Το μηνυμα της Κυριακης

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμoνος

Το γεγονός της Αναστάσεως επειδή υπερβαίνει τα όρια του ιστορικού γεγονότος, δεν περιγράφεται από κανέναν Ευαγγελιστή. Όλες οι σχετικές ευαγγελικές διηγήσεις αναφέρουν τους μάρτυρες που είδαν τον Αναστημένο Χριστό ή που επισκέφθηκαν τον κενό τάφο. Αυτό συνέβη γιατί η Ανάσταση του Χριστού προϋποθέτει όχι την απόδειξη ή την ιστορική έρευνα, αλλά την πίστη στη δύναμη του Θεού που κατανικά τον θάνατο.

Η εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού κατά την ημέρα εκείνη του συνταρακτικού γεγονότος, κατά την πρώτη δηλαδή χριστιανική Κυριακή, σκόρπισε χαρά στους απογοητευμένους και φοβισμένους μαθητές. «Εχάρησαν ουν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον», σημειώνει ο Ευαγγελιστής. Από την ομάδα των μαθητών έλειπε ο Θωμάς, ο γνωστός με την ελληνική ονομασία Δίδυμος. Στον ενθουσιασμό των υπολοίπων μαθητών ότι είδαν τον Κύριο, εκείνος προβάλλει την αμφιβολία και τον σκεπτικισμό: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν Αυτού, ου μη πιστεύσω». Εκπροσωπεί με τη στάση του αυτή ο Θωμάς τους ανθρώπους εκείνους που θέλουν να στηρίξουν την πίστη τους στη βεβαιότητα των απτών αποδείξεων στην ιστορική εξακρίβωση, στο πείραμα, στην αυτοψία. Πρόκειται για μία πολύ ανθρώπινη στάση και δικαιολογημένη απαίτηση, βρίσκεται όμως ακόμη μακριά από την πίστη. Ο Αναστημένος Χριστός σε οκτώ ημέρες, την επομένη Κυριακή, ξαναεμφανίζεται στους μαθητές, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ο Θωμάς. Τον καλεί να διαπιστώσει ιδιοχείρως και αυτοπροσώπως την ταυτότητα του αναστημένου σώματός Του, μακαρίζει όμως τις επερχόμενες γενεές που θα πιστεύσουν χωρίς να ιδούν: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες».

Η Ανάσταση του Χριστού έχει σημασία όχι σαν ανεξάρτητο από εμάς γεγονός της νίκης του Θεού κατά των σατανικών δυνάμεων της φθοράς και του θανάτου, αλλά σαν γεγονός που σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου, με την αλλαγή της ζωής του, με την κατανίκηση των φόβων του μπροστά στο τρομακτικό φάσμα του θανάτου, με το άνθισμα της ελπίδας για μια καινούρια και ατελείωτη ζωή

Η Ανάσταση του Χριστού, για την οποία μαρτυρούν όχι μόνο οι διηγήσεις των Ευαγγελίων, αλλά και ολόκληρο το πρωτοχριστιανικό κήρυγμα, είναι το πλήρωμα της δυναμικής παρεμβάσεως του Θεού μέσα στον κόσμο που αρχίζει με την εκ Παρθένου γέννηση του Χριστού και τελειώνει με τον Σταυρό για να ολοκληρωθεί στον θρίαμβο της νίκης κατά του θανάτου. Η δυναμική αυτή επέμβαση του Θεού σημαίνει τη νίκη επί της φθοράς, ώστε να δοθεί στους ανθρώπους η αφθαρσία, η κατάργηση του θανάτου, ώστε να δωρηθεί στους ανθρώπους η ζωή, η κατάλυση του φόβου και της απογνώσεως μπροστά στο μηδέν και στο κενό, ώστε να ανθίσει στις ψυχές όλων η ελπίδα της Αναστάσεως. Ο Θωμάς, πριν ακόμη ψηλαφήσει τον Χριστό ξεσπά στην εξής ομολογία πίστεως: «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Δύο σημεία κάνουν εντύπωση σ’ αυτή την ομολογία: Δεν επισημαίνει απλώς ο Θωμάς την ταυτότητα του Αναστημένου Χριστού με τον προαναστάσιμο Ιησού, αλλά και αναγνωρίζει τη θεότητά του. Η αναγνώριση αυτή δεν είναι γενικής φύσεως, αλλά έχει τον χαρακτήρα της προσωπικής σχέσεως και της υπαρξιακής τοποθετήσεως: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Η Ανάσταση του Χριστού έχει σημασία όχι σαν ανεξάρτητο από εμάς γεγονός της νίκης του Θεού κατά των σατανικών δυνάμεων της φθοράς και του θανάτου, αλλά σαν γεγονός που σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου, με την αλλαγή της ζωής του, με την κατανίκηση των φόβων του μπροστά στο τρομακτικό φάσμα του θανάτου, με το άνθισμα της ελπίδας για μια καινούρια και ατελείωτη ζωή.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.