Viewmaster

Θυμάστε το viewmaster; Σαν να είστε παρατηρητής σε δισκάκι χάρτινο δεν σας μοιάζει ο εαυτός σας τελευταία; Σαν να βλέπετε μια ονειρική πραγματικότητα, προάγγελο του τρισδιάστατου κόσμου που θα μας έσωζε από επίπεδες αντιλήψεις και θα μας ανέτασσε ψυχολογικά και θα μας ανέπτυσσε και θα μας υποσχόταν;

Ποιος κρατά το viewmaster της ζωής και της μνήμης μας; Όχι το καινούριο, το μοντέρνο, εκείνο το παλιό, το κόκκινο, το λίγο πιο βαρύ με τους μαύρους φακούς και τα χάρτινα κι όχι πλαστικά δισκάκια… Ποιος μας τα δανείζει και με ποιους τα ανταλλάσσουμε; Τι χρώμα έχει η εικόνα μας για τον κόσμο;

Βρισκόμαστε στο κλικ, το κατέβασμα της μικρής λαβής για να μας φέρει μια νέα εικόνα, εκεί που διχοτομείται η εικόνα και μια άλλη έπεται… Πόση ελπίδα θέλει για να μπορείς να περιμένεις ότι κάτι θα αλλάξει; Και πόση πράξη; Κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι εσύ τα αλλάζεις όλα επειδή κατεβάζεις το μοχλό, άλλοι όμως φτιάξαν το δισκάκι για σένα και σου το πούλησαν. Κι εσύ κόρεσες την πείνα για κάτι νέο με το όνειρο που διαρκεί όσο ένα κλικ. Μα δεν ήταν καν δικό σου το όνειρο; Οθόνη μέσα στην οθόνη; Από το να βλέπεις viewmaster πριν κοιμηθείς για να προκαταλάβεις τα όνειρά σου, καλύτερα να ονειρεύεσαι όρθιος για να προκαταλάβεις την ύπνωση! Δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε όνειρα για τον τόπο, τον δήμο ή τη χώρα μας.

Αν συνεχίσει να μην κινείται τίποτα και το μόνο που θα αλλάζει θα είναι οι συμμετοχές μας σε γιουροβιζιονικούς διαγωνισμούς, τότε κάφτα όλα, και δισκάκια και ταινίες και οθόνες και όνειρα. Πέτα το το viewmaster που χάνεις…
Και ας σταματήσουμε πια την κλάψα, φοβούνται οι πολιτικοί, φοβούνται οι δημοσιογράφοι, φοβούνται οι λαοί, φοβούνται οι πολίτες… ε και; Τα παιδιά δεν φοβούνται και ετοιμάζονται να τον πετάξουν τον χαρταετό ακόμα και με χιόνια. Τίποτα πια δεν θα μάθουμε από τα παιδιά μας; Εμείς συλλαβίζουμε σωτηρίες κι αυτά έχουν έτοιμες απαντήσεις: «μαμά μου αρέσει πιο πολύ όταν κάνουμε πράγματα μαζί…». Αυτά είναι στο «μαζί» κι εμείς στο καβούκι μας. Το «μαζί» μπορεί να είναι μαμά και παιδί, μπαμπάς και παιδί, παιδί και δάσκαλος, παιδί και φίλος, παιδί και παιδί, κανένα στεγανό και καμία παραδοσιακή μορφή οικογένειας δεν στερεί ποτέ από το παιδί την ευκαιρία να κάνει πράγματα «μαζί». Εμάς πάλι το άγχος μας μην αποκαλύψουμε τις αδυναμίες μας μάς στερεί τη ζωή…

Διάβασα ότι οι Έλληνες για τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους είναι αυτοί που θα συζητήσουν δημόσια για σόου μπιζ, για τα παιδιά τους, για το κρεβάτι τους, για την οικογένειά τους, αλλά ποτέ για την οικονομική τους κατάσταση. Δεν μπορούν λέει να ανεχτούν ότι κάποιος είναι πιο πάνω από αυτούς ούτε και θέλουν να βλέπουν το καλύτερο γιατί αυτό τους ρίχνει ψυχολογικά και αποκαλύπτει τη μικρότητά τους. Αυτό πάθαμε λοιπόν, από το πολύ viewmaster νομίσαμε ότι μπήκαμε στη χώρα των θαυμάτων; Αυτό μας συμβαίνει κι έχουμε κατάθλιψη, αποκαλύψαμε τα οικονομικά μας, στη φόρα το ταμπού του Έλληνα και δη της επαρχίας, εκεί είναι η κατάθλιψη κι ας ψάχνουν να τη βρουν σε προεκτάσεις και συνισταμένες της παγκόσμιας κρίσης… Για να ξυπνήσουμε λίγο, για να ντυθούμε μετριόφρονες μέρες που είναι…
Αλλιώς θα μας λένε επαρχιώτες και δεν θα εννοούν μόνο εμάς που ζούμε στην περιφέρεια…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.