Μαρινα Μοσχιδου, Φιλολογος «Ξεκουραση, ηρεμια, εμπειριες και αναμνησεις»

Αν σκεφτόμουν τον εαυτό μου πριν λίγα χρόνια, σίγουρα η λέξη «Πάσχα» δεν θα είχε την ίδια σημασία για μένα. Πλέον όταν σκέφτομαι πως πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα δύο πράγματα έρχονται στο μυαλό μου, η ξεκούραση και οι μυρωδιές του ψημένου κρέατος, ως  την «κορύφωση» όλης της Εβδομάδας.
 
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα τηρήσουν τη νηστεία ευλαβικά, γιατί πάντα πίστευα πως το να απομακρύνει κάποιος από τη διατροφή του για 40 ημέρες γευστικούς πειρασμούς, δεν τον καθιστούν καλύτερο άνθρωπο. Για μένα όλα βρίσκονται στη ψυχή και ο «εξαγνισμός» της πρέπει να γίνεται κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς. Πάντα, λοιπόν, έτσι και φέτος, με μεγάλη ανυπομονησία περιμένω την Κυριακή του Πάσχα, εκεί όπου όλοι μαζί οι συγγενείς θα βρεθούμε, θα ανταλλάξουμε ευχές και έπειτα θα «επιδοθούμε» στην προετοιμασία του πασχαλιάτικου τραπεζιού.
 
Οι μυρωδιές και έπειτα οι γεύσεις θα κατακλύσουν την ατμόσφαιρα, αλλά αυτό άλλωστε δεν είναι και το ωραίο της ημέρας; Αμέτρητα κρεατικά κάθε είδους, σαλάτες σε αρκετά μεγάλη ποικιλία … τα κορίτσια της παρέας, σε ρόλο βοηθών των αντρών – ψηστών.
 
Η προετοιμασία κρατά δύο με τρεις ώρες, ωστόσο τα «αποτελέσματα» αυτής εξαφανίζονται σε λίγα λεπτά. Όμορφες στιγμές πάντα με αγαπημένα πρόσωπα, που συνήθως σου λείπουν, γιατί οι περισσότεροι βρισκόμαστε μοιρασμένοι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Πώς θα γινόταν να μην είναι αυτή η πιο νοσταλγική μέρα;
 
Οι δύο αυτές εβδομάδες σαφώς σημαίνουν για μένα πλέον και ξεκούραση, ένα «πολύτιμο» πλέον αγαθό. Οι ώρες δουλειάς αρκετές, αλλά η προετοιμασία της στο σπίτι ακόμα μεγαλύτερη. Αυτός είναι και ο λόγος που το Πάσχα σημαίνει για μένα ΚΑΙ ηρεμία, ξεκούραση, χαλάρωση. Η ανάγκη μου να περνάω χρόνο με δικά μου πρόσωπα, γονείς, φίλους, σε ήσυχα μέρη είναι επιτακτική. Είναι η πηγή της δύναμής μου και αυτό που θα μου δώσει την ώθηση για το υπόλοιπο της χρονιάς. Η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι απαιτητική όχι τόσο σωματικά όσο πνευματικά ή και ψυχικά. Οι μέρες αυτές είναι ό,τι χρειάζομαι για να επανέλθω δριμύτερη.
 
Στη μνήμη μου, ωστόσο πάντα φέρνω αυτές τις μέρες εκείνο το τελευταίο κυριακάτικο τραπέζι της πασχαλιάς πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνη τη μέρα. Μπορεί να μην είχε δα και κάτι διαφορετικό από τις καθιερωμένες αντίστοιχες «συγκεντρώσεις», είχε όμως και τους δύο μου παππούδες. Όλοι μαζί, αγαπημένοι και χαρούμενοι. Εικόνες κρατημένες στην καρδιά, μιας και η επόμενη χρονιά μας έφερε την απώλεια. Γι’ αυτό όμως υπάρχουν και αυτές οι οικογενειακές συγκεντρώσεις με αφορμή πάντα κάποια γιορτή, για να μας δίνουν μνήμες και εμπειρίες. 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.