Ο νεος Πρυτανης του Δ.Π.Θ. «ανοιγει τα χαρτια του»

Τα καθήκοντά του στη διοίκηση του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, παίρνοντας τη «σκυτάλη» από τον απερχόμενο Πρύτανη, κ. Κωνσταντίνο Ρέμελη, ανέλαβε στις αρχές του τρέχοντος μηνός ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Ξάνθης, κ. Αθανάσιος Καραμπίνης. Ο κ. Καραμπίνης επανέρχεται στον πρυτανικό θώκο του Δ.Π.Θ. ύστερα από 9 χρόνια και ενόψει της νέας του θητείας «ανοίγει τα χαρτιά του» στον «ΠτΘ», περιγράφοντας τα σχέδια και τις προτεραιότητές που έχει θέσει. Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι συνθήκες από το 2006 έως σήμερα έχουν διαφοροποιηθεί προς το χειρότερο, αλλά ο νέος Πρύτανης του Δημοκριτείου εμφανίζεται αισιόδοξος για τις δυνατότητες του Ιδρύματος να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις.

 

«Στο ΔΠΘ αντιστοιχούν 100 φοιτητές σε έναν υπάλληλο, τη στιγμή που στο ΕΚΠΑ αντιστοιχούν 45 και στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια από 15 έως 25»

 

ΠτΘ: Επειδή επιστρέφετε στη θέση του Πρύτανη μετά από δέκα χρόνια, νοσταλγείτε ίσως εκείνη την εποχή, συγκρίνοντάς την με τη σημερινή συγκυρία και λαμβάνοντας υπόψιν τις δυσκολίες αλλά και τις προκλήσεις;

Α.Κ.: Η αλήθεια είναι ότι τότε στο Πανεπιστήμιο αλλά και στη χώρα γενικότερα υπήρχε μια άλλου είδους λογική, μια άλλη πορεία, άλλες δυνατότητες. Παρότι τότε είχα αναλάβει ένα πανεπιστήμιο καταχρεωμένο, όπου μας είχαν κόψει το ρεύμα, υπήρχε μια γενικότερη νοοτροπία στη χώρα ότι μπορεί κανείς να κάνει πολλά πράγματα. Και όντως είχαμε και δομές και υποδομές σε πιο καλό βαθμό. Σήμερα το πανεπιστήμιο δεν έχει μόνο να αντιμετωπίσει το οικονομικό θέμα, αλλά πολλά πράγματα. Έχουμε κλείσει 41 χρόνια λειτουργίας με αποτέλεσμα, πρώτα απ’ όλα, να έχει συνταξιοδοτηθεί όλη η πρώτη γενιά των υπαλλήλων των διοικητικών υπηρεσιών. Αυτό μας έχει φέρει σε αρκετά δύσκολη θέση. Αν αναλογιστεί κανείς ότι με στοιχεία, που συγκέντρωσα πρόσφατα, στο ΔΠΘ αντιστοιχούν 100 φοιτητές σε έναν υπάλληλο, τη στιγμή που στο ΕΚΠΑ αντιστοιχούν 45 και στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια από 15 έως 25. Επομένως, πρέπει να εξετάσουμε, αλλάζοντας τις δομές μας- γιατί θεωρώ ότι δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε 180 υπαλλήλους που αντιστοιχούν στις κενές μας θέσεις στο οργανόγραμμα- πως θα γίνουμε αποτελεσματικοί, για να σπουδάσουν τα παιδιά και να κάνουμε την έρευνα που πρέπει.

 

«Θέλω ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο όμως να μην είναι επαίτης»

 

Από εκεί και πέρα και ως προς τα οικονομικά αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερη περίοδο. Τότε είχαμε προϋπολογισμό περίπου 13 εκατ. ευρώ, ενώ σήμερα ο προϋπολογισμός μας είναι της τάξεως των 6.5-7 εκατομμυρίων, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να πει πως έχει τη δυνατότητα να κάνει πολλά πράγματα στα οικονομικά, αν αναλογιστεί κιόλας ότι περίπου το 60% πηγαίνει στη φοιτητική μέριμνα. Ας μην ξεχνάμε ότι το Δημοκρίτειο έχει τις ιδιαιτερότητες που είχε από την ίδρυσή του. Βρίσκεται σε μια περιοχή, όπου πρέπει να δουλέψει πολυεδρικά και δεν μπορεί να είναι μόνο σε μία πόλη. Έχει πολλά campus σε όλες τις πόλεις και αυτό του δίνει το μειονέκτημα να έχει πολλά πάγια έξοδα, να έχει πολλές βιβλιοθήκες, περισσότερη θέρμανση, περισσότερους υπαλλήλους να το φυλάξουν κ.λπ. Το κυριότερο όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή θα πρέπει να κρατήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τα παιδιά στην περιοχή μας. Είμαστε εν μέσω μιας συγκυρίας, που δύσκολα μπορεί να σπουδάσει κανείς δύο και τρία παιδιά εκτός της πόλης του, άρα θα πρέπει να δούμε τις δομές με τις οποίες θα υποστηρίξουμε τους φοιτητές για να σπουδάσουν εδώ, αναλογιζόμενοι ότι το 90% προέρχεται από περιοχές εκτός Θράκης. Διαφορετικά, φοβάμαι ότι θα οδηγηθούμε σε μια έντονη συρρίκνωση, όχι γιατί δεν είμαστε επιλέξιμοι, αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει κάποιος να σπουδάσει στο Δημοκρίτειο, παρά το γεγονός ότι το θέλει.

 

Σε ό,τι αφορά την επιλεξιμότητα, τα τελευταία χρόνια βλέπω μέσα από τα άλλα όργανα διοίκησης, που συμμετέχω, ότι οι εκθέσεις αξιολόγησης είναι πάρα πολύ καλές σχεδόν για όλα τα τμήματα. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να πούμε και στα παιδιά και στους γονείς ότι ένα πτυχίο από το Δημοκρίτειο δεν είναι ένα πτυχίο δεύτερης διαλογής. Τουναντίον, έχουμε τα φόντα να τον σπουδάσουμε καλά. Όμως θα πρέπει να εξασφαλίσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη φοιτητική μέριμνα και παράλληλα να παραμείνουμε σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Αυτά τα δύο καλούμαστε να επιδιώξουμε. Κατανοώ ότι δεν μπορούμε να ζητάμε συνεχώς χρήματα από την πολιτεία και ότι θα πρέπει να στραφούμε σε άλλες πηγές χρηματοδότησης. Βέβαια δεν συζητώ για ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου. Εγώ θέλω ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο όμως να μην είναι επαίτης, να είναι όντως αυτοδιοικούμενο, να μπορεί να καθορίζει τα του οίκου του και από πού θα βρει πόρους και υποδομές.

 

Μεταπτυχιακά με δίδακτρα για ξένους φοιτητές

 

ΠτΘ: Έχετε εντοπίσει ικανές διεξόδους, ώστε να εξευρεθούν πόροι προς αυτήν την κατεύθυνση;

Α.Κ.: Κατά πρώτον, θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες που έχουμε στον ερευνητικό τομέα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι στο Δημοκρίτειο εδώ και χρόνια κάνουμε από βασική μέχρι τόσο εξειδικευμένη έρευνα – που πολλά διαστημόπλοια της ESA, παραδείγματος χάριν, φέρουν όργανα που έχουν μελετηθεί από το ΔΠΘ– συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί.

Ένα άλλο κομμάτι είναι να ξεκινήσουμε με δυνατότητες συνεργασίας, να φέρνουμε φοιτητές από άλλες χώρες. Είτε πρόκειται για μεταπτυχιακά είτε, όπως μας είπε πρόσφατα ο υπουργός, για αγγλόφωνα προπτυχιακά, όπου οι φοιτητές θα καταβάλλουν δίδακτρα. Και δεν θέλω να πω ότι έτσι ιδιωτικοποιείται το πανεπιστήμιο, από τη στιγμή που ξέρουμε ότι θα έρθουν ξένοι φοιτητές, που θα μπορούσαν να δώσουν τα λεφτά τους κάπου αλλού, και θα προτιμήσουν το ΔΠΘ για να κάνουν προπτυχιακά summer school ελληνικής γλώσσας ή μεταπτυχιακά. Προσεχώς μάλιστα πρόκειται να υπογράψουμε ένα μνημόνιο συνεργασίας με πανεπιστήμιο της Κίνας, που θέλει να στείλει φοιτητές στο Δημοκρίτειο, και συγκεκριμένα στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και στην Ιατρική. Με τέτοιες συνεργασίες, ακόμα και με τις όμορες χώρες, δεν κατανοώ γιατί δεν πρέπει να στραφούμε προς τα εκεί όταν όλοι ξέρουμε ότι έχουμε ουσιαστική δυνατότητα να παράξουμε γνώση. Τη στιγμή μάλιστα που βλέπουμε ότι παιδιά πηγαίνουν σε πανεπιστήμια, πολλές φορές σε υποδεέστερα, και τα πληρώνουν.

 

Αναδιάταξη της διοίκησης του πανεπιστημίου, με ενίσχυση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης

 

Επίσης σκοπός μου είναι να περιορίσουμε κατά το δυνατόν και το άλλο μέρος της ανισότητας, να μην είμαστε δηλαδή δεσμευμένοι από δράσεις που χρειάζονται πολλούς υπαλλήλους, έτσι ώστε να αυξήσουμε τη δυνατότητα αντιπαροχής του προσωπικού. Σκεφτόμαστε τώρα, με αφορμή την αναδιάταξη του οργανισμού του πανεπιστημίου που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε, να αναδιατάξουμε συνολικά τον τρόπο διοίκησης του πανεπιστημίου. Να ενισχύσουμε, παραδείγματος χάριν, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ξεκινώντας από το πώς θα παρακολουθεί την εξέλιξη ενός φοιτητή. Να μην χρειάζεται δηλαδή να καταγράφονται στοιχεία κάθε χρόνο, αλλά να γίνεται μία ηλεκτρονική καθοδήγηση των γραμματειών, έτσι ώστε να μπορούμε να κάνουμε και τη ζωή τους εύκολη και να μη χρειάζεται και συνεχής μετακίνηση. Ένα παράδειγμα, που το εφαρμόσαμε και είχε επιτυχία, είναι η μισθοδοσία. Δεν χρειάζεται να έχουμε τρία γραφεία μισθοδοσίας. Να κάνουμε δηλαδή ακόμα περισσότερο κάθετες τη διοίκηση, χρησιμοποιώντας ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες που μας δίνει η τεχνολογία.

 

Επίσης, θέλω να βάλουμε στο «παιχνίδι» την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Θεωρώ λάθος, και της πολιτείας αλλά και δικό μας, να ξαναστήσουμε δομές, όπως για παράδειγμα στην Καβάλα, τεχνολογικού πανεπιστημίου ή ιδρύματος με εξ αποστάσεως εκπαίδευση για πράγματα, τα οποία ήδη παρέχει το πανεπιστήμιο μας και άρα θα μπορούσαν με πολύ λιγότερο κόστος οι ίδιοι άνθρωποι να παράξουν και εκπαίδευση εξ αποστάσεως, χωρίς να χρειάζεται να ξαναχτίσουμε κτίρια, εργαστήρια και υποδομές, να ξαναβρούμε ανθρώπους κ.λπ. Έτσι, με τέτοιες συμπληρωματικές δράσεις, θα μπορούσαμε να ενεργοποιήσουμε όλους τους μηχανισμούς του πανεπιστημίου και μέσα από αυτούς να βγάλουμε και κάποιους πόρους.

 

«Δράσεις, που θα έχουν κάποιο χρηματικό όφελος για το πανεπιστήμιο, θα έχουν χρηματικό όφελος και για τα μέλη ΔΕΠ»

 

ΠτΘ: Αυτές οι δράσεις όμως δεν επιβαρύνουν το ήδη συρρικνωμένο ανθρώπινο δυναμικό, που διαθέτει το πανεπιστήμιο.

Α.Κ.: Αυτές οι δράσεις επιβαρύνουν το δυναμικό, αλλά γι’ αυτό και μίλησα για τα δύο σκέλη της ανισότητας, δηλαδή θα κοιτάξουμε να πάρουμε προσωπικό από κάποιες άλλες δράσεις και παράλληλα να βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Και βέβαια, υπάρχει πάντοτε το διδακτικό δυναμικό, τα μέλη ΔΕΠ, τα οποία θα πρέπει και αυτά να βοηθήσουμε. Τέτοιες δράσεις, που θα έχουν κάποιο χρηματικό όφελος για το πανεπιστήμιο είναι προφανές ότι θα έχουν χρηματικό όφελος και για τα μέλη ΔΕΠ. Δηλαδή ένα μέλος ΔΕΠ, το οποίο δραστηριοποιείται εδώ και μπορεί να προσφέρει εκπαίδευση, που σημειωτέον ήδη κάποια μέλη ΔΕΠ προσφέρουν συμπληρωματική εκπαίδευση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, θα μπορούσε να προσφέρει συμπληρωματική εκπαίδευση αμειβόμενο στο δικό μας πανεπιστήμιο. Κάτι αντίστοιχο με τα ερευνητικά προγράμματα.

 

Ίδρυση του Ινστιτούτου Δια Βίου Μάθησης

 

Τέλος να αναφερθώ στην ίδρυση του Ινστιτούτου Δια Βίου Μάθησης. Έχουμε το δικαίωμα με βάση τον νόμο εδώ και αρκετά χρόνια και πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να το ενεργοποιήσουμε. Γιατί είναι μια ανάγκη και της τοπικής, αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας, όπου πολλές ομάδες μηχανικών, νομικών, γιατρών δεν θέλουν να κάνουν για δύο χρόνια ένα μεταπτυχιακό, θέλουν μια μικρότερη εξειδίκευση. Γίνεται συχνότατα στην Ευρώπη, όπου δεν παίρνεις ολόκληρο τον κύκλο του master για να συνεχίσεις στο διδακτορικό σου, δεν παίρνεις δηλαδή τις 100 πιστωτικές μονάδες του ECTS, επειδή θέλεις να πάρεις ένα κομμάτι συμπληρωματικής εξειδίκευσης στη γνώση. Θα πρέπει λοιπόν να στραφούμε προς τα εκεί και να δούμε, παραδείγματος χάριν, το Τεχνικό Επιμελητήριο σε τι θέλει να εκπαιδεύσει τους μηχανικούς του για ένα μικρό χρονικό διάστημα και να του παρέχουμε αυτή τη δυνατότητα. Προσωπικά θα ήθελα επίσης να αξιοποιήσω πάρα πολύ τα τμήματα των Κλασικών Σπουδών, της Ελληνικής Φιλολογίας, των Παρευξείνιων σπουδών, τα οποία μπορούν να αναπτύξουν μια δυναμική και να προσελκύσουν κόσμο από το εξωτερικό. Για διδασκαλία, φερ’ ειπείν, της ιστορίας και της ελληνικής γλώσσας της περιοχής, για τα οποία πολύς κόσμος ενδιαφέρεται. Μπορούμε λοιπόν να τους φέρουμε μέσω summer school, έτσι ώστε να ενεργοποιήσουμε όλα τα μέλη ΔΕΠ και όλες τις δυνατότητες που έχει η περιοχή.

 

«Οι περισσότεροι, που ήρθαν στο ΔΠΘ, το έκαναν από συνειδητή επιλογή, οπότε αν τους δώσουμε μια τυπική διέξοδο, θα τους κρατήσουμε»

 

ΠτΘ: Μας ακούγονται ωραία αυτοί οι σχεδιασμοί, αλλά την ίδια ώρα υπάρχει μια γενικευμένη κατήφεια, με το επιστημονικό προσωπικό να φεύγει στο εξωτερικό… Με αυτό το δεδομένο είστε αισιόδοξος;

Α.Κ.: Είναι λογικό και προσωπικά τους καταλαβαίνω τους συναδέλφους. Πρακτικά ο μισθός μας έχει φτάσει πολύ πιο κάτω από το μισθό, όχι του καθηγητή αλλά κάποιου τυπικού υπαλλήλου του εξωτερικού, ούτε καν στελέχους. Όταν λοιπόν στο εξωτερικό ο υπάλληλος θα πάρει 3 και 4 φορές τον μισθό που παίρνει σήμερα και στην Αμερική ίσως λίγο παραπάνω, καταλαβαίνει κανείς ότι η ανάγκη τον ωθεί να φύγει, να βρει κάτι καλύτερο, να ζήσει πιο άνετα και να μεγαλώσει τα παιδιά του. Όμως, αν του δώσουμε έστω τις μισές ευκαιρίες από αυτές που θα έχει στο εξωτερικό, εγώ είμαι πεπεισμένος ότι θα μείνει. Διότι οι περισσότεροι, που ήρθαν στο Δημοκρίτειο, το έκαναν από συνειδητή επιλογή, δεν το έκαναν τυχαία, οπότε αν τους δώσουμε μια τυπική διέξοδο, τουλάχιστον τους περισσότερους, αν όχι όλους, θα τους κρατήσουμε.

 

«Υπάρχει πλέον ένας συνεχής γόνιμος διάλογος με την πολιτεία και ανάλογα με τα προβλήματα, που προκύπτουν, προσπαθούμε να βρούμε λύσεις»

 

ΠτΘ: Αναφερθήκατε στις δυσκολίες που περνάει η χώρα, εξ ου και αναζητείτε εναλλακτικές πηγές για εξεύρεση πόρων. Εμπιστοσύνη στις προθέσεις της πολιτείας ως προς τις θεσμικές παρεμβάσεις στα πανεπιστήμια έχετε;

Α.Κ.: Πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχει πάντοτε ένας έντιμος διάλογος ανάμεσα στα πανεπιστήμια και στην πολιτεία. Δε νομίζω ότι κανείς κερδίζει, κοροϊδεύοντας τον άλλον. Υπάρχει πλέον ένας συνεχής γόνιμος διάλογος και ανάλογα με τα προβλήματα, που προκύπτουν, προσπαθούμε να βρούμε λύσεις. Και παλαιότερα γινόταν αυτό και θα συνεχίσει να γίνεται. Εγώ δεν το λέω διένεξη, ούτε αντιπαράθεση. Είναι ένας συνεχής διάλογος, για να λύσουμε τα κοινά προβλήματα. Εγώ δε νομίζω ότι ένας υπουργός Παιδείας ή ένας Πρύτανης θέλει να δημιουργήσει προβλήματα. Απλώς έχουμε διαφορές στον τρόπο προσέγγισης. Η πλευρά της πολιτείας βλέπει όλη τη χώρα και προσπαθεί να τα λύσει μέσα στο πλαίσιο της χώρας, εμείς βλέπουμε το πανεπιστήμιό μας και με την εμπειρία, που κουβαλάμε, θέλουμε να λύσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα προβλήματά μας. Πιστεύω ότι στο τέλος πάντα βρίσκουμε τη «χρυσή τομή». Και νομίζω ότι υπάρχει καλή βούληση. Πρόσφατα με χαρά αναλάβαμε να εκπαιδεύσουμε τους πρώην ΕΠΑΘίτες, για να βοηθήσουμε την πολιτεία, χωρίς να πάρουμε περισσότερο κονδύλια. Το θεωρούμε υποχρέωσή μας, από τη στιγμή που οι παιδαγωγοί αυτοί θα δραστηριοποιηθούν στην περιοχή του Δημοκριτείου, και πιστεύω ότι πάντοτε έτσι πρέπει να γίνεται σε ένα πλαίσιο καλής συνεργασίας.

 

«Δε θεωρώ ιδιωτικοποίηση το να παρέχουμε επιπλέον εξειδίκευση σε κάποιους με δίδακτρα και το περίσσευμα να το δίνουμε στα παιδιά, που πρέπει να βοηθήσουμε»

 

ΠτΘ: Να επιστρέψουμε στα εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας. Σπεύσατε προηγουμένως, όταν αναφερθήκατε στα δίδακτρα, να διευκρινίσετε ότι δεν τίθεται θέμα ιδιωτικοποίησης. Πιστεύετε ότι μπορείτε να πείσετε για αυτά τα ζητήματα, που αποτελούσαν «αγκάθι» τα προηγούμενα χρόνια;

Α.Κ.: Ναι. Πιστεύω ότι μπορούμε να πείσουμε, γιατί έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι πλέον ότι η χώρα μας δεν μπορεί να βοηθήσει, όπως θα έπρεπε, τα πανεπιστήμια και ότι εμείς θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά, που μας εμπιστεύονται τις τύχες τους. Δεν θεωρώ λοιπόν ιδιωτικοποίηση το να παρέχουμε επιπλέον εξειδίκευση σε κάποιους με δίδακτρα και το περίσσευμα αυτών να το δίνουμε στα προπτυχιακά παιδιά, τα οποία πρέπει να βοηθήσουμε. Από το να πω ότι «δεν μπορώ να σας σπουδάσω» ή ότι «πρέπει να κατεβάσω το επίπεδο γνώσης, που σας παρέχω, γιατί δεν έχω τις δυνατότητες, τα όργανα, τον εξοπλισμό», πιστεύω ότι είναι πιο έντιμο. Αυτό δεν είναι ιδιωτικοποίηση, είναι ένα καλό κουμάντο, για να μην αδικήσουμε κανέναν. Ήδη τα περισσότερα μεταπτυχιακά μας, εκτός από δύο, λειτουργούν με δίδακτρα. Ήμουν στη διοίκηση όταν περάσαμε από τη Σύγκλητο τα πρώτα μεταπτυχιακά με δίδακτρα και υπήρχαν αντιδράσεις, αλλά πλέον όλοι κατανοούμε ότι το οικονομικό περίσσευμα ενός μεταπτυχιακού που χρησιμοποιείται για να αγοράσουμε πετρέλαιο, ώστε να μην κρυώνουν οι προπτυχιακοί μας φοιτητές, είναι καλό και δεν πρέπει να βρίσκει κανέναν απέναντι.

 

«Δε θέλω να το περιορίσω τη φοιτητική μέριμνα, θα προσπαθήσω να βρούμε από αλλού χρήματα ή να περικόψουμε κάποιες άλλες δαπάνες»

 

ΠτΘ: Για τη φοιτητική μέριμνα έχετε επεξεργαστεί στοιχεία, για να διαμορφώσετε εικόνα, και πώς σκοπεύετε να τη διαχειριστείτε;

Α.Κ.: Με βάση την ενημέρωση, που είχα από τον Αναπληρωτή Πρύτανη Οικονομικών της προηγούμενης διοίκησης, τον κ. Μουρμούρη, για προϋπολογισμό της τάξεως των 6.5 εκατ. έχουμε αναλάβει δεσμεύσεις γύρω στα 5 εκατ., χωρίς να υπολογίζουμε τη ΔΕΗ. Από αυτά τα χρήματα το 70% περίπου είναι η φοιτητική μας μέριμνα, δηλαδή η σίτιση, η στέγαση, η μεταφορά, η φύλαξη και η καθαριότητα. Δεν θέλω να περιορίσω τέτοιου είδους δαπάνες. Θα προσπαθήσω να βρούμε από αλλού χρήματα ή να περικόψουμε κάποιες άλλες δαπάνες. Η θέση μου είναι ότι τα παιδιά δεν πρέπει να μείνουν ούτε πεινασμένα ούτε στον δρόμο. Από τη στιγμή που έρχεται ένας νέος να σπουδάσει εδώ, θα πρέπει να του έχουμε εξασφαλίσει αυτά που του έχουμε υποσχεθεί. Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να κρίνω αν του είπαμε πολλά ή λίγα, αλλά αυτά που του είπαμε πρέπει να τα κάνουμε.

 

«Πανεπιστήμιο και τοπικές κοινωνίες να ξαναγνωριστούμε, γιατί αν αρχίσει το πανεπιστήμιο να συρρικνώνεται, θα συρρικνώνεται και όλη η τοπική κοινωνία»

 

ΠτΘ: Για την περιβόητη σύνδεση του Πανεπιστημίου με τις τοπικές κοινωνίες των περιοχών, που δραστηριοποιείται, έχετε θέσει κάποιες προτεραιότητες για τη νέα σας θητεία;

Α.Κ.: Πιστεύω ότι αυτή η σύνδεση ανάμεσα στο πανεπιστήμιο και στις τοπικές κοινωνίες είναι ακόμα στα σπάργανα. Ενώ έχουμε μια τρομερή δυναμική ένθεν κακείθεν, δυστυχώς δεν ενωθήκαμε ποτέ ή ενωθήκαμε πολύ λίγο. Δεν μιλάω μόνο για την παροχή εξειδικευμένων γνώσεων, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, όπως το να κάνουμε αναπτυξιακές μελέτες για την περιφέρεια, από τη στιγμή που έχουμε εδώ εξειδικευμένους επιστήμονες και όχι τέτοιου είδους μελέτες να γίνονται στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα ή στον Βόλο μέχρι το να εμπιστευτούν οι βιομηχανίες και οι τεχνικές εταιρείες της περιοχής σε δύσκολα προβλήματα το πανεπιστήμιο. Όταν αυτή τη στιγμή έχω χρηματοδότηση από την Ελβετία και τους δοκιμάζω κάποια υλικά στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης, γιατί να μη δοκιμάσουμε τα αντίστοιχα ελληνικά; Άρα θα πρέπει να υπάρξει μια όσμωση σε όλους μας, πρώτα από όλα για να ξαναγνωριστούμε. Να δούμε ποιες είναι οι ανάγκες της περιοχής και ποιες είναι οι δικές μας δυνατότητες. Να ξαναγνωριστούμε λοιπόν ως πανεπιστήμιο και ως τοπικές κοινωνίες και να έρθουμε πιο κοντά για να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Τα κέρδη θα είναι αμοιβαία και οι τοπικοί άρχοντες θα καταλάβουν ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο στα λόγια «ατμομηχανή» και ότι θα πρέπει να στηριχθεί. Γιατί αν αρχίσει το πανεπιστήμιο να συρρικνώνεται, θα συρρικνώνεται και όλη η τοπική κοινωνία. Με τους πιο μέτριους υπολογισμούς, αυτή τη στιγμή στην πόλη της Κομοτηνής το πανεπιστήμιο αφήνει περίπου 5-6 εκατ. ευρώ τον μήνα. Νομίζω ότι όλοι οι φορείς της Θράκης ξέρουν τον ρόλο, που παίζει το πανεπιστήμιο, και θα βοηθήσουν σε αυτή την κατεύθυνση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.