Η Γαζα

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα. Δεν έχει την ομορφιά της ερήμου. Έχει την απόγνωση του τσεκουρωμένου τόπου. Πώς να γράψεις γι’ αυτό; Πώς να γράψεις για τη δειλή σιωπή της Ευρώπης; Πώς να γράψεις για το φρικώδες που θα γεννηθεί; Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα. Είναι πια no man’s land.  Δεν υπάρχει γη να φυτέψεις, ούτε γη να σπείρεις. Είναι ου τόπος από την ανάποδη. Και ξεκίνησε χρόνια πριν το κακό. Ξεκίνησε από την άρνηση να δοθεί γη και ελευθερία, πατρίδα πες το, στους «καταραμένους». Και στάλα, στάλα, η πίκρα θέριεψε. Και γέννησε ιντιφάντες. Και γέννησε κραυγή και γέννησε δάκρυ και γέννησε βία.

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα, είναι που οι λέξεις δεν ταιριάζουν και είναι πολύ βαριές και δεν μπορείς να τις συνεφέρεις. Για λόγους ασφαλείας ξεράθηκε από την φωτιά η γη της Γάζας. Έτσι είπαν οι δίπλα τους. Και από τη στιγμή που είπανε αυτό, χάσανε τον πόλεμο. Όχι αυτόν, αλλά τους επόμενους. Πάνω από όλα έχασαν το ηθικό δικαίωμα που είχαν χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα. Τώρα πια δεν μπορούν να το πουν. Γιατί δεν άφησαν τίποτε, ούτε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπει αέρας και η μυρωδιά της θάλασσας. Μόνο θειάφι μυρίζει ο τόπος. Μόνο θειάφι. Γιατί ποτέ δεν είδαν τον Άλλο ως συγκάτοικο. Μόνο ως εχθρό. Και δίπλα τους είχαν τους λογιστές. Πόση βία είναι ανεκτή; Πόσα παιδιά νεκρά και γυναίκες νεκρές μπορούμε να καταναλώσουμε; Α, τόσα, όχι παραπάνω γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Αλλά μπερδεύτηκαν οι αριθμοί και οι άνθρωποι έγιναν κινούμενοι στόχοι. Τους έστελναν στον Βορρά, τους ξαναγύριζαν στον Νότο. Ακόμη και τώρα παίζουν με την εκεχειρία.

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα, ένα κομμάτι γης είναι σαν την Άνδρο και έμεναν κάποτε πάνω από 2.000.000 άνθρωποι. Ανοιχτή φυλακή την ελέγανε γιατί το σιδερένιο χέρι άνοιγε και έκλεινε τις εισόδους κατά βούληση. 7.500.000 Εβραίοι, 7.500.000 Παλαιστίνιοι σε ένα συγκεκριμένο οικόπεδο. Θα τους διώξετε όλους; Θα τους πετάξετε στην θάλασσα; Θα κάνετε το μεγάλο Ισραήλ που θα ‘ναι το πιο μικρό που υπήρξε ποτέ; Ένας λαός όπως οι άλλοι είστε, δεν είστε ο περιούσιος λαός, κανείς δεν είναι.

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα. Όσο και να γράφεις οι λέξεις χάνονται στην τρύπα του ολέθρου. Δικό σας έργο είναι η Χαμάς, όπως ήταν και οι Ταλιμπάν. Της φωτισμένης Δύσης κατασκευάσματα. Σκυλιά του πολέμου σκοτώσατε ακόμη και τον Ράμπιν. Δεν αντέχατε ούτε αυτόν. Και οι πνευματικοί απόγονοι των δολοφόνων είναι σήμερα υπουργοί.  Είναι εκείνοι που θεωρούν πως οι Παλαιστίνιοι δεν είναι άνθρωποι. Και ως οι μη άνθρωποι δεν έχουν δικαιώματα. Άρα είναι κτήματα και τα κάνουμε ό,τι θέλουμε. Χρόνια τώρα βιάζεται κάθε έννοια ανθρώπινη στην φυλακή της Γάζας. Απλώς τώρα είπατε να κάψετε την φυλακή. Και όχι μόνο την φυλακή. Να κάψετε την ελπίδα. Γιατί τα παιδιά που σώθηκαν που είδαν οικογένειες να χάνονται είναι τα παιδιά που το βλέμμα τους πια σκοτείνιασε. Είναι παιδιά που δεν γελάνε. Ανόητοι τις νέες ιντιφάντες γεννήσατε.

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα. Γιατί οι νέες ιντιφάντες θα έχουν ένα νέο στοιχείο. Την απόλυτη απόγνωση. Και το παιδί που τα έχασε όλα, δεν έχει να χάσει τίποτε άλλο.

Δεν μπορώ να γράψω για την Γάζα. Ούτε να φωνάξω πια συνθήματα. Έκλεισε η φωνή μου από τα αποκαϊδια και τα μάτια μου τα σκίασε μια ομίχλη θανάτου.

Υ.Γ.Η Ευρώπη ένα ανέκδοτο που δεν βγάζει γέλιο κατάντησε

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.