Σε αναµνηση της ελευσης…
Κάθε που πλησιάζει η Υπαπαντή, θυµάµαι τον παπά Σκάβδη… Ανακαλώ περίτεχνα στιγµιότυπα απ’ τον καιρό που «δέσποζε» µνηµειωδώς στα του δικού µας οίκου… Νοτιότερα των συνόρων που του τάχθηκαν για τους επίγειους περιπάτους, πλάι στο Ιόνιο αυτή τη φορά και στη µικρότερή του θυγατέρα…
Ο καλός µου έψελνε οληµερίς… Εξαντληµένος από προκοπή και ήχους, κουβαλούσε µόνιµα µια εκατόχρονη δερµατόδετη σύνοψη και τραγουδούσε… Πότε µόνος, πότε µε το ψαλτάκι του για σιγόντο… Συµπέθερος στη συγγένεια, που η ζωή τον ξέβρασε κι εκείνον στο ίδιο µέρος για το απολυτήριο… Όργωναν παρέα τους διαδρόµους του σπιτιού, πιασµένοι χέρι χέρι ανεβοκατέβαιναν σκάλες, σφουγγίζοντας ο ένας τις σόλες του άλλου απ’ τη λάσπη των χωραφιών, ανταλλάσσοντας ζωνάρια και ιστορίες µυθικές που τους εξόρυξαν σε κοινό στιγµιαίο παρόν … Ο Δέσποτας κι ο Γέρος… Έτσι τον αποκαλούσε, «γέρο», κι ας του ‘ριχνε κάµποσα χρόνια στους ώµους… Το ίδιο αργά µετακινούνταν κι εκείνος κι ας µην το ‘µαθε ποτέ… Το ίδιο αργά έµοιαζε να τους ακολουθεί και η γη… Γαστέρα µε αντοχές, προσηλωµένη στους δικούς τους ρυθµούς όπως ακριβώς και σ’ εκείνους της γέννησης που ξεκινά τέτοια εποχή…
Λεπιδόπτερα, δεντρόφυτα και νωθρά λεµονοκάρπια εξακολουθούν να ανακυκλώνονται ανάµεσα σε κατάφυτα απ’ τη χλόη οικόπεδα και πρανή που µετρούν σηµάδια απ’ τα εγκαύµατα των καλοκαιριών…
Είναι γι’ αυτό το «µέτρηµα» και τις συναντήσεις που αγάπησα τον τόπο… Για το αποτύπωµα που µας άφησαν οι κοινωνίες του παπά Σκάβδη και µαζί «του αδελφού και συλλειτουργού ηµών, γενοµένου…», του κοντού, του ψάλτη µε την ξεφλουδισµένη παιδική φωνή, Βενιζέλου… Ακόµα τους θυµάµαι, µέρα σαν τη χθεσινή, 28 Γενάρη του ’08, καθισµένους στο σαλόνι µπροστά απ’ την …ΕΡΤ για τέσσερις ολόκληρες ώρες, να ψέλνουν το κατευόδιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου… Είχε µια έξοχη Ανατολή νωρίς εκείνο το πρωί… Ο ήλιος αναδυόταν για ώρα απ’ τον δασωµένο λόφο της Ανάληψης, όπου και το οµώνυµο Μοναστήρι και το χωριό… Γλύφοντας περβάζια και λεπτούς λινούς σελιδοδείκτες αρχέγονων βιβλίων, ευαγγέλια και ζουµπούλια ντοπαρισµένα απ’ τον πρωινό πάγο… Συναινώντας µε τον τρόπο του, σ’ αυτήν την ύστατη περιστροφή που επιδέχονται οι φωτεινές πορείες σαν ενωθούν…
Πέντε µέρες αργότερα, στις 2 του Φλεβάρη εκείνου του χρόνου, κρυφάκουσα το εν λόγω ντουέτο, να ψέλνει τα της προϋπάντησης… «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήµα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλµοί µου το σωτήριόν σου…». Κάθε Άγιος και τροπάρι, γαρ… Εκείνη την ηµέρα, φοίτησα και η ίδια κάτω απ’ τα ράσα του δικού µας καλόγερου…
Αφουγκράστηκα το Δωδεκάορτο µέσα απ’ την όψη µιας υπερήλικης σοφίας, διόλου αργοκίνητης… Ίσως και να θάφτηκε, ένα µέρος µου, σε εκείνο το ιερό από… πρεσβύτες, στο οποίο και µεταµορφώθηκε το σπιτικό µας άπαξ και συναντήθηκαν οι δυο αυτοί αγαπηµένοι…
Ενάµισι χρόνο αργότερα, ο Βενιζέλος … αποκαθηλώθηκε απ’ τα έµβια… Έναν χρόνο ύστερα κι ο άλλος… Θυµάµαι ακόµα τη στιγµή του αποχαιρετισµού… Κι αν πίστευα τότε πως αυτή θα ήταν και η τελευταία τους σύµπραξη, ένα είδος µυστικού ή συµφωνίας ακατανόητης, παρακολουθώντας τους να γνέφουν παλάµες, ψελλίζοντας ευχολόγια κάτω απ’ τις αντικρυστές δύσεις των βλεφάρων, σήµερα, έχοντας ζήσει κάµποσα χρόνια πέρα τους, επιστρέφοντας στον τόπο που µοιράστηκαν για τα λοίσθια… ανακυκλώνοµαι και η ίδια…
Τα γαλάζια παράθυρα που χώρεσαν τους καιρούς µας, έκλεισαν…
Το χρώµα, όµως, όλο κι ανθίζει…
Χειµώνα, καλοκαίρι… Τροπάρι, το τροπάρι…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
