«Να φτιαχτει μια νεα πολη…»

Καιρό τώρα, αισθάνομαι πως έχω στερέψει, δεν μπορώ να γράψω… Αν ξεκόψεις απ’ τους ρυθμούς, εγκαταλείπεσαι στις νωθρές κανονικότητες του βίου… Είναι τόσο ήσυχα εδώ μακριά απ’ την πόλη, τόσο προβλέψιμες οι συμπεριφορές της μέρας, των εποχών, τόσο πυκνό το νοικοκυριό που επιβάλλει τρόπους, τόσα πολλά τ’ ανομοιογενή ολόγυρα… Τόσο προβλέψιμα τα δελτία, οι ειδήσεις, τόσο ομοιογενείς οι κραυγές, ο θυμός, που αισθάνεσαι μέρος κι εσύ του μικρού περίκλειστου υπνωτηρίου σου… Μια πανσιόν διαρκών διακοπών το σπίτι, ο οικισμός, ακολουθούν ρυθμούς περιπάτου με ελβιέλες… Προσλαμβάνεις τον τόπο με το βλέμμα, την όσφρηση, καμιά φορά με την αφή, την ακοή, και καταλήγεις στη γεύση… Ένα κουβάρι όλα μαζί, που τυλίγεται και ξετυλίγεται ακατάστατα μπροστά στο πληκτρολόγιο!
 
Όμως το ξέρουμε ότι πίσω απ΄ τις μυρωδιές και τις θωπείες υπάρχει ζωή… Υπάρχει και οικονομία και πολιτική… Υπάρχει και σοφή διαχείριση, υπάρχει και το κατιτίς που δεν αντιλαμβάνεσαι εύκολα, κι όλο το ψάχνεις μαζί με τις γνωστές σταθερές και βεβαιότητες. Μακριά απ΄ όλη αυτή την περίκλειστη αυλή, υπάρχει βουή, φρενίτις, αντιθέσεις, απελπισία, υπάρχει ο αγώνας επιβίωσης. Ο απόηχός τους φτάνει ίσαμε εδώ ασθενής σαν κουρασμένος οδοιπόρος. Να ξαποστάσει θέλει πρώτα, στις παγκέτες της αυλής, να δροσιστεί, κι ύστερα να ιστορήσει, να απολογηθεί να συμβουλέψει…
 
Οκτώ ολόκληρα χρόνια μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, ψάχνω όλα όσα μου λείπουν! Βρήκα φίλους απ’ τ’ αζήτητα, συναντήθηκα με κάθε λογής ανθρώπους, συναλλάσσομαι με τη σκέψη και τις αγωνίες τους… Διάβασα χιλιάδες αναρτήσεις, έγραψα άλλες τόσες… Και τι βγαίνει;;; Πού είναι το κέφι των πρώτων χρόνων επικοινωνίας;;;; Αναλήφθηκε στους ουρανούς! Νομίζω πως στέρεψα πια, δυσκολεύομαι να αρθρώσω λέξη, να στρώσω ένα κείμενο, να πω όλα όσα τόσο καιρό σκέπτομαι και ζορίζω. Τι φταίει;;;
 
Να στρωθώ να γράψω πάλι απ’ την αρχή με την αλφαβήτα που ελευθερώνει! Και μέσα από τις γραφές να υφάνουμε το μαγικό χαλάκι, μιας μικρής συλλογικότητας, στα μέτρα του χωριού, της αυλής μου…. Να φτιαχτεί μια νέα πόλη που θα μπορέσει να μας πάει πέρα απ’ τα ειωθότα… Που θα μας βγάλει απ΄ τις οθόνες, που δεν θα μας καταπίνει στο χάος της! Θα μας δώσει τη χαρά ν’ αγγίξουμε, να μυρίσουμε, να ακούσουμε, να γευτούμε… Κι ύστερα θα μας δώσει νήμα να γράψουμε, όπως γράφαμε τα παλιά γράμματα στους αγαπημένους…
 
Ξέρω κι εγώ μήπως τι θέλω;;; Λέτε να ξεφουσκώσει σύντομα αυτή εδώ η τακτική που μοιραζόμαστε κρατώντας το ποντίκι και κτυπώντας τα πλήκτρα;;; Κι αν ξεφουσκώσει θα μας ξαναβγάλει στους δρόμους και τις πλατείες;;;
 
Ξέρω κι εγώ τι λέω και τι γράφω;;;

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.