«Συμφωνα με ελεγχο της Πολυτεχνικης Σχολης του ΔΠΘ που εγινε το 2005, το Σισμανογλειο ειναι επικινδυνο κατα 90 τοις εκατο σε περιπτωση σεισμου»
Πολλά χρόνια κρατά η συζήτηση σχετικά με την αναγκαιότητα ανέγερσης νέου νοσοκομείου στην Κομοτηνή. Και, μάλιστα, σε επίσημο επίπεδο, καθώς όπως εξηγεί ο πρώην πρόεδρος του Νοσοκομείου Κομοτηνής και νυν πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Νοσοκομείου Κομοτηνής Γιάννης Πασσόπουλος, ήδη από τον προσεισμικό έλεγχο που διενεργήθηκε το 2005 από την Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης «προέκυψε ότι το κτίριο είναι επικίνδυνο κατά 90 τοις εκατό», αποτέλεσε δε το έναυσμα ώστε η πολιτεία να πειστεί για την αναγκαιότητα της ανέγερσης. Σύμφωνα με τον κ. Πασσόπουλο, ενώ όλα ήταν έτοιμα προκειμένου να εγκριθεί το έργο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό δεν κατέστη τελικά δυνατό λόγω της μη υποστήριξης του έργου από το υπουργείο Υγείας.
Ο κ. Πασσόπουλος βρέθηκε στο στούντιο του Ράδιο Παρατηρητής και στην εκπομπή «Εφ’ όλης της ύλης» όπου συνομίλησε με τον Ντελή Αχμέτ. Ως «μπροστάρης» της προσπάθειας για την ανέγερση του νέου νοσοκομείου, ο κ. Πασσόπουλος τόνισε ότι στην προσπάθεια αυτή δεν περισσεύει κανένας, αναφέρθηκε στους σκοπούς του Συλλόγου Φίλων Νοσοκομείου Κομοτηνής, παρέθεσε το ιστορικό του υπάρχοντος Νοσοκομείου αλλά και τις προσπάθειες της δικής του και των επόμενων διοικήσεων να επιλύσουν μέρος των προβλημάτων, όσο αυτό ήταν εφικτό, και αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα, με σημαντικότερα το ότι δεν πληροί τους κανόνες ασφαλείας, ιδίως σε περίπτωση σεισμού, και το ότι δεν επαρκούν οι χώροι και οι υποδομές του για την κάλυψη των αναγκών του αυξανόμενου πληθυσμού της Ροδόπης, γεγονός που καθιστά επιτακτική την ανέγερση νέου νοσοκομείου.
Επιπλέον, επεσήμανε την προσπάθεια των πολιτών και των φορέων –πολιτικών και μη– της Ροδόπης, ώστε να εγκριθεί το έργο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να ξεκινήσει άμεσα η υλοποίησή του, η οποία όμως δεν υποστηρίχθηκε καταλλήλως από το υπουργείο Υγείας, με αποτέλεσμα την απόρριψή του ενώ δεσμεύθηκε ότι οι προσπάθειες, σε κάθε περίπτωση, θα συνεχιστούν και κάλεσε τους πολίτες της Ροδόπης να συμμετάσχουν μαζικά σε αυτές, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα έργο που τους αφορά άμεσα.
«Πάντα είχαμε έλλειψη στο προσωπικό, ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό και τεχνικό, όσο πάει όμως αυτή η κατάσταση επιδεινώνεται»
ΠτΘ: Κ. Πασσόπουλε πότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου Κομοτηνής και ποιοι είναι οι σκοποί της λειτουργίας του;
Γ.Π.: Είναι ένας σύλλογος που ιδρύθηκε το 2001. Είμαι από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη όπως και πολλοί άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι. Πιστεύω ότι δεν έχει σημασία το πόσοι είναι γραμμένοι αλλά το ότι εκπροσωπεί όλους τους κατοίκους του νομού. Ας μην έχουμε την απαίτηση να σηκωθούν οι ασθενείς από τα κρεβάτια, είτε είναι στα νοσοκομεία είτε στα σπίτια τους, για να έρθουν και να διεκδικήσουν καλύτερη υγεία. Κάποιοι λοιπόν σαν εμάς, που γνωρίζουν τα προβλήματα, που η τύχη ή η κοινωνία τους βοήθησε να έχουν θέσεις, αυτοί θα πρέπει να προσπαθήσουν για να πετύχουμε ό,τι καλύτερο για τη δημόσια υγεία. Αυτά είναι μέσα στους στόχους και στους σκοπούς του συλλόγου μας. Να ενδιαφερθούμε για τη σωστή λειτουργία του νοσοκομείου με ενημερώσεις προς το κοινό, με διαλέξεις και με οτιδήποτε έχει σχέση με τη δημόσια υγεία και, βέβαια, γι’ αυτό πρώτα είμαστε φίλοι του νοσοκομείου.
ΠτΘ: Λέμε συνεχώς ότι «δεν έχουμε καλό νοσοκομείο και ότι χρειαζόμαστε καινούριο». Γιατί συμβαίνει αυτό; Φταίει το προσωπικό;
Γ.Π.: Πραγματικά, μέσα στο νοσοκομείο, οι πιο πολλοί δίνουν τη ζωή τους για να σώσουν τις άλλες ζωές. Είναι από τις δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν ακόμα ενώ υπάρχουν άλλες που δυστυχώς είναι διαλυμένες. Το νοσοκομείο λειτουργεί μέρα-νύχτα και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε κατ’ αρχάς στους εργαζόμενους του. Τα προβλήματα λοιπόν, τόσο του νοσοκομείου όσο και της υγείας γενικότερα είναι πολλά. Πάντα είχαμε έλλειψη στο προσωπικό, ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό και τεχνικό, όσο πάει όμως αυτή η κατάσταση επιδεινώνεται. Σε όλες τις υπηρεσίες διαπιστώνεται έλλειψη προσωπικού αλλά στην υγεία δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δηλαδή, το να κλείσει μια πολεοδομία ή ένα δικαστήριο δεν είναι το ίδιο με το να κλείσει ένα νοσοκομείο γιατί αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν να πεθαίνουν άνθρωποι.
«Οι χώροι του νοσοκομείου δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες του αυξανόμενου πληθυσμού της περιοχής μας»
ΠτΘ: Ποια είναι τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα το Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Κομοτηνής;
Γ.Π.: Κατ’ αρχάς να πω ότι το νοσοκομείο είναι κατασκευασμένο σε δύο φάσεις. Η μία φάση αφορά στο Σισμανόγλειο, που φτιάχτηκε το 1936 και η άλλη το νοσοκομείο που έγινε στην αρχή της δεκαετίας του 1970. Φανταστείτε ότι εκείνη την εποχή δεν λειτουργούσε ολόκληρος ο τέταρτος όροφος. Μετά από μία δεκαετία άρχισε να λειτουργεί όπως η καρδιολογική κλινική που τώρα δεν φτάνει για τίποτα. Πριν από 45-50 χρόνια, σε ένα σπίτι 50 τ.μ., στο χωριό ή στη πόλη, ζούσαν 7-8 άτομα. Σήμερα ο καθένας από εμάς θέλει 50 τ.μ. για να ζήσει μόνος του. Οι ανάγκες λοιπόν σε χώρους αυξάνονται, σε ένα νοσοκομείο πολύ περισσότερο. Επιπλέον, ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο στην Κομοτηνή και ήρθαν χιλιάδες φοιτητές, ήρθαν καινούριες υπηρεσίες με την περιφέρεια, ήρθαν εκατοντάδες, να μην πω χιλιάδες υπάλληλοι του δημοσίου, έγινε η Σχολή Αστυνομίας, έγιναν καινούριες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ήρθαν οι παλιννοστούντες, αυξήθηκε ο πληθυσμός της πόλης. Η οικογένεια λοιπόν που ήταν στο χωριό σε σπίτι 50 τ.μ. τώρα δεν είναι 5μελής και 10μελής, είναι 20μελής και παραπάνω. Ένα πρόβλημα είναι αυτό, της έλλειψης χώρου.
Αλλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι το νοσοκομείο δεν πληροί τους κανόνες ασφαλείας. Με λίγα λόγια είναι επικίνδυνο. Ειδικά το εξαώροφο κτίριο όπου είναι οι θάλαμοι, τα χειρουργεία και οι κλινικές. Δεν ξέρουμε πότε θα γίνει ένας σεισμός, όπως έγινε πρόσφατα στη Χαλκίδα και προ μηνών στη Λήμνο. Δεν μπορούμε να αφήνουμε στην τύχη κάποια πράγματα και να μη νοιαζόμαστε. Για να γίνει ένα καινούριο νοσοκομείο δεν φτάνουν ούτε 5-6 χρόνια. Μέσα σε αυτά μακάρι να μη γίνει τίποτα.
«Το 1998, όταν ανέλαβα πρόεδρος, διαπίστωσα ότι αυτό δεν ήταν νοσοκομείο, ήταν στάβλος»
ΠτΘ: Κάποια πράγματα, εξάλλου, τα είχατε επισημάνει από το 1998…
Γ.Π.: Το 1998 –ήδη είχαν περάσει τότε περίπου 30 χρόνια–, όταν εγώ ανέλαβα πρόεδρος, διαπίστωσα ότι αυτό δεν ήταν νοσοκομείο, ήταν στάβλος. Ήδη δεν κάλυπτε τις ανάγκες. Οι πρώτες βοήθειες ήταν σε δύο δωματιάκια στη βορεινή είσοδο, για όποιον τα θυμάται. Αμέσως κάναμε νέες πρώτες βοήθειες γιατί είμαι και αρχιτέκτονας και είδα ότι δεν επιτρεπόταν αυτό, ήταν ντροπή. Μαζί με άλλους συναδέλφους κάναμε τότε τη μελέτη δωρεάν. Σχεδόν δωρεάν έγινε και η κατασκευή των 600 τ.μ. των εξωτερικών ιατρείων. Και αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί σε έναν στενό διάδρομο στεγάζονταν 3-4 γραφεία.
Έργα γίνανε και μετά, και επί των ημερών του Ηρακλή Χατζηνέστωρος, όσο εγώ ήμουν αντιπρόεδρος. Τότε κάναμε άλλη είσοδο για τα εξωτερικά ιατρεία. Πλέον δεν μπαίνεις μέσα από το ΤΕΠ για να γίνεται ο κακός χαμός, είναι χωριστή η είσοδος. Επίσης μπήκαν παραβάν στους θαλάμους και κάναμε τουαλέτες σε κάθε θάλαμο για την αξιοπρέπεια των ασθενών. Ήταν ντροπή για εμάς που ήμασταν μέσα και τα βλέπαμε καθημερινά να μην κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Δεν λέω μόνο για τον εαυτό μου, όλοι όσοι περνούν αφήνουν και κάτι, αλλά αυτό δεν φτάνει, είναι «μπαλώματα» σε ένα νοσοκομείο όχι μόνο ξεπερασμένο αλλά και επικίνδυνο.
Επίσης, από το 2000 είχα επισημαίνει ότι φαινόταν και η διάβρωση των δοκαριών στο υπόγειο και των φερόντων στοιχείων γενικότερα. Αλλά μακροσκοπικά δεν μπορείς να καταλάβεις πάρα πολλά πράγματα. Το 2005 λοιπόν η πολιτεία ανέθεσε στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης να κάνει έναν προσεισμικό έλεγχο για να δει ποιες είναι οι αντοχές του κτιρίου. Από τον έλεγχο προέκυψε ότι το κτίριο είναι επικίνδυνο κατά 90 τοις εκατό. Έγινε λοιπόν κατανοητό ότι υπάρχουν τεράστια προβλήματα επικινδυνότητας του κτιρίου σε περίπτωση σεισμού.
Αφού λοιπόν διαπιστώθηκε αυτή η αναγκαιότητα και γινόντουσαν μελέτες για νέα πτέρυγα κ.λπ., η πολιτεία κατέληξε στο ότι πρέπει να γίνει το νέο νοσοκομείο. Μέχρι προχθές λοιπόν τρέχαμε όλοι και δεν προλαβαίναμε. Βρέθηκε κατάλληλο οικόπεδο δίπλα από το παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο, βρέθηκε η κατάλληλη μελέτη από το νοσοκομείο της Κατερίνης, με 225 κλίνες και έγινε η προσαρμογή στις 220 κλίνες που χρειάζεται το δικό μας –αν και αυτά είναι χάσιμο χρόνου, το πρόβλημα δεν είναι οι περισσότερες κλίνες, είναι οι λιγότερες. Επιπλέον, μέσα σε μια νύχτα εγκρίθηκε το τοπικό ρυμοτομικό ενώ σε παρόμοια μελέτη εγώ παιδεύτηκα τέσσερα χρόνια ως μηχανικός και πρόεδρος, γιατί ήμουν κατηγορούμενος. Θέλω να πω ότι αν θέλουν να κάνουν κάτι το κάνουν.
Αφού λοιπόν ήταν οι μελέτες έτοιμες, η οικοδομική άδεια έτοιμη, τα τεύχη δημοπράτησης έτοιμα και εγγράφηκε και στο προηγούμενο ΕΣΠΑ του 2007-2014 με 10 εκατομμύρια ευρώ σαν ένα πρώτο κομμάτι και στο επόμενο ΕΣΠΑ, το σημερινό, με 14.020.000 ευρώ απέμενε να εγγραφεί το υπόλοιπο των 50 εκατομμυρίων. Γιατί αυτό το έργο όπως είπαμε θα χρειαστεί τουλάχιστον 6-7 χρόνια για να γίνει και άμα θέλει ο Θεός. Γιατί οι άνθρωποι εδώ δεν θέλουν.
Εμείς λοιπόν πιστέψαμε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε μια ανοιχτή συζήτηση και να δούμε τι γίνεται διότι υπάρχει μαύρο σκοτάδι γύρω από το καινούριο νοσοκομείο. Πριν από τρεις εβδομάδες ήρθε ο υφυπουργός υγείας και σε μια συνάντηση που είχε με το ΔΣ, τον ρώτησα τι γίνεται με το καινούριο νοσοκομείο, μετά τη διαπίστωση που είχα ότι από την περιφέρεια μάλλον το έργο δεν προωθείται καθώς είναι πραγματικά λίγα τα λεφτά του προγράμματος για την υγεία και τις κοινωνικές υποδομές. Μου απάντησε ότι «δεν αποφασίζει η περιφέρεια για τέτοια σημαντικά έργα αλλά το υπουργείο» και «ότι το έργο θα γίνει».
Έγινε συζήτηση λοιπόν και στο τέλος βγάλαμε ένα ψήφισμα, όπου αναφέρεται ότι η απόφαση όλων μας είναι να δεσμευθεί η πολιτεία για τις μέχρι πρότινος αποφάσεις της για την κατασκευή του καινούριου νοσοκομείου –εξάλλου αυτοί το αποφάσισαν, όχι εμείς– και να προχωρήσει στην άμεση δημοπράτηση. Χωρίς καθυστέρηση μιας και είναι όλα έτοιμα. Πραγματικά τέτοια ετοιμότητα έργου δεν υπάρχει αλλού. Υπάρχουν προγράμματα για τα οποία δεν είναι τίποτα έτοιμο, δεν γίνονται και τα λεφτά χάνονται ή απορροφούνται από έργα μικρής αναγκαιότητας. Η απαίτηση αυτή λοιπόν είναι δικαίωμα των πολιτών του παραμελημένου νομού της Ροδόπης με τα τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα. Δεν είναι μόνο η υγεία, είναι και η ανεργία, η φτώχεια και πολλά άλλα.
«Το αίτημα για την δημοπράτηση του νέου νοσοκομείου απορρίφθηκε από την Ε.Ε. γιατί δεν υποστηρίχθηκε από το υπουργείο Υγείας η αναγκαιότητά του»
ΠτΘ: Πώς αντιμετωπίζει όλη αυτή την κατάσταση η νέα περιφερειακή διοίκηση;
Γ.Π.: Όπως είπα και στη συζήτηση, εμείς δεν το κάναμε αυτό για να επιρρίψουμε ευθύνες σε κάποιον. Αν υπήρχαν όμως ευθύνες θα τις αποδίδαμε. Οι πολιτικοί και οι φορείς της περιοχής μας ενδιαφέρθηκαν πάρα πολύ. Και κάποια άτομα συγκεκριμένα και η παλιά και η καινούρια διοίκηση της περιφέρειας. Το θέμα όμως δεν είναι τοπικό γιατί η περιφέρεια, στο καινούριο ΕΣΠΑ του 2014-2020, έχει 39 εκατομμύρια για το σύνολο των έργων υγείας και κοινωνικών υποδομών. 11 εκατομμύρια είναι για την υγεία και τα υπόλοιπα 28 για τις κοινωνικές υποδομές. Δεν μπορεί εκεί να μπει και το καινούριο νοσοκομείο. Θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες ώστε να βρεθούν λεφτά μέσα από προγράμματα. Το θέμα όμως είναι αν έχουμε πειστεί ότι είναι αναγκαίο το έργο. Γιατί, αν δεν το πιστεύουμε, ας μην ψάχνουμε για λεφτά.
Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν και ως μεγάλο έργο έπρεπε να πάει για τελική έγκριση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για το τελευταίο στάδιο που το έργο εγκρίνεται και δημοπρατείται. Τον Ιούλιο του 2014, αφού έγιναν όλα τα αναγκαία από την περιφέρεια για να πάει το έργο σωστά προβεβλημένο, μέχρι και τις προάλλες που έγινε η σχετική συζήτηση, μπήκανε κάποιες υποψίες ότι τελικά απερρίφθη το αίτημα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και πραγματικά έμαθα ότι έτσι έγινε. Ακόμη δεν έχω πλήρη γνώση των πραγμάτων, αλλά απ’ ό,τι έμαθα προφορικά, ο λόγος είναι ότι δεν υποστηρίχθηκε από το υπουργείο Υγείας η αναγκαιότητα του έργου αυτού. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπαίνει σε θέματα ουσίας, κοιτάει τα τυπικά, αν πληροί τις προδιαγραφές στο τεχνικό κομμάτι. Αυτά τα πληρούσε το έργο, όταν έφυγε από εδώ, γιατί πρώτα περνάει από όλες τις υπηρεσίες, το έργο ήταν πραγματικά εντάξει. Επομένως δεν ξέρω τι έγινε, μπορεί να είπαν ότι τα κονδύλια είναι τα μισά από αυτά που χρειάζονται.
ΠτΘ: Υπήρξε στήριξη από τους εκλεγμένους βουλευτές του νομού μας;
Γ.Π.: Βέβαια, από όλους. Πραγματικά, όχι μόνο έδειξαν ενδιαφέρον αλλά το κυνήγησαν πάρα πολύ. Ούτε μπορώ να επιρρίψω ευθύνες στην περιφέρεια. Η περιφέρεια το έστειλε το αίτημα, το υπουργείο δεν το υποστήριξε. Τα λεφτά δεν υπάρχουν και έτσι απερρίφθη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το θέμα είναι ότι από μακριά ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, εμάς όμως που μας αφορά, τι κάνουμε γι’ αυτό; Και δεν εννοώ μόνο τον Σύλλογο Φίλων Νοσοκομείου Κομοτηνής. Πρέπει να το απαιτήσουν οι πολίτες του νομού και είναι και υποχρέωση της πολιτείας. Διότι, αν συμβεί κάτι, ποιον θα βρεις για να του επιρρίψεις ευθύνες μετά τον σεισμό; Στον υπουργό Υγείας, που θα έχει πάει στο σπίτι του ή που θα έχει φύγει στο εξωτερικό; Εμείς είμαστε που θα μείνουμε εδώ.
ΠτΘ: Ως Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου Κομοτηνής ζητήσατε τη στήριξη και των άλλων δήμων του νομού Ροδόπης;
Γ.Π.: Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση όλοι μου έλεγαν «περιμένεις να έρθει κανένας»; Εν τέλει ήρθαν αρκετοί. Θα μπορούσαν να έχουν έρθει χιλιάδες. Θα κάνουμε και άλλη συνάντηση. Το θέμα είναι πώς θα το μεθοδεύσουμε ώστε να πείσουμε ξανά το υπουργείο, που ήταν πεπεισμένο μέχρι τις προάλλες ώστε να γίνει το έργο. Πρέπει λοιπόν να γίνει προγραμματισμός των ενεργειών και εκεί χρειάζονται όλοι. Δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός. Εγώ όμως θα το παλέψω ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να πετύχουμε το καλύτερο.
«Να μην περιμένουμε από την Αλεξανδρούπολη να μας πει να κάνουμε καινούριο νοσοκομείο μπορεί εκεί τα συμφέροντα να είναι διαφορετικά»
Για ένα κρυολόγημα μπορούμε να πάμε και αλλού. Αλλά στα σοβαρά οι ίδιοι οι γιατροί σε στέλνουν στο νοσοκομείο και μάλιστα στο πλησιέστερο νοσοκομείο όταν κινδυνεύει η ζωή σου. Δεν προλαβαίνεις να πας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, που είναι πολύ ωραίο και μεγάλο. Ούτε να περιμένουμε από την Αλεξανδρούπολη να μας πουν να κάνουμε καινούριο νοσοκομείο. Μπορεί εκεί τα συμφέροντα να είναι διαφορετικά. Εμείς όμως το έχουμε ανάγκη και αυτό δεν το λέω εγώ. Αν ρωτήσουμε τους ειδικούς στην υγεία, τους γιατρούς και τους διευθυντές θα μας πουν ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν μικρά τμήματα χωρίς να υπάρχουν κλινικές και χειρουργεία. Όλα αυτά πάνε μαζί. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να ζητάει ο καθένας ό,τι θέλει. Και οι επισκευές και το επιπλέον προσωπικό φυσικά χρειάζονται για όσο ακόμα λειτουργεί το Σισμανόγλειο, εγώ δεν λέω ότι χρειαζόμαστε μόνο νέο νοσοκομείο. Αν είναι να το κλείσουν ας μας το πουν για να ησυχάσουμε. Γιατί κι αυτό ακούστηκε. Μας είπαν «μην κάνετε πολλές καταγγελίες γιατί μπορεί να το κλείσουν». Αν είναι έτσι, ας μας το πουν ευθέως. Φτάνει πια με την κοροϊδία!
«Τα νοσοκομεία βρίσκονται στην κορυφή μεταξύ των κτιρίων που πρέπει να διασωθούν σε περίπτωση σεισμού, πάνω και από τους πυρηνικούς σταθμούς»
Σύμφωνα με τους κανονισμούς τα νοσοκομεία βρίσκονται στην κορυφή μεταξύ των κτιρίων που πρέπει να μείνουν ανέπαφα σε περίπτωση σεισμού. Μετά είναι οι πυρηνικοί σταθμοί και μουσεία, μετά σχολεία, κατοικίες και δημόσια κτίρια και στο τέλος τα πολύ κοινά, αποθήκες, βιομηχανίες κ.λπ. Δεν συγκρίνεται δηλαδή ούτε καν με τους πυρηνικούς σταθμούς. Δεν πρέπει με τίποτα ένα νοσοκομείο να κινδυνεύσει ή να καταρρεύσει σε περίπτωση σεισμού ώστε να «πάνε στον κάτω κόσμο» όλοι αυτοί που ενδεχομένως θα το έχουν ανάγκη.
Συνέντευξη: Ντελή Αχμέτ
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
