Το μεγαλο κεφαλαιο της Παιδειας

Ανακοινώθηκαν χθες οι βάσεις εισαγωγής στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, γεγονός που φέρνει στο προσκήνιο το μεγάλο κεφάλαιο παιδεία, ένα κεφάλαιο με πολλές πτυχές και παραμέτρους και ιδιαίτερα αυτό που αφορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μετά την μεταπολίτευση με ελάχιστες εξαιρέσεις τίποτα δεν έχει αλλάξει στον τομέα αυτό. Μονόδομος εισαγωγής στα πανεπιστήμια οι Πανελλήνιες Εξετάσεις χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα απαιτητικές και ψυχοφθόρες. Μια πραγματικότητα παραδεκτή από όλους με τις ευθύνες να αποδίδονται στις εκάστοτε κυβερνήσεις που κάθε φορά που αναλαμβάνουν την εξουσία δηλώνουν αλλαγές και πάταξη της παραπαιδείας. Τίποτα τέτοιο όμως δεν συμβαίνει.

Σαφώς η Πολιτεία έχει την μερίδα του λέοντος στην ευθύνη για την κατάντια της παιδείας. Εξίσου όμως ευθύνες έχει και η ελληνική κοινωνία και μάλιστα ίσως μεγαλύτερη και από αυτή της πολιτείας. Πριν πενήντα χρόνια παρά το γεγονός ότι οι πτυχιούχοι απολάμβαναν εργασιακή και οικονομική θέση στον κοινωνικό ιστό η ελληνική οικογένεια δεν πίεζε το παιδί της να συνεχίσει οπωσδήποτε τις σπουδές, γιατί διαφορετικά θα ήταν αποτυχημένο.

Μετά την μεταπολίτευση τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία στο θέμα της παιδείας. Το πτυχίο άρχισε να θεωρείται απαραίτητο στοιχείο για μια καλή και γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο σημείο η ελληνική οικογένεια να δέχεται οικονομική αφαίμαξη προκειμένου το παιδί της να μπει στο πανεπιστήμιο, ανεξαρτήτως αν έχει τις δυνατότητες ή όχι. Έτσι φθάσαμε σήμερα στο σημείο όλοι οι μαθητές να διεκδικούν μια θέση στο πανεπιστήμιο.

Κανείς δεν αμφισβητεί στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας το δικαίωμα του καθενός να αγωνίζεται για το καλύτερο στη ζωή του. Για άλλη μια φορά όμως ως χώρα φθάσαμε στον αντίποδα στην προσπάθειά μας αυτή. Όλοι θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν γιατροί, δικηγόροι χωρίς όμως να λαμβάνουν υπόψη τις φυσικές ικανότητες ή και την επιθυμία των μαθητών.

Ουσιαστικά δηλαδή το μόνο που ενδιαφέρει σήμερα είναι η είσοδος στο πανεπιστήμιο και όχι η καλλιέργεια του ατόμου. Το σύστημα έχει φθάσει στο σημείο να παρέχει στείρα γνώση να προτρέπει την παπαγαλία. Έτσι όμως παιδεία χάνει το προγραμματικό της νόημα.

Κανείς σε όλο αυτό το θέμα δεν υποστηρίζει ότι δεν φταίει η πολιτεία για την ποιότητα της παιδείας αλλά ο σκοπός της παιδείας καθορίζεται και από την κοινωνία. Κανένα πρόβλημα δεν θα λυθεί αν η κοινωνία δεν αντιληφθεί ότι πρέπει να σέβεται τα παιδιά και τις επιλογές τους. Δεν θα λυθεί κανένα πρόβλημα όσο δεν αντιληφθεί ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει και επαγγελματική αποκατάσταση. Δεν θα λυθεί το πρόβλημα όσο δεν αντιληφθεί ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο είναι απλά ένα εφόδιο για την μετέπειτα ζωή του παιδιού. Κανένα πρόβλημα δεν θα λυθεί όσο η κοινωνία δεν παραδεχθεί τα λάθη της που η ίδια τα δημιούργησε και τα συνεχίζει.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.