Επιβραβευση και κινητοποιηση ανθρωπινης συμπεριφορας*

Πολύ συχνά μου αρέσει τα άρθρα μου να αφορούν ένα ερέθισμα από την καθημερινότητά μας, από κάτι που διάβασα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, από ένα γεγονός, από μία εμπειρία κάποιου θεραπευόμενού μου. Έτσι και σήμερα λοιπόν..

Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο ήταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας και πιο συγκεκριμένα η επιβράβευση της συμπεριφοράς των παικτών.. Τι εννοώ δηλαδή; Κατά τη διάρκεια μίας συνέντευξης τύπου ένας προπονητής φρόντισε να αναφερθεί σχεδόν σε όλους τους παίκτες της ομάδας του για τη συμμετοχή τους, ενώ στο τέλος του αγώνα και μετά τη νίκη – πρόκρισή τους σε έναν τελικό επέλεξε να τους συγχαρεί προσωπικά τον καθένα ξεχωριστά.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την προσωποκεντρική συμπεριφορά δεν την έχουμε συνηθίσει, τόσο στις ομάδες, όσο και στις επιχειρήσεις. Γιατί μάλλον έχουμε συνηθίσει σε περισσότερο αυτοματοποιημένες συμπεριφορές, πιο μηχανιστικές, περισσότερο τυποποιημένες, που να δίνουν βαρύτητα στις οικονομικές απολαβές που θα κερδίσει για παράδειγμα κάθε παίκτης εάν κερδίσει το τάδε κύπελλο ή πετύχει κάποιον στόχο.

Είναι όμως τελικά πάντα τα χρήματα που παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στην επίτευξη ενός στόχου;

Τελικά, ίσως όχι . . . . Πόσο πολύτιμος νιώθει ο καθένας μας όταν ανήκει σε μία μονάδα που λαμβάνει από τον ηγέτη της (στη συγκεκριμένη περίπτωση τον προπονητή της) έντονη κινητοποίηση, έντονο ενδιαφέρον, προσωπικά συγχαρητήρια; Πόσο πολύτιμοι νιώθουμε όλοι μας όταν ουσιαστικά λαμβάνουμε ότι και εμείς ήμασταν ένα σημαντικό κομμάτι για να υλοποιηθεί ο κοινός στόχος που θέσαμε; Πόσο πολύτιμοι νιώθουμε όταν εισπράττουμε πως η συμμετοχή μας, μικρή ή μεγάλη, έχει εκτιμηθεί και πως οι προσπάθειές μας δεν παραγνωρίστηκαν; Και φυσικά όπως καταλαβαίνετε η σημαντική λέξη σε αυτή την παράγραφο είναι η λέξη «πολύτιμος».

Είναι τελικά το κίνητρο πάντα τα χρήματα για την επιβράβευση ή μήπως η ψυχολογία, το αίσθημα της ασφάλειας και της ομάδας, η ηγετική συμπεριφορά μέσα στην ομάδα, οι άνθρωποι που αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας, η εκτίμηση, η σωστή αξιολόγηση της απόδοσής μας μπορούν να αποτελέσουν πιο ισχυρά κίνητρα για να επιτευχθούν οι στόχοι μας; Και όπως καταλαβαίνετε η σημαντική λέξη είναι η λέξη «αναγνώριση».

Η αλήθεια είναι πως εντυπωσιάστηκα όταν είδα την εξατομικευμένη προσέγγιση του συγκεκριμένου προπονητή, γιατί κατάλαβα ότι έδωσε βαρύτητα σε κάτι που θα έπρεπε τόσο οι ποδοσφαιρικές ομάδες όσο και όλες οι επιχειρησιακές μονάδες να δίνουν βαρύτητα: στην κινητοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, στην αναγνώριση, στην ευχαριστία, στην ενθάρρυνση και στην ψυχολογία.

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό τόπο του Γραφείου Διασύνδεσης Σπουδών και Σταδιοδρομίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης

Βιογραφικό σημείωμα της Ελένης Σολταρίδου

Η Ελένη Σολταρίδου είναι ψυχολόγος, απόφοιτος του Πάντειου Πανεπιστημίου. Έχει ολοκληρώσει με επιτυχία το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Πειραιώς στο γνωστικό αντικείμενο «Διοίκηση Υγείας» και είναι υποψήφια Διδάκτωρ Ιατρικής.
Επαγγελματικά ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών στο αντικείμενο της Ψυχολογίας και της Διοίκησης Ανθρώπινων Πόρων. Είναι επιστημονικός συνεργάτης ιδιωτικών κλινικών, διδάσκει ενότητες όπως «τεχνικές διαχείρισης άγχους, διαχείριση κρίσεων και συναισθηματική νοημοσύνη στο χώρο εργασίας» και είναι υπεύθυνη για τη στήλη της ψυχολογίας στο γραφείο διασύνδεσης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.