Θελει τροπο η εποχη

 
Γλυκιά η άνοιξη στην Ελλάδα… Ανθίζει όπως και η ηθογραφία της. Σπρώχνει την πόρτα των Χαιρετισµών, σαν µια άλλη, άσπιλη κι αµόλυντη, υπέρβαση… Και για λίγα εικοσιτετράωρα, αιωρείται εκτός χρόνου και … πόνου, εντός χώρου και πέριξ µιας ιεροτελεστίας που χαρτογραφείται συνδυαστικά… Αρπάζοντας τον καιρό απ’ τη …χαίτη, χαιρετώντας τον µε πάσης φύσεως χορευτικά, ώσπου να µυρίσουν οι πόλεις βάγια και τυρόπιτες βουτηγµένες στον µάραθο…
 
Οι φούρλες αυτού του «τυπικού» φορεµένες στην κυκλοθυµία των ηµερών που τρέχουν, παραµένουν ανένταχτες στο ηµερολόγιο που κρατώ… Το εµπέδωσα, δύσκολα, µε τον καιρό, πως δεν εγγράφονται σε κανένα αρχείο παρά µόνον ευκαιριακά σ΄ εκείνα της µνήµης… Και είναι αλήθεια, απ’ όσο µπορώ να ξέρω, πως οι άνθρωποι είτε χαίρονται είτε µελαγχολούν, είτε πενθούν είτε νηστεύουν δεν τελειώνουν ποτέ µε τις µνήµες τους…
 
Χάρη σε µια συνύπαρξη που αγνοείται, ακόµα, στις µέρες µου… Με το µη πραγµατικό, το αναµάρτητο που ντύνονται οι γύρω- κι εγώ µαζί τους- που αθωώνει την παραβατικότητα για να ενοχοποιήσει το µεγαλείο που κυοφορείται εντός… Κι όλα αυτά, σαν µυρίσουν οι πόλεις της επαρχίας από πρωτευουσιάνους που καταφτάνουν για το µοίρασµα της εποχής, και κλαδευτούν τα πρώτα ζουµπούλια του χρόνου λίγο πιο ύστερα απ’ τις τριανταφυλλιές και τ’ αγιοκλήµατα του µέρους…
 
Η διαίρεση της άνοιξης, ως γεγονός, µε ξεπερνά… Η µαταιοδοξία εκείνων που πείστηκαν µε τα χρόνια για την διανοµή –κατανοµή της, ξεφεύγοντας απ’ τους ρυθµούς των µεγαλουπόλεων προκειµένου ν’ απολαύσουν εξοχή και µυρωδιές γενετήσιες. Ο κάµατος απλώνει µια µπόχα γύρω, µια οσµή φθοράς κι αναλγησίας… Κι όµως, οι πόλεις ανήκουν σ’ εµάς και σ’ εκείνους! Και η εξοχή το ίδιο, µε το υπέρλαµπρο και συγχωρητικό της ήθος µας επιτρέπει µέρες σαν κι αυτές, να µοιραζόµαστε τραπέζια, πολυχρωµίες, προσευχές… Κι αυτό είναι όλο…
 
Στα συµβάντα που επαναλαµβάνονται για παραπάνω απ’ το µισό των χρόνων µου στην εξοχή, η Άνοιξη ενδέχεται να χτυπά όλες τις πόρτες… Για κάποιο λόγο, όµως, δεν εµπεδώνεται ισάριθµα… Όπως ακριβώς και η Ποίηση, όπως τα ήθη, τα έθιµα, οι αγωνίες και οι εµµονές που απαιτούν µια κάποια µαστοριά… Τα ίχνη απ’ την άλλη, δηλώνουν «παρόντα» όλο το χρόνο… Μέσα από χειµωνιάτικες αυλές κι εαρινά ποιήµατα που τόσο ταιριάζουν στις όµορφες µέρες και στις ασχήµιες τους.
 
Θέλει τρόπο η εποχή, αυτό ξέρω…
Κι ο καιρός αλήθεια…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.