Ο χρονος που μετραει

 
Την άνοιξη, την έχω χιλιοτραγουδισµένη, στις γραφές µου… Όχι πως την αγάπησα, ποτέ, όπως τις άλλες… Την εκτιµώ όµως, τη σέβοµαι καθώς µες στον καιρό της ανθίζουν και ξανανθίζουν όλα όσα αγαπώ και µ’ αγαπούν… Όλα εκείνα, τα επίκτητα των ταξιδιών και του ατελεύτητου των λόγων που παρίστανται σε κάθε µου άφιξη- εγκόσµια επιστροφή…
 
Είπα λοιπόν, σήµερα, να κάνω µια στάση- µια ανάπαυλα- µια προοικονοµία έτσι όπως τη διδάσκει το µέρος και οι ατελείωτες επαναφορές του… Συµπλήρωσα, ήδη, 19 χρόνια εδώ στο Νότο… Ένας ακόµα Μάρτης, καραδοκεί πίσω από κουρτίνες και εναποµείναντα, πρώιµα, λιογέρµατα…
 
Φέτος, λέω, να ξαναγίνω παιδί… Ήδη, ετοιµάζω τα … χαϊµαλιά του µύθου, της πρωτοµηνιάς της Άνοιξης… Ο πρώτος Μάρτης της χρονιάς, θέλω να µε βρει το λιγότερο… παρούσα… Θα φορέσω το παιδικό ασπροκόκκινο βραχιόλι, όχι µήπως καώ, µα µπας και καταφέρω και καταπιώ, ευκολότερα, όλα εκείνα τα … ωραία, που πέρασαν, µεγάλωσαν και τέλος βγάλαν φτερά και πέταξαν… Σαν τα πετούµενα µιας φύσης … πλεγµένης από όνειρα και παγίδες που ετοιµάζεται οµοίως για το καλωσόρισµα των αποδηµητικών, στολίζοντας τις κλάρες µε το απαλό διάφανο του µελιού και της ανθοφορίας…
 
Ανοίγω πόρτες και παράθυρα, χαραµάδες στον καιρό µιας άνοιξης που λάµπει στην ουσία της, υψώνοντας το … finish line στα παγερά κι αδηφάγα … χειµωνιάτικα… Εικονικές οι προσλαµβάνουσές µου, γαρ, κατά πως προκύπτουν απ’ τη µετάφραση που επιχειρεί το µέρος… Οφείλω να παραδοθώ στην εποχή, γυµνή… Πετώ πασούµια, φορτία κι … αραχνοΰφαντα µπροκάρ σκεπάσµατα… Σκούφιες, κούκους κι άναρθρες κραυγές, καταδικασµένες ν’ ακούν και να βλέπουν… όσα µηρυκάζονται σήµερα σε δελτία και βήµατα µιλώντας τη γλώσσα των προσηλυτισµένων δειλών… Τη γνωρίζω καλά, του λόγου της…
 
Με επισκέφτηκε, πολλάκις… Μα µέρος της δεν έγινα και δεν θα γίνω ποτέ… Ας είναι λοιπόν, ας υπάρχει… Δεν έχω χρόνο µα ούτε και διάθεση για τις αναλύσεις της, περί … ονείρων και οραµάτων… Προς ώρας βρίσκω την επανάσταση στη σοφία της εποχής που µε κυκλώνει καταιγιστικά, στις µελαγχολίες που µας κάνουν σοφότερους µα και σε όλους εκείνους που ανέκαθεν αγωνίζονται κατά της δικής µου … γύµνιας… Ώστε να ξεχωρίζω απ’ τα ζιζάνια της περιοχής και να µην καταλογιστώ ως εθνικό, κατά τ΄άλλα, προϊόν εξαγωγής προς τας ευρώπας και τους «ατίθασους» διχασµένους της που τη ζώνουν κυριολεκτικά ως το λαιµό…
Εδώ που βρίσκοµαι και σας γράφω, πάλι, το µόνο που εξακολουθεί να µας προσφέρει απλόχερα ο πρωτογενής παραγωγικός τοµέας στους κάµπους είναι η αµεσότητα στη διαδικασία του… Εδώ, ο κάµπος είναι ο κόσµος και το µαύρο άτι που τολµά και διαλογίζεται την κοσµογονία, συνδυαστικά… Απ’ τη µια ο καρπός κι απ’ την άλλη τα χέρια! Αυτά είναι η οικονοµία της περιοχής! Η θέα κάποιου µικρού περιβολιού που ξέµεινε ν’ ανθίζει αλόγιστα…
 
Μονάχα, έτσι, ξεχωρίζω τη γεωγραφία της άνοιξης… Καθώς αυτή, συγκλίνει, µε την γεωγραφία του τόπου και συνάµα των γενεών που µάθανε, σωστά, να µην αποποιούνται ευθυνών και ήττας… Το αντίθετο! Αποδέχονται τις εµµονές, φορτώνοντάς τες στην πλάτη, τολµώντας τα µερίδια µα και τις προσδοκίες που όλοι µας δικαιούµαστε…
 
Τύποις αληθινοί, εξέχοντες, χειροπιαστοί… Λάµπουν και πετούν, χωρίς ντροπή… Στο δρόµο που καθηµερινά, χαράζουν, οι γνωστοί και άγνωστοι νόµοι, µιας φύσης… άνοιξης! Ζωντανής!
Εις το επανιδείν…
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.