Οπου και να ταξιδεψω…
μοιάζεις Ελλάδα μου όπως θες
φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας.”
Φλεβάρης 2014. Ήλιος, απόμακρος κι ωραίος. Μοσχοβολά ο τόπος άνοιξη, λιακάδες ντυμένες στ’ άσπρα, με πλουμιστές κουάφ και φτερωτές πούλιες πλέκουν το εγκώμιο των ημερών που καταπίνει η φύση εντός της… Σαν χώμα που αναπαράγει εαυτόν, απ’ τα ηλιακά αξημέρωτα ως τα βαθιά του σκοταδιού, αειθαλή…
Κρατώ ένα κάκτο, στο μπαλκόνι… Πολυταξιδεμένο, κοσκινισμένο απ’ το αλάτι και τη λογοτεχνία που διατηρεί η Ελλάδα για τα περάσματα και τις προόδους της… Όσο τον θυμάμαι μα κι απ’ την αρχή του, ακόμα, φοιτά… Αθήνα, Κομοτηνή, Αμαλιάδα, Πάτρα… Πλάι σε νεανίζουσες κορασίδες, επήλυδες στον προορισμό, επαρχιώτισσες στο πετσί και με το βήμα … αλαφροΐσκιωτο σαν εκείνο της γάτας που τους δώρισε κάποτε, κάποιος φίλος κατά τα πρόωρα, ανύμφευτα ακόμα…
Κάθε που η πανσέληνος φυτρώνει στο σκοτάδι, βγαίνω και τον ποτίζω… Μισό μπρίκι νερό κι αυτό κατόπιν συμβουλής… Φαντάζομαι ιστορίες ύστερα, απ’ την αρχή του ίσαμε το φτάσιμο, μοιράζομαι τις ορμήνιες πού ‘ χει να μου διηγηθεί, τα διαβάσματα που υπέφερε ως … αείποτε τελειόφοιτος και … πήλινος επαναστάτης που αναγεννάται απ’ το ριζικό του… Σπανίως, αναρριχάται πια απ’ το κώμα των κλιμάτων… Κι αυτό για λίγο… «Τι τις θες, τις ιδεολογίες», μου λέει… «Δες μες καλά, ο προπάππος μου γεννήθηκε στη μάχη του Ελ Αλαμέιν, η μητέρα μου είχε καταγωγή απ’ τη Σμύρνη, κι εγώ … απ’ τα ταξίδια! Μόνον αυτά, αξίζουν! Τα ταξίδια και τα προβλήματα ανοίγουν, μονάχα, δρόμους». «Οι επιλογές;» τον ρωτώ! «Αυτές κοστίζουν», μου απαντά και χάνεται πάλι…
Από αυτές μας τις συνομιλίες, δεν έχω πολλά να θυμάμαι… Τα περισσότερα, τα κουβαλώ από κάποιο καλοκαίρι, στα ’95 θαρρώ πως ήταν, όποτε και άρτι αφιχθείσα στο τόπο που με ορίζει περισσότερο από οποιονδήποτε προέκυψε ή μέλλεται… Εκείνον τον γνωστό, του Πέλοπα και των Ολυμπιακών για τους πολλούς… Για εμέ, αυτόν που θάφτηκαν μέσα του, όλοι μου οι λόγοι, η εφηβεία, και τα χαμόγελα που ξεχώρισα κατά τη διάρκεια της «προσφυγιάς» μου ανά τη χώρα…
Τα παιδικά μου χρόνια, μυρίζουν ως σήμερα… Τα εφηβικά μου το ίδιο… Μπαχτσέδες και ζαρζαβάτια, φρέσκο ζεστό ψωμί, σύκα λογιών λογιών, βραδινά μουχαμπέτια κάτω απ’ το φως των αστεριών στην αυλή και μακρόσυρτοι μεσημεριανοί ύπνοι μέσα στο ξύλινο σκυλόσπιτο παρέα με τον αγαπημένο μου φίλο… Αμπέλια, ελιές κι αηδόνια να ψέλνουν την Ανάσταση και την εσπερινή Αγάπη… Και κάπου εκεί, μέσα σ’ όλα τα παραπάνω, ο αγκαθωτός επαναστάτης… Άοσμος, αμίλητος, ακούνητος να μεγαλώνει παρέα μου στη χρονοκάψουλα με τις «ενδεικτικές ιστορίες»… Χωρίς κανένα ιστορικό πόσο μάλλον λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Και με την αξία να αδυνατεί να μετρηθεί υπό τη μορφή, «likes» ή «tweets» είτε οτιδήποτε άλλο είναι αυτό με το οποίο (σφυγμό)μετρούνται σήμερα τα γύρω…
Υπάρχει ένα είδος κόστους που επαφίεται ακριβώς στο γεγονός της μη κοστολόγησης… Στην προκειμένη, των ανεπιστρεπτί… Παιδικά χρόνια που δεν αποσβέστηκαν… Καλοκαίρια στο χωριό, που τελείωσαν… Διάλογοι που επιμηκύνουν το «εγώ» πέρα απ’ τα συνηθισμένα… Χάρη στην μοναδικότητα με την οποία κανείς φαντά- ζεται, ελπίζει και υπομένει παρά το όσα … «game over»…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
