Ευη Παπαγεωργιου, Φιλολογος «Η γιαγια και ο παππους»

Τι σημαίνει Πάσχα για εμένα; Νομίζω πως κάθε φορά μου επιφυλάσσει και κάτι διαφορετικό. Μεγάλη εβδομάδα και για μένα, αλλά μακριά από την Ελλάδα. Μένω πλέον στη Γερμανία, όμως για να είμαι ειλικρινής δεν μου λείπουν οι Εσπερινοί στην εκκλησία του χωριού μου, ούτε η μεγαλεπήβολη Ακολουθία του Επιταφίου. Για μένα Πάσχα δεν σημαίνει απαραίτητα η τήρηση όλου αυτού του γνωστού «τυπικού»,  που όλοι οι «πιστοί» αποφασίζουν ξαφνικά να δηλώνουν σταθερή παρουσία στην εκκλησία. Βέβαια, δεν μπορώ να αρνηθώ πως η ελληνική εκκλησία της  νέας μου πόλης αλλά και η οικογένεια μου φροντίζουν, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, να περάσουμε ένα γνήσιο  Ελληνικό Πάσχα.
 
Θα ήταν ψέμα ωστόσο αν έλεγα ότι δεν υπάρχουν  στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια που ανακαλώ με νοσταλγία και ίσως τελικά αυτές να είναι κιόλας που χαρακτηρίζουν τη σημασία του Πάσχα για μένα.
 
Σαν παιδί περίμενα και εγώ το τελευταίο κουδούνι της Παρασκευής στο σχολείο για να με παραλάβουν οι γονείς μου και να φύγουμε για το χωριό της μητέρας μου. Εκεί μας περίμεναν περιχαρείς η γιαγιά και ο παππούς μου για να περάσουμε μαζί με τα αδέρφια μου δυο εβδομάδες γεμάτες παιχνίδι και  πολύ φαγητό. Ακόμα θυμάμαι τη βασική  «οδηγία» της γιαγιάς μου, βάσει της οποίας θα έπρεπε να είμαστε σωστά ντυμένοι αλλά και με τα κατάλληλα παπούτσια για την εκκλησία.
 
Οι δύο αυτές εβδομάδες για μένα ήταν χαρακτηρισμένες από τις ατελείωτες βόλτες και παιχνίδια με την παρέα μου. Το πρόγραμμα μας ήταν γεμάτο από παιχνίδια του δρόμου (μήλα, τζαμί, κρυφτό) και το απόγευμα ο καθένας σπίτι του για να ετοιμαστεί κατάλληλα για την εκκλησία. Η αλήθεια είναι πως κανένας μας δεν υπάκουε αμέσως τη γιαγιά του, όμως στο τελευταίο χτύπημα της καμπάνας ήμασταν όλοι εκεί, καθαροί, χτενισμένοι και ήσυχοι. Το πρόγραμμα ήταν το ίδιο μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο σε συνδυασμό πάντα με τη «νηστεία της γιαγιάς», που για εμάς σήμαινε αποχή από το κρέας.
 
Το Μεγάλο Σάββατο ήταν η αγαπημένη μου μέρα, ολόκληρη η οικογένεια συγκεντρωμένη στο σπίτι και αγαπημένη, έτοιμη για το μεγάλο φαγοπότι. Η γιαγιά πέρα από τη συνεχή «μαγειρική» της  παρουσία καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας – ακόμη και ο Τερκενλής θα ζήλευε τα τσουρέκια της – το Σάββατο το βράδυ έδινε τον καλύτερο της εαυτό. Εμείς τρώγαμε σε τέτοιο σημείο που το πασχαλινό σοκολατένιο αυγό του νονού, έμεινε ανέγγιχτο. Ακόμα, ανακαλώ τις μυρωδιές  εκείνων των ημερών.
 
Αυτό ωστόσο που πραγματικά νοσταλγώ κάθε Κυριακή του Πάσχα είναι την οικογενειακή συγκέντρωση με τους συγγενείς μας στο διπλανό χωριό. Εκεί ο αριθμός των μελών της οικογένειας, οι θερμίδες και το παιχνίδι πολλαπλασιαζόταν.
 
Οι διακοπές του Πάσχα ήταν μια ευκαιρία να παίζω όλη μέρα, να συναντώ τους συγγενείς μου, που λόγω υποχρεώσεων δεν είχα τη δυνατότητα να συναντώ συχνά , να τρώω υπέροχα φαγητά, μα το κυριότερο να αποκτήσω τις ωραιότερες  παιδικές αναμνήσεις. Και αυτό φυσικά οφείλεται στη γιαγιά και στον παππού. Αυτό είναι το δικό μου Πάσχα.  

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.