Οταν η «Ελλαδα 2.0» κολλαει στην ασφαλιστικη ενημεροτητα

Την ώρα που η κυβέρνηση εξακολουθεί να προβάλλει την ψηφιακή αναβάθμιση του κράτους και την «Ελλάδα 2.0» ως μία από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών, η καθημερινότητα επιχειρήσεων και πολιτών δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα στον σχεδιασμό και την πράξη μπορεί ακόμη να είναι μεγάλη.

Τις τελευταίες ημέρες καταγράφονται σοβαρές δυσλειτουργίες στην ηλεκτρονική διαδικασία έκδοσης ασφαλιστικής ενημερότητας από τον e-ΕΦΚΑ. Αιτήσεις παραμένουν «προς επεξεργασία», ενώ σε άλλες περιπτώσεις το ίδιο το σύστημα εκδίδει ενημερωτικό σημείωμα στο οποίο αναφέρει ότι «δεν είναι δυνατόν να εκδοθεί ασφαλιστική ενημερότητα από τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες», παραπέμποντας τους ενδιαφερόμενους στην αρμόδια Τοπική Διεύθυνση e-ΕΦΚΑ.

Το πρόβλημα, όμως, δεν λύνεται απαραίτητα ούτε εκεί. Όταν η δυσλειτουργία είναι κεντρική και συστημική, οι τοπικές υπηρεσίες βρίσκονται ουσιαστικά με δεμένα τα χέρια, χωρίς τα εργαλεία που απαιτούνται για να παρακάμψουν το πρόβλημα.

Και εδώ χρειάζεται να γίνει μια απαραίτητη διευκρίνιση: οι δημόσιοι υπάλληλοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή δεν ευθύνονται για τη δυσλειτουργία. Αντιθέτως, είναι και οι ίδιοι όμηροι ενός συστήματος που δεν τους επιτρέπει να κάνουν τη δουλειά τους, την ώρα που καλούνται να διαχειριστούν την εύλογη αγανάκτηση πολιτών και επαγγελματιών — η οποία, δυστυχώς, δεν εκφράζεται πάντοτε με κόσμιο τρόπο.

Κάπως έτσι, όμως, μια «τεχνική δυσλειτουργία» παύει να είναι απλώς τεχνικό ζήτημα και μετατρέπεται σε πραγματικό πρόβλημα ρευστότητας για την αγορά.

Για πολλές συναλλαγές η ασφαλιστική ενημερότητα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει μια πληρωμή. Αν μια επιχείρηση αδυνατεί να την εκδώσει, όχι επειδή έχει οφειλές αλλά επειδή δεν λειτουργεί το πληροφοριακό σύστημα, η εξόφλησή της μπορεί απλώς να «παγώσει».

Την ίδια στιγμή, όμως, η 31η Αυγούστου αποτελεί καταληκτική ημερομηνία για οικονομικές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων προς το Δημόσιο, μεταξύ των οποίων και ασφαλιστικές εισφορές.

Και εδώ προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα:

Αν το ίδιο το κράτος, λόγω δυσλειτουργίας των συστημάτων του, εμποδίζει μια επιχείρηση να εισπράξει χρήματα που της οφείλονται, πώς απαιτεί από αυτήν λίγες ημέρες αργότερα να είναι απολύτως συνεπής απέναντί του;

Αν η απαιτούμενη ρευστότητα δεν υπάρχει επειδή μια πληρωμή έχει μπλοκαριστεί από αδυναμία του ίδιου του κρατικού μηχανισμού, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη; Και, κυρίως, θα υπάρξει για τις επιχειρήσεις η ίδια κατανόηση που ζητείται σήμερα από αυτές όταν η απάντηση είναι ότι «το σύστημα δεν λειτουργεί»;

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Η ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας, αλλά στον σχεδιασμό, στη λειτουργία και κυρίως στην υποστήριξη ενός πληροφοριακού συστήματος που οφείλει να λειτουργεί απρόσκοπτα — και, όταν αυτό δεν συμβαίνει, να διαθέτει μια πραγματική εναλλακτική διαδικασία.

Γιατί ο ψηφιακός μετασχηματισμός, είτε ονομάζεται «Ελλάδα 2.0» είτε παρουσιάζεται ως κατάκτηση του σύγχρονου κράτους, δεν κρίνεται στις παρουσιάσεις και στα δελτία Τύπου.

Κρίνεται όταν ο πολίτης πατάει το κουμπί και χρειάζεται πραγματικά την υπηρεσία.

Και δεν γίνεται το κράτος από τη μία να λέει:

«Το σύστημά μας δεν λειτουργεί, περιμένετε»

και από την άλλη, όταν φτάσει η 31η του μήνα, να απαιτεί:

«Εσείς, όμως, έπρεπε να έχετε πληρώσει στην ώρα σας».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.