιχείο του Προγράμματος»

 

ΠτΘ: Τι σας πρόσφερε αλήθεια η ενασχόλησή σας με το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων;
Β.Γ.:
Εκτός από επαγγελματική εμπειρία, το Πρόγραμμα μου έχει δώσει την ευκαιρία να συναναστρέφομαι με εφήβους και να αποτελώ ένα θεμέλιο λίθο στη διαδρομή τους για να χτίσουν τα όνειρά τους για ένα πιο σταθερό μέλλον.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι το ΠΕΜ πρόσφερε πράγματα και στην κοινωνία της Θράκης;
Β.Γ.:
Βεβαίως έχει προσφέρει αρκετά πράγματα. Βοηθώντας τα παιδιά στην εκμάθηση της γλώσσας ταυτόχρονα βοηθάει και την κοινωνία. Τα παιδιά αποτελούν το μέλλον μιας κοινωνίας και ευρύτερα μιας χώρας. Επενδύοντας στα παιδιά επενδύεις και στο μέλλον.

ΠτΘ: Βλέπετε εσείς κάποια αρνητικά στο Πρόγραμμα ;
Β.Γ.:
Δεν νομίζω να υπάρχουν κάποια αρνητικά που να χρειάζονται αντιμετώπιση. Πλέον το Πρόγραμμα απευθύνεται σε πολλά παιδιά και προσπαθεί να μεταφέρει εκπαίδευση και γνώση ακόμα και σε πιο μακρινά σημεία της περιοχής μας.

ΠτΘ: Ποια από τις δράσεις του Προγράμματος θεωρείτε προσωπικά αξιόλογη;
Β.Γ.:
Ως εκπαιδεύτρια της δράσης Επαγγελματικού Προσανατολισμού βάζω σε ένα ξεχωριστό σημείο τη δράση αυτή γιατί δίνει στους νέους την ευκαιρία να αναζητούν πληροφορίες για επαγγέλματα, να ερευνούν το μέλλον συγκεκριμένων επαγγελμάτων, να γνωρίζουν τις προσωπικότητές τους και τα θέλω τους. Η δράση αυτή τους μαθαίνει ακόμη να εμπιστεύονται τους εαυτούς τους και τους παροτρύνει να προσπαθήσουν περισσότερο για να πετύχουν αυτά που θέλουν στη ζωή τους. Προσωπικά είμαι από τη γενιά που δεν είχε αυτή την ευκαιρία και γνωρίζω αρκετά άτομα που έκαναν επαγγελματικές επιλογές χωρίς κάποια βοήθεια και αναγκάστηκαν, είτε να παρατήσουν τις σπουδές τους, είτε μετά από αρκετά χρόνια αναγκάστηκαν να δώσουν ξανά εξετάσεις.

ΠτΘ: Χαίρεστε που και τα παιδιά τα μειονότητας μαθαίνουν σήμερα γράμματα και που τώρα πια στη θρακιώτικη κοινωνία δεν υπερτερεί η άποψη ότι η αγραμματοσύνη είναι περισσότερο βολική;
Β.Γ.:
Ίσως αυτή η άποψη, στα παλαιότερα χρόνια, να ταίριαζε σε κάποιους ανθρώπους με συγκεκριμένες ρατσιστικές ιδεολογίες (θρησκευτικές –εθνικές) αλλά ας μην ξεχάσουμε πως είναι δικαίωμα κάθε παιδιού να μάθει γράμματα και να προσπαθεί να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον. Επίσης, τα παιδιά αποτελούν το μέλλον μιας χώρας. Για να μπορέσουμε να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον πρέπει να επενδύουμε σε όλα τα παιδιά χωρίς να διακρίνουμε πλειονότητα ή μειονότητα.

ΠτΘ: Θα θέλατε να συνεχίσει το Πρόγραμμα και με ποιες δράσεις;
Β.Γ.:
Πιστεύω πως όλες οι δράσεις του Προγράμματος είναι χρήσιμες και απαραίτητες όπως η δράση προσχολικής ηλικίας που φέρνει τα νήπια σε επαφή με την ελληνική γλώσσα και τα βοηθάει στην ομαλή ένταξή τους στο σχολείο. Τα μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας που βοηθούν τα παιδιά στα μαθήματα του σχολείου. Τα τμήματα ενηλίκων που δίνουν κυρίως στις γυναίκες την ευκαιρία να μαθαίνουν τα ελληνικά. Τα κινητά ΚΕΣΠΕΜ που πηγαίνουν σε πιο μακρινά σημεία της περιοχής και προσφέρουν εκπαίδευση και γνώση στα παιδιά που δεν έχουν την δυνατότητα και την ευκαιρία να έρθουν στην πόλη. Η δράση του επαγγελματικού προσανατολισμού που δίνει στους εφήβους την ευκαιρία να αναζητούν πληροφορίες για τα πανεπιστήμια της χώρας μας και για τμήματα που επιθυμούν να σπουδάσουν.


Μητέρα που μαθαίνει ελληνικά στα ΚΕ.Σ.Π.Ε.Μ.* «Ένοιωσα πολλές φορές αδικημένη επειδή δεν μπορούσα να εκφράσω στα ελληνικά αυτά που ήθελα να πω»

ΠτΘ: Γιατί ξεκινήσατε να μαθαίνετε ελληνικά; Όλοι λένε ότι είναι δύσκολη γλώσσα…
-Ναι, είναι πολύ δύσκολη, αλλά ζω σε αυτή τη χώρα και θέλω να μάθω τη γλώσσα. Ένοιωσα πολλές φορές αδικημένη επειδή δεν μπορούσα να εκφράσω αυτά που ήθελα να πω. Ένιωθα χαζή και γι΄αυτό προσπαθώ να μάθω καλύτερα την γλώσσα.

ΠτΘ: Σας αρέσουν; Θα συνεχίσετε;
-Θέλω οπωσδήποτε να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά και η εμπειρία μου στα ΚΕΣΠΕΜ με έκανε να νιώθω πιο σίγουρη και αποφασισμένη στην έκφραση και στην επικοινωνία μου.*

*Επιθυμία της ομιλούσης ήταν να μη δημοσιευτεί τ’ όνομά της.

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.