Ξεκλειδωνοντας την πορτα της ψυχης…

Κάθομαι και σκέφτομαι μερικές φορές, πόσο δίκιο έχουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας που μας λένε συνεχώς το πόσο ευαίσθητοι είμαστε όλοι εμείς οι «νεότερης γενιάς». Ακούω συνεχώς για ανθρώπους που υποφέρουν αληθινά, βαθιά και σωματικά. Ανθρώπους που κάθε μέρα δίνουν μάχη, είτε με την ίδια τους τη ζωή, λόγω κάποιας ασθένειας, είτε με ανθρώπους, είτε με τα ίδια τους τα παιδιά, αλλά και για πολλούς ακόμη λόγους.

Για κάποιο θαυμάσιο, κατά τη γνώμη μου, λόγο, όλοι αυτοί οι ήρωες ανάμεσά μας, έχουν μια δύναμη μέσα τους. Ένα θάρρος, μια τόλμη, μια ανεξαρτησία. Παλεύουν καθημερινά, τραυματίζονται, πέφτουν, βιώνουν μικρούς και μεγάλους θανάτους μέσα τους, όμως βρίσκουν το κίνητρο και επανέρχονται και ζουν και γελάνε και ξαναπολεμούν.

Αναρωτιέμαι, εμείς οι υπόλοιποι, εμείς με τα ποταπά και ταπεινά μας προβλήματα γιατί υποφέρουμε τόσο; Γιατί να καταπονούμε τη ψυχή και το σώμα μας, μεγιστοποιώντας τα μικροσκοπικά μας θεματάκια; Γιατί φτάνουμε σε σημείο να ζητάμε τη βοήθεια των φαρμάκων για να επιβιώσουμε με ένα πλαστό χαμόγελο;

Έχω διαβάσει πολύ και έχω λάβει ποικίλες γνώμες σχετικά με το ερώτημά μου. Τελικώς και μετά από σκέψη και άλλη τόση παρατήρηση των περιστατικών μου, συνειδητοποίησα πως οι άμυνες του κάθε οργανισμού, στη φουρτούνα φαίνονται. Στη νηνεμία, στην πλήρη και αδιαπραγμάτευτη αδράνεια και ησυχία, ξεσπούν μπόρες «πλασματικές», όμως εξίσου χρήσιμες και κάθε άλλο παρά καταστροφικές. Συνήθως κάτι μας λένε. Μας κρούουν ένα κουδουνάκι για να μας τροφοδοτήσουν με μια ενέργεια, που ομολογουμένως λείπει σε εκείνη τη φάση.

Τι προτείνω; Να ακούσουμε και να αφουγκραστούμε την ψυχή μας. Τι πραγματικά θέλει να μας πει και να μας δείξει; Να δούμε τα συμπτώματα της «κρίσης» μας και να τα διαβάσουμε. Να κοιτάξουμε την αφορμή και να ξετυλίξουμε από εκεί και προς τα πίσω το κουβάρι. Να γίνουμε όχι μόνο συγκάτοικοι με τον εαυτό μας, αλλά και σύμμαχοι και συμπολεμιστές. Αφού λοιπόν βρούμε τη λύση στο γρίφο μας, καταστρώνουμε ένα σχέδιο απεγκλωβισμού από αυτή τη δυσλειτουργική κατάσταση. Το κλειδί είναι η μετατροπή της απαισιοδοξίας σε αισιοδοξία.

Πολλές φορές, μας είναι αδύνατον να τα ανακαλύψουμε όλα μόνοι μας ή και να τα επεξεργαστούμε όλα αυτά. Και αυτό λογικό και επόμενο είναι. Και γι’ αυτό αναζητούμε τη βοήθεια από κάποιον που βλέπει και ξέρει περισσότερο να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις. Μη ξεχνάμε ακόμη και τότε, να ακούμε, να βλέπουμε και να έχουμε πίστη στον εαυτό μας πάνω από όλα. Σε εμάς κατοικεί η πηγή, σε εμάς και η λύση…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.