Η σοσιο-οικονομικη βαση του ανταγωνισμου στην κρατικη μεικτη οικονομια
Με την πιο απλή έννοια, μπορούμε να πούμε πως είναι η προσπάθεια υπερίσχυσης του ενός στον άλλο, στις ανθρώπινες σχέσεις. Οπότε, ο ανταγωνισμός ως ένα απ’ τα χαρακτηριστικά που υπάρχουν στη φύση του ανθρώπου, γίνεται χειροπιαστό και ποικίλο ανάλογα με τη φύση της σχέσης, στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων.
Εδώ ο ανταγωνισμός, αναλύεται στα πλαίσια της οικονομίας. Αν έχουμε υπόψιν μας τις διαφορές οικονομιών στο κόσμο, καταλαβαίνουμε αυτόματα πως ο ανταγωνισμός έχει ανάλογο περιεχόμενο με την κάθε οικονομία.
Να το κάνουμε πιο χειροπιαστό με το οικονομικό σύστημα στη χώρα μας. Στη χώρα μας, απ’ το 1821, στην ουσία, εφαρμόζεται κρατική μεικτή οικονομία. Σύμφωνα μ’ αυτό, η οικονομία αποτελείται απ’ τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Η κοινωνική δομή αποτελείται από δύο βασικά σώματα, απ’ τους εργοδότες και τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι αποτελούν τη πλειοψηφία, ενώ οι εργοδότες τη μειοψηφία. Οι εργοδότες υπάρχουν στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Και ο ανταγωνισμός γίνεται ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο. Ενώ ανάμεσα στους εργαζόμενους όσο και να παρατηρείται ανταγωνισμός, αυτός ο ανταγωνισμός δεν έχει οικονομική βάση. Η περιουσία στα μέσα παραγωγής, είναι η πηγή της οικονομικής βάσης και αιτίας. Γι’ αυτό ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους ανθρώπους που πουλάνε το μόχθο τους, δεν έχει σχεδόν οικονομική βάση και αιτία.
Όπως αναφέραμε και στα προηγούμενα άρθρα, το αποτέλεσμα της υποανάπτυξης της εθνικής μπουρζουαζίας στη χώρα, γίνεται αιτία για έναν ανέντιμο ανταγωνισμό ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Διότι: η νεοσύστατη αστική τάξη που φιλοδοξεί ανάπτυξη δεν χάνει την ευκαιρία να αξιοποιεί το ατομικό και ταξικό συμφέρον της, μέσω της κυβέρνησης. Για παράδειγμα οι ευκολίες και τα προνόμια στη χρήση των δανείων, ενώ στη φοροδιαφυγή η δικαιοσύνη παραβλέπεται. Σκεφτείτε, στην κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν μπορεί να εισπράξει τα εκατομμύρια χρέη των φοροδιαφευγώντων στο κράτος. Σαν να λέμε το ψάρι μυρίζει από το κεφαλή. Όλοι οι πολίτες, σε μια ιεραρχία απ’ τον μεγάλο προς τον μικρό, όπου μπορούν, διαλέγουν αυτή τη παρανομία. Στην νομική, πολιτική και ηθική ανάπτυξη της κρατικής μεικτής οικονομίας, τέτοιες καταχρήσεις μπορούν να μειωθούν στο ελάχιστο.
Στον ανταγωνισμό της λαϊκής μεικτής οικονομίας υπάρχει μια σημαντική διαφορά: Στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι πολίτες έχουν ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αυτή η δομή, αποτελεί τη σοσιο-οικονομική βάση του ανταγωνισμού. Η κυβέρνηση, διαμορφώνεται με τη γνώση και την ευθύνη των πολιτών που είναι αφέντες της δικής τους δουλειάς. Η διοίκηση του κράτους φεύγει απ’ την ηγεμονία μιας τάξης και διοικείται με την ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών. Ανταγωνισμός εντός τομέα αλλά και ανάμεσα στους τομείς, ισορροπεί τα ατομικά, τομεακά και ταξικά συμφέροντα στο σύνολο της οικονομίας. Η ληστεία μειώνεται σχεδόν στο μηδέν. Η ευημερία που παράγεται δουλεύοντας ως λαός, μοιράζεται δίκαια ανάμεσα στους πολίτες.
Η λαϊκή μεικτή οικονομία, είναι το αντίδοτο για την έξοδο απ’ την οικονομική κρίση, την ανάπτυξη και την τίμια ζωή.
Αυτό το φάρμακο περιμένει την ανακάλυψη του.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
