«Το μεγαλο Ευχαριστω»

Είναι τρομερό να φανταστούμε για μια στιγμή τον εαυτό μας απομακρυσμένο από όλους τους άλλους ανθρώπους, χωρίς καμιά δυνατότητα επαφής και συναντήσεως, με άρρωστο και συνεχώς φθειρόμενο κορμί και επί πλέον συνοδευμένο με τη μόνιμη καταφρόνια ότι η αρρώστια που έχουμε αποτελεί τιμωρία για την αμαρτωλή ζωή μας. Και ξαφνικά κάποιος μας πλησιάζει αψηφώντας τους κινδύνους, καταπατώντας τις κοινωνικές προκαταλήψεις, δείχνοντας άφοβα και απεριόριστα την αγάπη του. Δεν θα αισθανθούμε άπειρη ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν;
 
Μια τέτοια περίπτωση δέκα λεπρών μας παρουσιάζεται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, τους οποίους άγγιξε η σωστική χάρη και θεραπευτική δύναμη του Χριστού. Η αγάπη του Θεού που ενσαρκώνεται μέσα στον κόσμο και αποκαλύπτει με τη ζωή και το θάνατο Του ο Χριστός, δεν περιορίζεται στους λίγους, στους εκλεκτούς. Εκτείνεται σε όλους. Δε γνωρίζει όρια κοινωνικά, πολιτικά η θρησκευτικά. Εκδηλώνεται σε δέκα βαρειά ασθενείς ανθρώπους που τους ένωσε ο πόνος της μολυσματικής αρρώστιας, μολονότι ο ένας από αυτούς ήταν Σαμαρείτης. Και όμως, αυτού του τελευταίου η στάση είναι που προκαλεί εντύπωση και υπογραμμίζεται από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Οι εννέα θεραπευμένοι, πλημμυρισμένοι από τη χαρά της υγείας και της συναντήσεως με τους συγγενείς και φίλους, βλέποντας δυνατό και καθαρό το σώμα τους, ξέχασαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στον ευεργέτη Χριστό. Τυπικό παράδειγμα των ανθρώπων που επικαλούνται το Θεό στη θλίψη και τον πόνο, αλλά τον παραθεωρούν στη χαρά. Πολλά πράγματα τα θεωρούμε αυτονόητα, χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε κανέναν για τις καθημερινές δωρεές.
 
Δύσκολα λέμε ένα ευχαριστώ, ενώ εύκολα απευθύνουμε κραυγές και επικλήσεις βοηθείας όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη. Όταν περάσει η ανάγκη όχι μόνο ξεχνούμε την στιγμή της αδυναμίας ή ντρεπόμαστε γι’ αυτή, αλλά προσπαθούμε να ισοσταθμίσουμε την επιδειχθείσα αδυναμία. Η στάση αυτή δείχνει την παγίδευσή μας μέσα στα οχυρωματικά έργα του εγωϊστικά σκεπτόμενου εαυτού μας. Και όμως η λυτρωτική αγάπη του Θεού μας περιβάλλει καθημερινά. Το άνοιγμα της καρδιάς μας στο Θεό είναι η απάντησή μας στις άπειρες δωρεές Του, στο δώρο της ζωής που γενναιόδωρα μας προσφέρει, είναι το μεγάλο «ευχαριστώ». Ένα «ευχαριστώ» ευγνωμοσύνης που θα συνοδεύεται ασφαλώς από συμπεριφορά αντάξια της θείας δωρεάς.  

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.