Η συνηθεια των επαναληψεων

Η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών είναι η αλήθεια ότι ενδείκνυται για επαναλήψεις – ανασκοπήσεις της πραγματικότητάς μας και μάλλον ως τέτοια, καλοκαιρινή επανάληψη, βιώσαμε και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου εξ ου και οι αντιδράσεις σε επίπεδο κοινωνίας ήταν από μηδαμινές έως νωχελικές. Μπορεί να φταίει το θέρος που κατά τι ασθενεί τις αντιδράσεις μας, μπορεί πλέον να το συνηθίσαμε ως ιδέα ή μπορεί να  ικανοποιούμαστε από το γεγονός ότι πλέον το concept του τρίτου μνημονίου στολίζει πλέον ο επιθετικός προσδιορισμός αριστερό – άστοχος χαρακτηρισμός αν με ρωτάτε αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
 
Βέβαια αυτό το μνημόνιο είχε και τα καλά του, σε επίπεδο θεωρίας και προβληματισμού. Ανέδειξε κάποιες συμπεριφορές που θα πρέπει να μας προβληματίσουν άμεσα και να ανοίξουν ευρείες συζητήσεις σε επίπεδο όχι μόνο ελληνικής αλλά ευρωπαϊκής κοινωνίας. Μιλάμε φυσικά για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις στην Ε.Ε. και κατά πόσο αυτές ανταποκρίνονται στο αξιακό φορτίο της Δημοκρατίας. Μήπως πρέπει να δούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά με τα οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες των Βρυξελλών;
 
Τέτοιου είδους όμως αποτυπώσεις στο δημόσιο λόγο είναι μάλλον ψιλά γράμματα μπροστά σε ένα «καλό» ρεπορτάζ που αναδεικνύει το νέο επεισόδιο δραχμιστών -ευρωπαϊστών στο ΣΥΡΙΖΑ ή τα χασμουρητά των βουλευτών στη μαραθώνια μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της βουλής με τα οποία ανακαλύπτουμε ότι και οι βουλευτές άνθρωποι είναι ή τις στιλιστικές επιλογές της Γαϊτάνη και πώς αυτές ερμηνεύονται. Έτσι οι αποτυπώσεις της επικαιρότητας αναλώνονται μονάχα στο ποια είναι η νέα δήλωση Λαφαζάνη και ποιος από τους στηρίζοντες τον Τσίπρα του απάντησε αυτή τη φορά.
 
Και εδώ επανερχόμαστε στον επιθετικό προσδιορισμό αριστερός. Αλήθεια, οι ιδεολογίες είναι πνευματικά κατακτήματα που φτιάχτηκαν για να εξυπηρετούν τον άνθρωπο ή να εξυπηρετούνται από τον άνθρωπο και τελικά μια ιδεολογία –όποια και να είναι αυτή- είναι τόσο τέλειο κατασκεύασμα που δεν επιδέχεται διαλόγου; Είναι άραγε η  λέξη διάλογος άγνωστη σε ένα κόμμα τόσο που ο καθείς εφαρμόζει την ιδεολογική του καθαρότητα και αν «κάνουμε χωριό» έχει καλώς, αλλιώς αρχίζουμε τις διαγραφές; Πώς ένα κόμμα διαπνεόμενο από δημοκρατικές αξίες αρκείται σε ένα διάλογο του τύπου «Εγώ αυτό πιστεύω. Εσύ πιστεύεις το άλλο. Δεν συμφωνούμε, αντίο».
 
Και μήπως οι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ πριν αρχίσουν να ζητούν λυσσαλέως εκλογές θα έπρεπε πρώτα να έχουν λύσει τόσο κρίσιμα ζητήματα όπως τι μέλει γενέσθαι αν δεν μας βγει όπως θέλουμε η διαπραγμάτευση, γιατί καθ’ όσον φαίνεται άλλο είχε καταλάβει ο Τσίπρας και άλλο ο Λαφαζάνης ή τουλάχιστον αυτό αφήνουν να καταλάβουμε εμείς… Εμείς που μαζί με το θαλασσινό νερό εν μέσω θέρους λουστήκαμε και τρίτο μνημόνιο, εμείς που μαζί με τις τηλεοπτικές επαναλήψεις συνηθίσαμε και τις πολιτικές επαναλήψεις…
 
Μα θαρρώ πως ο Σεφέρης το έγραψε καλύτερα από όλους για την περίπτωσή μας:
 
 
«Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω
τίποτε που να μην το συνηθίσατε·
προσκυνώ.»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.