Ο Κοινωνικος Αποκλεισμος στην Εκπαιδευση
Η σχολική ένταξη των παιδιών της μειονότητας, πέρα από την αυταπόδεικτη αξία της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αποτελεί και ένα ιδιαιτέρως κομβικό σημείο της διαδικασίας κοινωνικής τους ένταξης: τους προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια, προκειμένου να αποτραπεί ο κοινωνικός τους αποκλεισμός και θέτει τις βάσεις, για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον ως ενήλικες. O κοινωνικός αποκλεισμός των παιδιών συνήθως σημαίνει παιδιά χωρίς ίσες ευκαιρίες επιτυχίας στο σχολείο, ή χειρότερα, παιδιά χωρίς οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας στο σχολείο, ή ακόμη χειρότερα, παιδιά χωρίς οποιαδήποτε δυνατότητα να φοιτήσουν σε σχολείο. Παιδιά που δεν μπορούν να κάνουν πλήρως χρήση του δημόσιου και κοινωνικού αγαθού που ονομάζεται εκπαίδευση και θα είναι οι κοινωνικά αποκλεισμένοι του Aύριο.
Η απόφαση της πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης να αποκλείσει 40 παιδιά από τη μειονότητα, να εγγραφούν στην πρώτη τάξη του δημοτικού, δείχνει τον προφανή λόγο αυτής της διάκρισης και μπορεί να ερμηνευθεί ότι επιδιώκεται μείωση των δικαιωμάτων τους. Είναι πασιφανής η καταπάτηση της Σύμβασης των δικαιωμάτων για τα παιδιά που υιοθετήθηκε ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Νοεμβρίου του 1989 και έως σήμερα έχει επικυρωθεί από 193 χώρες.
Το ζήτημα του αποκλεισμού παιδιών από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όπως έχει εγγραφεί στην κοινωνία, δείχνει όμως ότι το πρόβλημα δεν έχει να κάνει ουσιαστικά με τα δικαιώματα ή την εκπαίδευση των συγκεκριμένων παιδιών, αλλά έχει να κάνει με τα «παίγνια» και τις αντιδικίες μηχανισμών ελέγχου της μειονότητας, οι οποίοι δεν «ορρωδούν προ ουδενός», ακόμη και προ του «αποκλεισμού» από το αγαθό της εκπαίδευσης μιας εντελώς αθώας ομάδας συμπολιτών μας, όπως είναι οι μικροί μαθητές. Το ζήτημα αυτό αναδεικνύει πόσο ανενδοίαστα αλλά και αδιάντροπα δρουν οι περί ων ο λόγος μηχανισμοί, και τα εκβιαστικά διλήμματα που ανταλλάσσονται μεταξύ τους.
Χρέος της ελληνικής πολιτείας να δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα και να απαντήσει ρητά, και όχι φοβικά, αν θέλει, ναι ή όχι τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία, γιατί εκεί εστιάζεται το πρόβλημα. Εξηγώντας πρώτα πρώτα σε όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε σ’ αυτήν την περιοχή, γιατί δεν πρέπει να γίνουν τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία, -αν δεν πρέπει- γιατί απομακρύνουν π.χ. τα παιδιά από την ελληνική γλώσσα, ή ότι πρέπει να γίνουν, γιατί αυτά διασφαλίζουν την ομαλή μετάβαση των μικρών παιδιών από την μικροκοινωνία της οικογένειας στην ευρύτερη σχολική κοινότητα.
Επιπλέον, ίσως πρέπει να συμβουλευθούν -όχι πρέπει, μάλλον επιβάλλεται- τους επιστήμονες της εκπαίδευσης, οι οποίοι εμπεριστατωμένα θα περιγράψουν και θα ενημερώσουν τους αρμόδιους ποιο είδος νηπιαγωγείου είναι καλύτερο για τα παιδιά, πέρα από πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες. Και αφού οι επιστήμονες αναλάβουν το βάρος, και εξυπηρετήσουν την ανάγκη να παρέχουμε το καλύτερο στους μικρούς συμπολίτες, τότε μόνον η πολιτεία και αφού τους ακούσει, βάζοντας στο διάλογο κι εμάς, μειονοτικούς και πλειονοτικούς, να αποφασίσει.
Πάντως έτσι ή άλλιώς, με δίγλωσσα ή χωρίς δίγλωσσα νηπιαγωγεία – το πρόβλημα είναι κι εκεί αλλά όχι μόνον εκεί- το σίγουρο είναι ότι τα νηπιαγωγεία χρειάζονται,
Όπως χρειάζεται να υπάρχουν και οι υποδομές τους.
Το άλλο απαραίτητο είναι επιτέλους τώρα που η χώρα έχει βρεθεί στον πάτο ο πολιτικός και κοινωνικός λόγος να αρχίζει να αλλάζει. Επιβάλλεται να αλλάξει, όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλο περιθώριο για παίγνια.
Καθαρές εξηγήσεις λοιπόν και τίμιες, και πρώτα πρώτα, μια και μιλάμε για νηπιαγωγεία, να υπάρξουν δημόσια νηπιαγωγεία ως υποδομές για όλους.
Δεύτερον, τόσα χρόνια μετά δημόσιο ξεκαθάρισμα τι είδους νηπιαγωγεία θέλουμε για τη μειονότητα ΤΩΡΑ. Έτσι ή αλλιώς, αλλά με ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ.
ΝΙΣΑΦΙ ΠΙΑ…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
