Τελευταιοι δηθεν ελευθεροι

Η 21η Οκτωβρίου δεν ήταν μια μέρα «σαν σήμερα» στις οποίες συχνά αναφερόμαστε μέσα από αυτή τη στήλη. Ήταν μια μέρα που θα γίνει στο μέλλον αναφερόμενη «σαν σήμερα», σαν τότε θα λέμε σε λίγα χρόνια που μας είχαν τελευταίους στην ελευθεροτυπία.

Η έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα έστειλε τη χώρα μας στην τελευταία θέση στην Ευρώπη, για την ελευθερία του Τύπου και στην 70η στον κόσμο. Με ειδική καταγραφή, αναφέρεται η Ελλάδα, στην εισήγηση της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, εξαιτίας της ραγδαίας υποβάθμισής της στην ίδια κλίμακα με τις Φιλιππίνες, την Ουκρανία και το Κιργιστάν.

Ως αιτίες για αυτήν την λυπηρή θέση προβάλλονται οι δικαστικές διώξεις εις βάρος των δημοσιογράφων, οι επιθέσεις των Αρχών στους εκπροσώπους του Τύπου ενώ αναφέρεται και η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.
Ολόκληρη η Ευρώπη δεν πάει πίσω. Αν κι εμείς είμαστε στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην Ελβετία, λέει, με τα «τέλεια» σχολεία, οι γελοιογράφοι αποφεύγουν να θίξουν τα εσωτερικά θέματα, αλλά προτιμώνται τα εξωτερικά.

Η ελευθεροτυπία που μόχθησε ο άνθρωπος της νεότερης ιστορίας να κατακτήσει στις δημοκρατικές κοινωνίες γίνεται πανεύκολα πιόνι και στόχος μαζί. Τόσο εύκολα και απλά σε μια μόνο χώρα, και δη σε μια χώρα που διακηρύττει και την παρρησία ως αγαθό κληρονομημένο από τους προγόνους.

Ο Ισοκράτης στον «Περί Ειρήνης» κατηγορεί τους Αθηναίους γιατί έχουν ισηγορία αλλά όχι παρρησία. Όχι το δικαίωμα να μπορεί όχι απλώς να έχει το λόγο, αλλά να εκφράσει τη γνώμη του ελεύθερα, ακόμη και αν αυτή δεν είναι σύμφωνη με τη γνώμη των άλλων. Ο Ισοκράτης δεν είχε όμως ούτε μπλογκς ούτε διαδίκτυο να παρέχουν μια απίστευτη και απύθμενη δεξαμενή όπου ο καθείς ρίχνει το σχόλιό του χωρίς συναίσθηση ευθύνης ή με αυτήν. Πόσο στ’ αλήθεια συνειδητοποιημένους πολίτες νόμιζε ο Ισοκράτης ότι θα αποκτήσει η πολιτεία του μέλλοντος για να διακρίνουν την αλήθεια σε όσα θα έλεγε ένας πληρωμένος δημοσιογράφος από έναν ανεξάρτητο;

Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια ευρύτητα πνεύματος τέτοια, που να μπορεί να δεχτεί το διαφορετικό, το αντίθετο.
Δυστυχώς, αιώνες μετά από τον Περικλή, το πνεύμα συχνά πεθαίνει αλλά όχι στην αγχόνη ή στην πυρρά, αλλά κάτω από το τραπέζι ή στους δρόμους με τα στερεότυπα. Γιατί στην Ελλάδα υπάρχουν δημοσιογράφοι που αμείβονται και άλλοι που ανταμείβονται. Υπάρχουν αυτοί που γράφουν χιλιόμετρα και οι άλλοι που γράφουν τσεκ. Υπάρχουν αυτοί που μιλούν την αλήθεια και αυτοί που μιλούν για αυτήν. Και στο τέλος του δρόμου γίνονται όλοι στόχος αφού έχουν γίνει πρώτα το πιόνι και το βέλος τους έχει πια προδιαγραμμένη πορεία.

Υπάρουν βέβαια και οι άλλοι που δεν χώνονται κάτω από φτερά μεγαλοκλωσσών ή κολοσσών αλλά αυτοί μάλλον δεν έκαναν αίτηση συμμετοχής στην έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.