Πως θα πορευτουμε, που θα καταληξουμε;

Τα πρωινά είναι σκεπασμένα μ’ ένα πέπλο αχνό που εξαερώνει ο ήλιος καθώς ανεβαίνει με ρυθμό πίσω απ’ τους λόφους, εξατμίζοντας κι εμένα μαζί που κάνω άσκοπες βόλτες πάνω-κάτω. Μ’ αρέσουν οι …ποδαροδρομίες, στην έξη μάλλον είμαι εθισμένη από την εποχή των μεγάλων πορειών της νιότης, που τις περπατούσα σε συμπαγή «μπλοκ» ευτυχής, φορτωμένη με λάβαρα και σημαίες. Σήμερα περπατώ. σε ένα τόπο που κάποτε ήταν…δάσος, δεν μπορεί να ήταν διαφορετικά -οι λύκοι παρέμειναν-. Κοκκινοσκουφίτσα δεν με λες έτσι που κατάντησα, δεν κουβαλώ καλαθάκι με φαγάκια, δεν έχω απέναντί μου θεριό, ούτε γιαγιά δεν έχω έτσι που μεγάλωσα. Στα φορτία μου τα χρόνια μου και μαζί κάτι αχανή σεντόνια που μ’ ακολουθούν κι ας τα ξέσκισε ο αγέρας…
 
Πορεύομαι χωρίς πανό και λάβαρα… Δίπλα μου περνούν σκυλιά, γατιά, Ντάτσουν και τριαξονικά, που μεταφέρουν ζωντανά για το κοντινό σφαγείο. Ούτε ίχνος από τα μεγαθήρια που κουβαλούσαν μέχρι πριν λίγα χρόνια αδρανή από χάσκοντα λατομεία και ποτάμια, για μεγάλα έργα, αναπλάσεις, άξονες, μέγαρα… Μείναμε εγώ και οι πομπές μας εδώ μακριά από κέντρα, και κατά μία μεγαλειώδη διαστροφή αυτό μ’ αρέσει. Είναι σαν να κατακάθεται πια ο κουρνιαχτός, σαν να ‘ρθε η ώρα να μετρηθεί τ’ ασκέρι, το ελληνικό, το επαρχιακό, το της υπαίθρου εν τέλει, μέσα στο οποίο μονάδα κι εγώ κλώθω ακόμα τις ιδέες μου.
 
Πώς να τα καταφέρεις όμως εν μέσω κρίσης; Όπερ εστί μεθερμηνευόμενο χωρίς παράδες; Μετά από κάθε μέτρημα καταλήγω σε μυριάδες χρέη… Χρέη μαθηματικά και χρέη αλλιώτικα. Και τα μαθηματικά χρέη μέσα από τη στερεότυπη λογική τους είναι αμείλικτα. Τα άλλα είναι ακόμα μεγαλύτερο ζόρι. Απαιτούν απαντήσεις για το τι θα κάνουμε στο εξής, πώς θα πορευτούμε, πού θα καταλήξουμε.
 
Μέσα σ’ αυτή την απτή σιωπή έχω την αίσθηση ότι μπορώ να συλλάβω τον μικρόκοσμό μου, που προσφέρεται ολόκληρος σε θέα, κι εκεί μέσα να διαβάσω κι εμένα την ίδια με διαφάνεια. Μπορώ με τόλμη να παραδεχθώ μέσα απ’ τις τσάρκες μου τι είχα και τι χάνω, τι ξαναβρίσκω ξαφνικά μπροστά μου απ’ όλα τα απαξιωμένα.
 
Περπατώ ή ποδηλατώ πάνω σε ποδηλατοδρόμιο, έργο των τελευταίων χρόνων στη φτωχή γειτονιά . Παίρνω φόρα στις κατηφόρες, ιδρώνω στις ανηφοριές, ξεκουράζομαι στον πλατανότοπο του οικισμού. Σπάω τη μονοτονία της διαδρομής, με παρακάμψεις από χωραφόδρομους, μονοπάτια και μικρές γεφυρούλες. Έτσι όπως κάνουν όλοι δηλαδή κι ας μην καταλαβαίνουν πώς γίνεται με τέτοιες παραλλαγές.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.