«Tης παιδειας αι μεν ριζαι πικραι…

…οι δε καρποί γλυκείς». Το προαναφερόμενο είναι από τα λεγόμενα κλασικά ρητά που τα παλιά τα χρόνια τουλάχιστον, όφειλαν να γνωρίζουν οι προοριζόμενοι για σπουδές στη Φιλολογία. Τα χρόνια έκτοτε πέρασαν, και σήμερα δεν γνωρίζουμε αν αυτή η μειξοβάρβαρη-καθαρεύουσα γλώσσα του ρητού έχει σε κάποιον ανταπόκριση, αν και το περιεχόμενό του παραμένει αδιαμφισβήτητα κλασικό, αφού όντως η κατάκτηση της παιδείας παραμένει ως αγώνας σκληρός, όπως δήλωσαν και όλοι σχεδόν οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες που συμμετείχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις, κι αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους με  τον αγώνα τους να έχει δικαιωθεί.
 
Αν και η προαναφερθείσα άποψη περί γλυκών καρπών του αγώνα για την παιδεία επ’ ουδενί μπορεί να θεωρηθεί σε πρώτη φάση ως αξίωμα, γιατί υπάρχουν και παιδιά που τίμια διάβασαν και τίμια αγωνίστηκαν στις πανελλαδικές, άλλοι όμως παράγοντες, εξωγενείς όπως οικογενειακοί λόγοι ή παράγοντες που έχουν σχέση με την ψυχοσύνθεση του παιδιού και τη δυνατότητά του να διαχειρίζεται το άγχος καθιστούν κάποιες φορές τις πανελλαδικές εξετάσεις για το παιδί «μαρτύριο».
 
Μια τέτοια εξέχουσα μαρτυρία είχαμε την τύχη να μοιραστούμε εξάλλου τον τελευταίο καιρό στην Κομοτηνή μέσω του Γιώργου Γκόζη, του συγγραφέα της συλλογής διηγημάτων «Αφήστε με να ολοκληρώσω», ο οποίος κατάφερε τελικά να περάσει με την τρίτη στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ, εμπειρία την οποία μεταποίησε γόνιμα τα χρόνια της ωριμότητας στο διήγημά του «Έκθεση Ιδεών». Ένα διήγημα που καταγράφει τα παθήματα ενός μαθητή Λυκείου που εξετάζεται στην έκθεση και του έρχονται στο νου όλες οι γνωστές συνταγές αλλά και όλα τα πάθη της νοικοκυρεμένης …εκπαίδευσης, γιατί υπάρχουν και τέτοιου είδους νοικοκυρεμένοι εκπαιδευτικοί- Αν και τον νομό Ροδόπης τον εντάσσουμε στις …εξαιρέσεις, αφού το έργο της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών είναι διακριτό και διακεκριμένο στο κοινωνικό πεδίο.
 
«Πικραί λοιπόν αι ρίζαι της παιδείας» για μαθητές και εκπαιδευτικούς σήμερα, γλυκείς όμως οι καρποί τους, αν και αυτό  τίθεται σήμερα εν αμφιβόλω… Γιατί κάθε υποψήφιος αγωνίζεται να αποκτήσει γνωστικά εφόδια προκειμένου να εισέλθει στις ανώτερες και ανώτατες σχολές με ένα επαγγελματικό εφόδιο στην τσέπη, προσδοκώντας σ’ ένα ικανοποιητικό μέλλον, αυτό το μέλλον σήμερα δεν φαίνεται όμως να έχει σχέση με τη χώρα μας….
 
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συγχαρητήρια όμως σε μαθητές και μαθήτριες που έδωσαν το παρών κι εφέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις και πέτυχαν καλές βαθμολογίες, αλλά γενικά  και σ’ όλα τα παιδιά και σ’ αυτά που δεν είδαν τις προσπάθειές τους να δικαιώνονται, όντας σίγουρα ότι θα ξαναπροσπαθήσουν, γιατί ένα πρώτο βήμα στην πραγματική ζωή είναι οι Πανελλαδικές κι όπως ωραία δήλωσε η πρώτη της Θεωρητικής στο νομό μας Αναστασία Τουλάκη, «μία αποτυχία δεν σημαίνει ότι ήρθε και συντέλεια του κόσμου»,
 
αλλά και στους εκπαιδευτικούς τους που χρόνια τώρα δίνουν τον αγώνα μαζί τους «εις ακέραιον».
 
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.