Μνημες ζωης και φιλιας απο ενα ΔΠΘρακιωτη στην ψυχη

Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή

είναι η ανάμνησή της

Σταύρος Σταυρόπουλος, Κατά τον δαίμονα εαυτού

Όταν τον Απρίλη του 1978 γύρισα στην Ελλάδα, ως διδάκτορας Ποινικών επιστημών του Πανεπιστημίου Poitiers της Γαλλίας, έστειλα -όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή- αιτήσεις με βιογραφικό σε όλους τους φορείς που ζητούσαν νομικούς με αυξημένα τυπικά προσόντα.

Με μεγάλη μου έκπληξη, το Σεπτέμβριο μού τηλεφώνησε ένας άγνωστος σε μένα Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ο Στέργιος Αλεξιάδης (της έδρας Ποινικού δικαίου, Εγκληματολογίας και Σωφρονιστικής) και μου πρότεινε να προσληφθώ ως Βοηθός της Έδρας μέχρι να αναγνωριστεί από το ΔΙΚΑΤΣΑ η ισοτιμία του διδακτορικού μου για να πάρω τη θέση του Επιμελητή.

Ως γνήσιος πελοποννήσιος δεν είχα ποτέ επισκεφθεί τη Θράκη, δεν είχα εικόνα της Κομοτηνής κι αγνοούσα πλήρως τα πανεπιστημιακά πράγματα. Όταν ανέβηκα για να ορκιστώ στις 12/10/78 έπαθα σοκ. Μιναρέδες, φερετζέδες, πολύχρωμες φορεσιές, αντιφατικοί πολιτισμοί σε κάθε γωνιά της πόλης. Πανικός του αθηναιοτριπολιτσιωτικοκορίνθιου. Προσπάθησα ν’ απο-φύγω το διορισμό αλλά ο καθηγητής Αλεξιάδης, ως Κοσμήτορας, με έπεισε.

Ύστερα από 10 μέρες εγκαταστάθηκα σχεδόν μόνιμα  την Κομοτηνή, αρχικά στο ξενοδοχείο ΟΡΦΕΑΣ και μετά, για 18 χρόνια, στο ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ. Οι πρώτες μου επαφές με τους συναδέλφους ήσαν δύσκολες. Οι περισσότεροι μόλις είχαν βγει από την απεργία των 100 ημερών του ΕΔΠ (για το νόμο 815/78) και ήσαν πολλαπλώς ταλαιπωρημένοι (ίσως και διαψευσμένοι).

Εγώ με κουστούμι trois pièces (γιλεκάκι) κι εκείνοι με αμπέχωνα, είχαμε στην αρχή διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας. Θυμάμαι ότι τον πρώτο μήνα έτρωγα στο εστιατόριο ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ και παρέα μού έκαναν μόνον ο Στέφανος Μουρούζης και η συγχωρεμένη Άννα Μυλωνά. Στην πορεία συναντήθηκα, σε πολύ φιλικό κλίμα με όλες (κατά το Στέφανο «τις εις …ίδου σημαντικές» (Θεολογίδου, Σερετίδου, Σισμανίδου κ.α), με τον εκλιπόντα πολύ αργότερα Γιώργο Τζωρτζή και με τα άλλα μέλη ΕΔΠ, κυρίως του τομέα ποινικών επιστημών (την Ελένη Φωτέα, την ακούραστη γραμματέα κυρία Νίνα κ.ά).

Σιγά σιγά έμαθα τι είναι η Γενική συνέλευση φοιτητών, οι ατέλειωτες συζητήσεις, οι μεταμεσονύκτιες ψηφοφορίες, τα «καπελώματα», οι διαδικασίες. Είχα τις επαφές μου με το ΠΑΣΟΚ (μολονότι στη Γαλλία ήμουν φαν των Τσουκαλά, Πουλαντζά, Βεργόπουλου, δηλαδή των διανοούμενων του ΚΚΕ εσωτερικού), ασχολήθηκα με τα συνδικαλιστικά του ΕΔΠ (Πρόεδρος, μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου, εκπρόσωπος στα συνέδρια κλπ) κι άρχισα –εκτός από τις παραδόσεις Εγκληματολογίας και Σωφρονιστικής- να χαίρομαι καθημερινά τη φοιτητική ζωή της Κομοτηνής (από τις δημιουργικές καταλήψεις και τους αγώνες ποδοσφαίρου στο απέναντι γήπεδο μέχρι τις Μαλαματίνες στη ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ κι από τα τραγούδια στο STORK και στο L’AMORE (στους σκληρούς καθηγητές της εποχής έλεγα ότι ήταν «ζωντανά εργαστήρια Εγκληματολογίας»)μέχρι τις εκδρομές στο Φανάρι, τη Γρατινή ή τη Μαρώνεια (πάντοτε με πλούσιο φαγητό).

Η πορεία μου στη συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Προφανώς δεν είμαι εγώ αυτός που θα την αξιολογήσει. Σε κάθε περίπτωση οι συνάδελφοι μου στα πρώτα χρόνια Μουρούζης, Στέλιος Περράκης, Παρούλα, Φινοκαλιώτης, Τσουλούφης, Δημητρίου, Μπότσαρης, Μπεχρή, ο αείμνηστος Βασίλης Κωστόπουλος, καθώς και οι (τότε) φοιτητές μου (και νυν αξιολογότατοι καθηγητές) Λάμπης Δημόπουλος, Κώστας Ρέμελης, Δημοσθένης Κασσαβέτης, Άλκης Δερβιτσιώτης, Μιχάλης Χρυσομάλλης, Χάρης Δαλακούρας και τόσοι άλλοι, αποτέλεσαν την κύρια μαγιά της εξέλιξής μου, γιατί ο καθείς –με τον τρόπο του- μου δίδαξε πράγματα που αγνοούσα.

Κλείνοντας τον κύκλο των πρώτων αναμνήσεων με τους πρώτους ανθρώπους που συνάντησα στην Κομοτηνή (καθώς μετά ήρθαν κι άλλοι εξαιρετικοί συνάδελφοι και φίλοι, που δεν θα τους κατονομάσω γιατί η σειρά θα είναι ατελείωτη), θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Κι αυτούς που με πίστεψαν κι εκείνους που με αμφισβήτησαν. Έτσι γαλβανώθηκε ο χαρακτήρας μου και μπόρεσα ν’ αντιμετωπίσω τις όποιες δύσκολες καταστάσεις επακολούθησαν. Θελω επίσης να ευχαριστήσω κάθε κάτοικο της Κομοτηνής (αλλά και της Ξάνθης και της Αλεξανδρούπολης) για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν, ιδιαίτερα τον αξέχαστο δήμαρχο Τάσο Βαβατσικλή, ο οποίος με αναγόρευσε «Επίτιμο δημότη Κομοτηνής», καθώς και όλους τους δημόσιους και κοινωνικούς φορείς της πόλης.

Ηθικό συμπέρασμα: ό,τι κι αν έγινα, ό,τι κι αν πέτυχα το οφείλω στη Θράκη, στους θρακιώτες και στους φίλους του ΔΠΘ.

ΥΓ.Το απλό αυτό οδοιπορικό μνήμης αφιερώνεται και σε όσους «έφυγαν»: τον νομάρχη Παναγιώτη Φωτέα, το Μήτσο και τη Νόνη του κυλικείου της Νομικής, το Μήτσο και τη Σούλα του Ξενία και τόσους άλλους, καθηγητές, φοιτητές, διοικητικούς, ανθρώπους που με βοήθησαν και που θέλω να πιστεύω, ότι κι εκείνοι, όπως κι εγώ, μέσα στην ψυχή μας κρατήσαμε πάντοτε αναμμένη τη φλόγα της αγάπης γι’ αυτά που ζήσαμε στην Κομοτηνή (12/10/1978-31/8/1997).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.