Υπερκινητικο, διασπαστικο η απλως ζωηρο;

Στην προσχολική ηλικία, η διάκριση ανάμεσα σε ένα παιδί με φυσιολογική ζωηρότητα και σε ένα παιδί με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής- υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), είναι αρκετά δύσκολη και για αυτό το λόγο, είναι πολύ συχνό φαινόμενο, να συγχέεται το παιδί με ΔΕΠΥ, με το απλώς ζωηρό παιδί. Φυσικά, αυτή η δυσκολία έχει τις ρίζες της στα φυσιολογικά χαρακτηριστικά της προσχολικής ηλικίας. Σε αυτή τη χρονική περίοδο, η διάσπαση προσοχής, αλλά και η υπερκινητική συμπεριφορά, είναι συνηθισμένα, καθώς το 40% των παιδιών παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα και δε θεωρούνται παθολογικά. Παρόλα αυτά, χρήζει υψίστης σημασίας, να αναγνωρίζονται τα πρώιμα σημάδια της διαταραχής, καθώς η παράβλεψή τους θα έχει ως αποτέλεσμα το άσκοπο χάσιμο χρόνου, για την πρώιμη και έγκαιρη παρέμβαση.

Αρχικά, ο βαθμός ελέγχου που έχει ένα παιδί, στην κινητική του δραστηριότητα, κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις είναι πολύ σημαντική διαφορά, καθώς ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ, δε μπορεί να ελέγξει και να συγκρατήσει εύκολα την κινητική του δραστηριότητα, ακόμη και αν οι συνθήκες το απαιτούν, σε σχέση με ένα φυσιολογικό παιδί που συνήθως έχει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του, παρά τη ζωηράδα του. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ, παρουσιάζουν προβλήματα στο συντονισμό των κινήσεων και είναι πιο επιρρεπή στα ατυχήματα, από τους συνομηλίκους τους. Σε αντίθεση με ένα ζωηρό παιδί, το παιδί με ΔΕΠΥ, έχει μεγαλύτερη ανάγκη να διοχετεύσει την ενέργειά του κάπου και αυτό εκδηλώνεται μέσω της υπερκινητικότητας και του μειωμένου ελέγχου των κινητικών δραστηριοτήτων. Πολλές φορές, ίσως αυτό να αποτελεί και ένα σοβαρό λόγο, για τη δυσκολία που έχουν τα παιδιά με ΔΕΠΥ, να ενσωματωθούν με τα υπόλοιπα παιδιά τις ηλικίας τους και αντιμετωπίζουν προβλήματα κοινωνικότητας, με έλλειμμα κυρίως στη συνεργατικότητα. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ, δύσκολα κάνουν φιλίες με συνομηλίκους τους, γεγονός που τα κάνει πιο μοναχικά και ίσως αυξάνει και την επιθετικότητά τους.

Μια ακόμη ειδοποιός διαφορά είναι, τα προβλήματα λόγου που συχνά χαρακτηρίζουν τα παιδιά με ΔΕΠΥ στην προσχολική ηλικία. Μεγάλος αριθμός παιδιών με ΔΕΠΥ, παρουσιάζουν καθυστέρηση και δυσκολίες λόγου, με σημαντικό αντίκτυπο και στους τρεις τομείς του γλωσσικού συστήματος (πραγματολογικό, συντακτικό, φωνολογικό). Οι δυσκολίες στο λόγο, αποτελούν ίσως ένα από τα πιο σημαντικά δείγματα, για την πρώιμη ανίχνευση της ΔΕΠΥ.

Μια πολύ σημαντική ένδειξη για ΔΕΠΥ και στην προσχολική ηλικία είναι, η ελλειμματική ικανότητα των παιδιών, στην προσοχή και συγκέντρωση. Φυσικά, το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται μια συμπεριφορά, είναι υπεύθυνο για την προσοχή και συγκέντρωση που απαιτείται από το παιδί, παρά τη βιολογική βάση της προσοχής ως γνωστική λειτουργία. Επιπλέον, τα παιδιά με ΔΕΠΥ, εμφανίζουν δυσκολίες στην αλληλεπίδραση με μέλη της οικογένειας και του συγγενικού περιβάλλοντος, γεγονός που δημιουργεί ποικίλα προβλήματα στο εσωτερικό της οικογένειας.

Επιπροσθέτως, στην προσχολική ηλικία, συχνό φαινόμενο είναι οι διαταραχές ύπνου, με χαρακτηριστικά όπως, συχνό ξύπνημα κατά τη διάρκεια του ύπνου, έντονη κινητικότητα, συχνές αϋπνίες και μικρή διάρκεια ύπνου. Τέλος, ακόμη ένα χαρακτηριστικό που διαχωρίζει τα παιδιά με ΔΕΠΥ, από τα τυπικής ανάπτυξης, είναι η παρορμητικότητά τους και συχνά χαρακτηρίζονται ως ανυπάκουα ή ριψοκίνδυνα. Ακόμη, η αδυναμία που έχουν κάποιες φορές να αντιδράσουν ή να συμπεριφερθούν σωστά σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, τα κάνει ευέξαπτα και πολλές φορές εμφανίζουν θυμό, επιθετικότητα ή και απογοήτευση, που πολλές φορές καταλήγει και σε προκλητική, αντιδραστική συμπεριφορά που διαφέρει από τις εκρήξεις θυμού των άλλων παιδιών. Αυτό που κυρίως τα διαφοροποιεί από τα παιδιά φυσιολογικής ανάπτυξης αναφορικά με το θυμό είναι πως, στα παιδιά με ΔΕΠΥ, είναι πιο οξύς και έντονος, χωρίς πολλές φορές εμφανή αιτία, με μεγαλύτερη διάρκεια και δυσκολία υποχώρησης, μεγαλύτερη από αυτή των απλά ζωηρών παιδιών.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.