Το τελευταιο αντιο στον Δημητρη Μανανα

Αγαπημένε μου αδερφέ Δημήτρη,

Έτσι ξαφνικά μας είπες ένα τελευταίο γεια, που ο αντίλαλός του ακουγόταν, αλίμονο στ’ αυτιά μας, ως οξύ ανεύρυσμα ανιούσας αορτής!
 
Αλήθεια, πόσο μεγάλο σακούλι είχε αυτή η ανιούσα αορτή!
 
Τι δεν είχε χωρέσει μέσα του αυτό το σακούλι! Γνώση πολλή, εμπειρία αστείρευτη, τιμιότητα, καλοσύνη μυριάδων αγκαλιών, διάθεση προσφοράς από το μετερίζι του κρατικού λειτουργού, υπευθυνότητα, ευγένεια, αέναη αφοσίωση στην οικογένεια, φιλία με τα καντάρια στους φίλους, περίσσιο κέφι και χωρατά που έγραφαν ιστορία στα μαζέματα της παρέας, γεμάτα πανέρια από διανόηση και σκέψη, που πρόσφεραν στον κάθε συζητητή προβληματισμό για το ανθρώπινο νυν αλλά και το μεταφυσικό του μέλλον, και τέλος αστείρευτες δόσεις φιλότιμου.
 
Αχ, αυτό το φιλότιμο, αυτή η υπέροχη λέξη, που κοσμεί μόνο την ελληνική γλώσσα τι κουβαλάει μέσα της! Από αυταπάρνηση, αλληλεγγύη, αυτοθυσία, αποκοτιά, μέχρι την καταβαράθρωση του «εγώ», ένεκεν της αφειδώλευτης προσφοράς στους συνανθρώπους.
 
Όλα αυτά πώς, αγαπημένε μου αδερφέ, να τα χωρέσει το μικρό σακούλι, που είχε το ανεύρυσμα της ανιούσας αορτής σου; Έτσι, αργά το βράδυ της Παρασκευής, στις 23/1/2016, έσπασε αυτό το υπερφορτωμένο σακούλι σου και καθώς διαλυόταν, μας είπες ένα τελευταίο “γεια”, χωρίς καμιά πικρία, μ’ ένα πλήρες και γεμάτο χαμόγελο, γιατί το φιλότιμο προφέρεται μ’ ένα μεγάλο και αέναο χαμόγελο, γιατί ακριβώς προσφέρεται αφειδώς μέσα από πολλά χαμόγελα.
 
Έκλαψα, έκλαψα, ώσπου στέρεψαν οι κρουνοί των δακρύων μου, γι’ αυτό το τόσο αναπάντεχο και τελευταίο αντίο σου. Κι εσύ δε «σήκωνες» το χέρι σου για να σταματήσω αυτό το κλάμα της αγάπης μου, γιατί ήξερες πολύ καλά ότι ήσουν η μεγάλη αδυναμία μου, γι’ αυτό και μ’ άφηνες να την πιστοποιήσω για τελευταία φορά, μέσα από τη χαρμολύπη των δακρύων μου.
 
Και σου «μιλάω» για χαρμολύπη, γιατί ήρθε το «μετά», όταν σε καμάρωσα, για τελευταία φορά, μέσα στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου Αλεξανδρουπόλεως στην αφετηρία του επέκεινα της πορείας της αγαθής ψυχής σου, εκεί μέσα στο φέρετρό σου, γλυκύτατος, μέσα από ένα βαθύτατο ύπνο να «βλέπεις» το μέγα πλήθος και να αφουγκράζεσαι το μέγα πάθος των λόγων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως και Σαμοθράκης κ.κ. Ανθίμου και τα γλυκύτατα, άμα και λόγια αφοσίωσης, του εκπροσώπου των φίλων σου, Παρασκευόπουλου Παναγιώτη.
 
Εκεί δεν ξέρω αν το «πρόσεξες», αγαπημένε μου αδελφέ, δάκρυσα μόνο από χαρά για σένα και το μεγαλείο σου.
 
Δημήτρη, αγαπημένε μου αδελφέ, ξεκίνησες ήδη το μεγάλο σου ταξίδι με τη γλυκιά πνοή του ούριου ανέμου της ψυχής σου για το ποθητό μέρος, όπου ο Μεγάλος Κριτής και Κύριος στεφανώνει εκείνους που αγωνίστηκαν κατά το γήινο, άμα και φευγαλέο πέρασμά τους, τον καλό αγώνα. Κι άφησες πίσω σου εμάς, δικαίως να ελπίζουμε από τη μια μεριά πως ένα τέτοιο στεφάνι θα έχει ετοιμαστεί και για σένα και από την άλλη πάλι ν’ αγωνιούμε πώς θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τόσο ψηλά το επίθετο «ΜΑΝΑΝΑΣ», ένα επίθετο, που το έκανες, με την αξιοζήλευτη πορεία σου στο χώρο της Δημόσιας Διοίκησης, συνώνυμο της προσφοράς και του αστείρευτου φιλότιμου!
 
Κύριε Γενικέ της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, καλό κατευόδιο και πρέπει να ξέρεις ότι βασίμως υποψιάζομαι πως έφυγες τόσο ξαφνικά από κοντά μας, γιατί ήθελαν, φαίνεται, οι άγγελοι έναν όμοιό τους από τη γη κοντά τους, για να τους λέει πού και πού και κάποιο έξυπνο χωρατό!
 
Με περισσή αγάπη,
 
Ο μεγάλος σου αδερφός
Χαράλαμπος

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.