Η αθεατη πολη

Τους βλέπουμε, αλλά δεν τους κοιτάμε. Τους προσπερνάμε, αλλά δεν τους σκεφτόμαστε. Οι άστεγοι της πόλης μας, της Κομοτηνής, δεν είναι σκιές, δεν είναι αόρατοι. Είναι άνθρωποι που κάποτε είχαν μια ζωή, ένα σπίτι, ένα όνειρο.

Περπατούσα προχθές, με γοργό ρυθμό, στη Βενιζέλου. Είχα τελειώσει την προπόνησή μου και ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μου και να κάνω ένα καυτό μπάνιο. Ξαφνικά γύρισα το βλέμμα μου και αντίκρισα έναν ηλικιωμένο, καθισμένο σε ένα παγκάκι με μια κουβέρτα ριγμένη στους ώμους και χοντρές κάλτσες χωρίς παπούτσια. Φαινόταν ταλαιπωρημένος. Μου χαμογέλασε. «Κάνει κρύο απόψε, ε;» μου είπε. Έγνεψα καταφατικά και απρόθυμα του χαμογέλασα κι εγώ. «Αλλά εσύ θα πας σπίτι σου, εγώ όχι». Μόλις άκουσα τα λόγια του, πάγωσα στη θέση μου. Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Τον κοίταξα στα μάτια και τον πλησίασα. Είχαν τόσο πόνο μέσα τους. Προτού δακρύσω, απομακρύνθηκα και πήγα στο κοντινότερο περίπτερο. Πήρα ένα σάντουιτς και ένα νερό και επέστρεψα να του τα δώσω. Μόλις τα είδε, σχηματίστηκε στο πρόσωπό του το μεγαλύτερο χαμόγελο. Μου έδωσε τις ευχαριστίες του σαν να του είχα χαρίσει τον κόσμο. «Να ‘σαι καλά! Όλα θα φτιάξουν!», του ευχήθηκα και με ένα τελευταίο χαμόγελο τον αποχαιρέτησα.

Στην Κομοτηνή, όπως και σε κάθε πόλη, οι άστεγοι είναι εκεί. Στα παγκάκια της πλατείας, στις στοές των καταστημάτων, στις γωνιές που κόβει λίγο ο άνεμος. Δεν ζητάνε πολλά. Ένα βλέμμα αναγνώρισης, μια κουβέρτα, λίγη ζεστασιά, φροντίδα και κυρίως ανθρωπιά.

Τι φταίει; Η αδιαφορία μας; Ίσως… Μπορεί και η έλλειψη δομών. Ίσως φταίει μια κοινωνία που βλέπει αριθμούς αντί για ανθρώπους, ποσοστά αντί για ζωές…

Την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον κουκουλωμένο σε μια γωνιά, μη γυρίσεις αλλού το βλέμμα. Ένα «καλησπέρα» με ένα απλό χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ζεστό κι από τη φωτιά.

*Η Δήμητρα Λόγου είναι μαθήτρια της Γ’ τάξης του 5ου Πειραματικού Γυμνασίου Κομοτηνής

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.