Το «τερας» της διπλανης πορτας

«Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.. Από παντού διωγμένη και εγώ και το παιδί μου. Άλλοι το αποκαλούσαν απαράδεκτο, άλλοι το αποκαλούσαν τέρας, άλλοι ήθελαν να το δείρουν και άλλοι ήθελαν να δείρουν εμένα που δεν το συμμαζεύω. Ναι… έχω ένα πολύ ζωηρό παιδάκι. Είναι όντως υπερκινητικό και αρκετά συχνά και επιθετικό. Δεν έχει υπομονή και πολλές φορές μιλάει και άσχημα. Όχι δεν είναι καθωσπρέπει. Πολλές φορές με φτάνει στα όριά μου, με τρελαίνει. Δε μπορώ με κανένα τρόπο να του επιβληθώ όσο και να προσπαθώ και πιθανόν ούτε και εκείνο να μπορεί στιγμή να ηρεμήσει, αφού φαίνεται πως διαρκώς ερεθίζεται από νέα πράγματα και εικόνες. Είναι γκρινιάρης και κακομαθημένος. Πιθανόν και ολόκληρη η πόλη που μένουμε να γνωρίζει την ύπαρξή μας. « Το υπερκινητικό παιδί και η αναίσθητη μαμά του». Αναίσθητη που δεν το κλείνω στο σπίτι και που δεν το δέρνω όλη μέρα. Αναίσθητη γιατί το υιοθέτησα σε μία ηλικία που δεν προτείνεται για την απόκτηση ενός παιδιού. Αναίσθητη γιατί τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ να τα βγάλω πέρα με αυτό το μικρό πλασματάκι, με το σπίτι μου, τη δουλειά μου και τις υποχρεώσεις μου, νιώθοντας τύψεις που αφήνω όλους αυτούς να στιγματοποιούν το παιδί μου και να στιγματίζουν και εμένα την ίδια.

Πονάει η δικιά μου η ψυχή, κάθε φορά που κάποιος γονιός μας δείχνει με το χέρι του. Πονάει και η δική του κάθε βράδυ που με παράπονο μου λέει ότι δεν έχει φίλους και ότι θα προσπαθήσει την επόμενη μέρα να είναι καλύτερος και πιο ήρεμος, για να μη στεναχωρήσει ούτε εμένα, ούτε τα παιδάκια. Δεν παρεξηγώ απόλυτα τους άλλους γονείς. Και εγώ με τα άλλα τα παιδιά μου έτσι ήμουν. Μην τα χτυπήσουν, μην τα βρίσουν, μην τα σπρώξουν.. Ο θεός όμως μου έδωσε και ένα παιδάκι διαφορετικό. Και όσο ζωηρό και αν είναι, είναι παιδάκι. Και δεν έχει κακία. Στη μικρή του τη ζωούλα πριν το αποκτήσω εγώ, είχε περάσει πολλά. Τόσα που όλοι αυτοί που το ετικετοποιούν δεν έχουν περάσει ούτε κατά διάνοια. Όλοι αυτοί που το διώχνουν από τα σχολεία, από τις παιδικές χαρές, από την πλατεία… Όλοι αυτοί οι γνωστοί- άγνωστοι, οι εκπαιδευτικοί, οι ειδικοί, οι γονείς, οι φίλοι και οι γνωστοί. Σε όλους αυτούς έχω να πω πως έχω το καλύτερο παιδί του κόσμου, το πιο όμορφο, το πιο υπέροχο, που αγαπάει βαθιά και το αγαπάμε βαθιά και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Σε όλους αυτούς ένα έχω να πω: Αν ποτέ ο θεός φέρει στη ζωή τους ένα παιδί με κάποια ιδιαιτερότητα, όπως η υπερκινητικότητα, να μη λυγίσουν. Να θυμούνται εμένα και την οικογένειά μου, που αντέξαμε και θα αντέχουμε για πάντα».

Μητέρα, 52 ετών

Παρέθεσα τη μαρτυρία αυτής της γυναίκας, καθώς μας υπενθυμίζει να μη λυγίζουμε στο πρόβλημα του παιδιού μας. Να μη φοβόμαστε, να μην κλεινόμαστε στο σπίτι μας. Να αποδεχόμαστε το παιδί μας. Να αποδεχόμαστε την όποια ιδιαιτερότητα. Να μη ντρεπόμαστε και να είμαστε περήφανοι που είμαστε λίγο ήρωες και εμείς, κοντά σε αυτό που είναι για εμάς, ο μεγαλύτερος ήρωας στον κόσμο. Επίσης, μας μαθαίνει να μην κρίνουμε εύκολα, δε ξέρουμε τι κρύβεται από πίσω. Να νοιαζόμαστε για τα παιδιά και όχι μόνο για τα δικά μας παιδιά. Να είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε και όχι άνθρωποι που αγαπάμε επιλεκτικά. Αν μεθαύριο μας απορρίψουν επιλεκτικά πως θα μας φανεί; Εμάς ή το παιδί μας.. Ας μπαίνουμε και στη θέση αυτού του παιδιού, ή αυτής της μητέρας.. Σκεφτείτε το..

Φιλικά, Μαρία

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.