«Τα πανηγυρια των Ελληνων», η Παναγια και η Ορθοδοξια φετος στη Ροδοπη

Η αποτίμηση των συμβάντων τον Αύγουστο θεωρούμε ότι μπορεί να μας οδηγήσει στα ακόλουθα συμπεράσματα για τη νοοτροπία μας, τις συμπεριφορές μας ως λαού στον καιρό της κρίσης. Την παρατήρηση και την εξαγωγή συμπερασμάτων θα την περιορίσουμε βέβαια στο χώρο της εποπτείας μας, τη Ροδόπη, γιατί από γεωγραφικό σε γεωγραφικό διαμέρισμα τα πράγματα, η καθημερινότητα του βίου μπορεί να διαφέρει.

Το πρώτο συμπέρασμα στο οποίο μπορούμε να καταλήξουμε, είναι μάλλον ορθό και οφείλει ίσως και η Ιερά Σύνοδος να το λαμβάνει υπ’ όψιν, είναι ότι το πέρασμα του χρόνου βαραίνει εξίσου με τους κοινούς θνητούς και τους ποιμενάρχες όχι μόνο σε σοφία, αλλά όταν κάπως εισέρχεται στην 9η δεκαετία της ζωής του και στις βιολογικές του αντοχές. Ο λαός της Ροδόπης έτσι ζει και αναπνέει κι ανασυντάσσεται τελευταία γύρω από την κοσμοθεωρία και το κοσμοείδωλο της Ορθοδοξίας, το οποίο εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες είχε λησμονήσει ότι υφίσταται στον κοινωνικό βίο, παρά τη φωτισμένη παρουσία και την υπενθύμισή της από τους ιδιαίτερα αγαπητούς και σεβαστούς στον τόπο μας, ακριβώς επειδή ήταν η ζωντανή ένδειξή της, των πολλά καμνόντων Πρωτοσυγκέλων Αριστάρχου Τσαλπαρά και Κωνστάντιου Παναγιωτακόπουλου .

Ζει ξανά την κοσμοθεωρία και το κοσμοείδωλο της Ορθοδοξίας υπό την καθογήγηση του λαμπρού σε φως πνευματικό και χάρι νέου σεβασμιώτατου μητροπολίτη μας κ.κ. Παντελεήμονα, που καθιστά την Ορθοδοξία διακριτή συνισταμένη του βίου μας, ορατή και υπάρχουσα. Ό,τι γίνεται έτσι εφέτος ξαναβάζει στη ζωή μας στη Ροδόπη μια συνισταμένη άξια σεβασμού όχι μόνον σε επίπεδο κοσμοθεωρίας και πίστης, που είναι εσωτερική υπόθεση του καθενός, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικής διαπραγμάτευσης. Γιατί, δυστυχώς, παρά τη μεγάλη αγάπη του μακαριστού Κυρού Δαμασκηνού προς την πατρίδα, ό,τι τελικά τις δύο τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες του γήρατός του χάσαμε ήταν αυτή η δυνατότητα της εκκλησίας να καθοδηγεί και στον κοινωνικό βίο και να καταγαυζάζει τα πράγματα, την καθημερινότητα που μπορεί να καλπάζει αλήτικα, με δολιότητα, χωρίς φραγμούς και αξίες. Δυστυχώς.

Ό,τι χάσαμε ήταν το φως της κοινωνικής δικαιοσύνης ως απαίτηση που απορρέει από την κοσμοθεωρία της Ορθοδοξίας, το φως της κοινωνικής δικαιοσύνης και αγαθότητας ως μέτρο, ως δικαίωμα όλων στο ζην, ένα δικαίωμα διδακτό και, σαφώς, απαιτητό, που μπορεί να κατατίθεται διαπρυσίως από κάθε πολίτη, από κάθε πιστό, από κάθε ορθόδοξο ακόμη κι αν δεν έχει τα χαρακτηριστικά του φαίνεσθαι που «σμίλευσε» ερήμην του η κοσμική εξουσία. Ποια εξουσία; Αυτή που μοναδικό της χαρακτηριστικό είναι η αμετανόητη προσκόλληση στην καρέκλα του κυβερνάν-ανεξαρτήτως προσόντων και ικανοτήτων, σε συνδυασμό με τη «διαχείριση» χρήματος–ουσιαστικά υποκλοπή του, με τη νομή του σε μερίδια για τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του «κολλητούς», διαχρονικούς εταίρους της εξουσίας. Με αποτέλεσμα ό,τι χάσαμε ως ορθόδοξο πλήρωμα, ως ορθόδοξο ποίμνιο να έχει ως κατάληξη την προσωπική μας ερήμωση, την εγκατάλειψη στα μικρά μας ατομικά σύμπαντα, την εξουθένωσή μας, γιατί αφεθήκαμε να είμαστε – οπότε και μας άφησαν εγκαταλελειμμένους.

Τον τελευταίο καιρό έτσι στη Ροδόπη που ζει και ανασαίνει ξανά στα νάματα της Ορθοδοξίας και της ελπίδας, ό,τι περισσότερο – σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο βιώνουμε- οι φτωχοί και καθημαγμένοι Ροδοπίτες- όχι οι ακινητούχοι, οι μεγαλοκαταθέτες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι κατέχοντες – είναι η αίσθηση του συνανήκειν, του συστρατεύεσθαι σε αλήθειες ζωής που πρώτο τους χαρακτηριστικό είναι η πίστη στην αξιοπρέπεια και το δικαίωμα να κλείσεις τα μάτια σου αξιοπρεπής, με παρακαταθήκη τις αρχές της Ορθοδοξίας.

Τις ξεχασμένες αρχές που επέτρεψαν, στη λήθη και την αδυναμία των πολιτών, να ανθίσει η αλαζονεία, η παρακμή, η έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος για τον άνθρωπο από τους κυβερνώντες σε κάθε πόστο. Οι πέντε και έξι χιλιάδες ορθόδοξοι ροδοπίτες που συγκεράζονται έτσι στους πανηγυρικούς εσπερινούς και τις λιτανείες, – όχι όλοι τους ανυπόκριτα, αφού πάντοτε υπάρχουν και Φαρισαίοι- υπό την πνευματική καθοδήγηση του Σεβασμιωτάτου είναι η πρώτη μεγάλη κίνηση προς την κοινωνική και πολιτική κάθαρση, την πολιτισμική μας άρα αναγέννηση.

Εμείς έτσι διαβάζουμε τα τελευταία συμβαίνοντα, στον τόπο, αγωνιώντες πάντοτε για την τύχη του και τις τύχες των ανθρώπων του. Γιατί αν η καταφυγή στην Ορθοδοξία και τις αξίες της θεωρείται μεγίστη απελπισία – όπιον η θρησκεία λέγεται ότι ονοματίστηκε από κάποιους- όμως εμείς στον ίδιο βαθμό αντιλαμβανόμαστε ότι μπορεί να είναι και μέγιστη αφυπνιστική πράξη. Ως εμβαπτίζουσα στην πίστη στον άνθρωπο και στη δυνατότητά του να κοιτάζει ψηλά, ως ον άνω θρώσκων…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.