Οσο δεξιοτερα, τοσο χειροτερα;
Είναι ολοφάνερο ότι σε αυτή τη χώρα ξεχνάμε πολύ εύκολα την πρόσφατη ιστορία μας ή την ερμηνεύουμε όπως μας βολεύει. Διότι η ακροδεξιά πάντα ήταν «νομιμοποιημένη» στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος και πάντα αξιοποιήθηκε για την εμπέδωση της εξουσίας των συντηρητικών δυνάμεων. Μάλιστα η παράνομη και παρακρατική δράση της αποδίδονταν στην «εθνικοφροσύνη» και τον «πατριωτισμό» των μελών της.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος, προκειμένου να αντιμετωπίσει την απειλή της αριστεράς για την εξουσία, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τις παρακρατικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, τους ταγματασφαλίτες, τους Χίτες κ.α., νομιμοποιώντας έτσι την ένοπλη παρακρατική δράση τους. Μάλιστα, οι νόθες εκλογές του 1961, η υπόθεση Λαμπράκη, η δικτατορία της 21ης Απριλίου απέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία τη διασύνδεση της παρακρατικής ακροδεξιάς με τα σώματα ασφαλείας και τον στρατό. Η πρόσφατη παρέμβαση των εφέδρων στα πολιτικά πράγματα της χώρας έδειξε ότι οι δεσμοί παραμένουν ακατάλυτοι. Ούτε βέβαια πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως αποκαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ και της CIA και την αποδοχή του κράτους λειτουργούσε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα η ένοπλη παρακρατική οργάνωση «Κόκκινη Προβιά», όπως η «Γκλάντιο» στην Ιταλία, η οποία διατηρούσε κρυμμένο οπλισμό σε «κρύπτες» σε διάφορα σημεία της χώρας, για την αντιμετώπιση του υποτιθέμενου κομμουνιστικού κινδύνου μέσα από τυχόν κοινωνικές αντιδράσεις.
Ποιος ήλεγχε τις δραστηριότητες αυτού του «βαθέος κράτους», αν όχι το ίδιο το κράτος μέσα από τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας; Τι λέτε λοιπόν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου να διαλύθηκαν ως δια μαγείας όλα αυτά που λειτούργησαν επί 4 δεκαετίες; Δεν άφησαν την κληρονομιά τους; Γιαυτό η Χρυσή Αυγή αποτελεί τη συνέχεια του παρελθόντος που εξέθρεψε εν γνώσει του το ίδιο το σύστημα για την προστασία του.
Γιατί όμως ενόχλησε τόσο η ακροδεξιά στο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής σήμερα; Διότι για πρώτη φορά θέλησε από παρακράτος να μεταβληθεί σε κράτος παίζοντας ρυθμιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα αφαιμάσσοντας πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα από τα συντηρητικά κόμματα εξουσίας. Έδειξε μάλιστα ότι έχει τις δυνάμεις να πραγματοποιήσει σε έναν βαθμό την απειλή της ενώ αμφισβήτησε φανερά πλέον την έννομη τάξη. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα με τους ίδιους πρωταγωνιστές (κόμματα, πολιτικούς, συνδικαλιστές) πριν και μετά την κρίση, εμφανίστηκε αναξιόπιστο να δώσει διέξοδο στα δεινά τα οποία το ίδιο προκάλεσε. Μάλιστα η πρακτική του κομματισμού και των πελατειακών σχέσεων που συνεχίζουν να καταδυναστεύουν την κοινωνία επιτείνουν την αναξιοπιστία του. Εξ άλλου, όλα τα κόμματα, πλην του ΚΚΕ, εξαντλούν την πολιτική τους σε ρητορικές μόνον διαφοροποιήσεις χωρίς να προσφέρουν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση υπέρβασης της κρίσης. Γι’ αυτό, η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε μια διέξοδο οργής για τους ανέργους, για το πρεκαριάτο, για τμήματα όλων των τάξεων που είναι σε αδιέξοδο. Υπήρξε ανάλογο προηγούμενο στην Ιταλία, όπου επί δεκαετίες ο πεντακομματικός κυβερνητικός συνασπισμός, που απέκλειε κάθε άλλη πολιτική επιλογή, οδήγησε σε μη δημοκρατικές αντιδράσεις με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την τρομοκρατική ακροδεξιά.
Γιατί όμως σε μια ταξική κοινωνία όπως η ελληνική, η οργή δεν αναζήτησε την απάντηση στην κρίση στο ΚΚΕ αλλά στη Χρυσή Αυγή; Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η πολιτική του κόμματος. Τα λάθη της ηγεσίας στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, δηλαδή η πολιτική της άρνησης των συνεργασιών και η απομόνωσή του που δεν έδινε την προοπτική της διεξόδου από την κρίση, αντί να οδηγήσουν το ΚΚΕ σε διψήφια εκλογικά ποσοστά γιγάντωσαν και πάλι τον δικομματισμό στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου και ανέδειξαν τη Χρυσή Αυγή ως πόλο έλξης της οργής μεγάλου ποσοστού του εκλογικού σώματος.
Όμως και τα διδάγματα της νεώτερης ιστορίας του τόπου συνέβαλαν σε αυτό. Οι εκτοπίσεις, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ο αποκλεισμός από τα μπόνους των πελατειακών σχέσεων που έλυναν τα προβλήματα επιβίωσης, δημιούργησαν μια νοοτροπία που συνεχίζει να κληρονομείται και να επιβιώνει. Το δόγμα «όσο δεξιότερα τόσο καλύτερα» παραμένει ισχυρό και η ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής μαζί με τη στυγνή εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής το αποδεικνύουν περίτρανα. Μόνο που το δόγμα αυτό απειλεί πλέον τους εμπνευστές του.
Αλεξανδρούπολη, 29-9-2013
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
