Φυγαν τα παιδια εχετε γεια!*

…Μ’ αρέσει τις νύχτες να ακούω αγέρηδες να σφυρίζουν και τη βροχή να χτυπά ρυθμικά στα κεραμίδια. Αισθάνομαι την ασφάλεια της «σκεπής», της «στέγης» δηλαδή, που άπαντες έχουμε ανάγκην. Το «σύνδρομο» της «ηδονής» να μην κινδυνεύω από βροχή, νομίζω πως ξεκινά από το ταξικό μας βίωμα, που λίγο πολύ το έχουμε όλοι οι Ρωμιοί της γενιάς μου. Διότι ποιος δεν θυμάται «τα παλιά τα χρόνια» στα πατρογονικά μας, τη μια μεριά της στέγης να στάζει στη βροχή, κι ένα κουβά από κάτω να μαζεύει τα απόνερα; Εμείς μάλιστα, που έτυχε να κοιμηθούμε με τη «μουσική» από τις σταλαματιές νερού μέσα στον τσίγκινο κουβά, γλιτώσαμε νωρίς από παρόμοιες ατυχίες. Ο Παντελής κάθε καλοκαίρι καλαφάτιζε τη στέγη και τα κεραμίδια με βοηθό του τον μάστορα, Απόστολο. Τον έλεγε και «Κρισάρα» χαϊδευτικά, δεν ξέρω γιατί, ο Απόστολος όμως εξ Αδριανουπόλεως αναντάμ-παπαντάμ, θεωρούνταν για το σπιτικό μας ο άνθρωπος «ομπρέλα». Έβγαζε τα παλιά κεραμίδια και στη θέση τους έβαζε καινούρια. Ύστερα έκανε και δοκιμές, ρίχνοντας κουβάδες με νερό στο επίμαχο σημείο κι έβαζε την μαμά να φυλάει από κάτω να δει αν στάζει… Εξαιτίας αυτής της ανάγκης όλα τα χρόνια στο ταρατσάκι του παλιού σπιτιού είχαμε μια ντάνα με γαλλικά κεραμίδια. Ντάνα «ακριβή» και πολύτιμη, με μετρημένα τα περιεχόμενά της, υποκείμενα συχνά-πυκνά στον έλεγχο του Παντελή. Ούτε ένα κεραμίδι για το εννιάπετρο δεν επιτρεπόταν να πάρουμε, διότι το παιχνίδι δεν βολεύονταν με δανεικά καθώς έπρεπε να στηθεί στο κέντρο του κύκλου του το σπασμένο σε εννιά κομμάτια κεραμίδι… «Να φυλάς τα σπασμένα» για να παίζεις» έλεγε ο Παντελής, αλλά εγώ δεν παρηγοριόμουν…
 
Η παλιά στέγη εκείνη λειτουργούσε σαν γκραντ-κάσα… Και με τους κεραυνούς και με το χαλάζι και με τη βροχή και με το σιγανοψιχάλισμα. Μια θεσπέσια μουσική και δεκάδες αποχρώσεις από τους δρόμους του νερού στις υδρορροές ή και στο μεγάλο βαρέλι που φυλάγαμε το νερό για τη μπουγάδα…
 
Τα θυμάμαι όλα αυτά καθώς ο καιρός περνά και επιχειρώ κάθε τόσο αναπαραστάσεις… Το σπίτι μου-στη μέση του πουθενά- δέχεται νερό από όλες τις πλευρές. Καμιά φορά βρέχεται μόνο από το Νότο, άλλοτε πάλι από τη δυτική πλευρά. Μόνον ο βοριάς του μένει αδρανής, καθώς εδώ δεν μας φτάνει εύκολα. Κι όταν φυσά και βρέχει από την ανατολή πάντα μουσκεύει και το νότιο μπαλκόνι. Μουσικές όμως εδώ δύσκολα ακούω, τις βρόχινες και βιαστικές… Μόνο βαθιά τη νύχτα, όταν όλα γύρω ησυχάζουν εξοικειώνομαι με τον ήχο του νερού στο χώμα και την άσφαλτο…
 
Καμιά φορά σκέπτομαι πως όλοι μας, μεσόκοποι, αστοί, μεσαίοι, γιάπι, golden boys, μορφωμένοι και μπρούκληδες στην Ελλάδα είναι αδύνατον να μην έχουμε το σύνδρομον που περιέγραψα, αλλά και το βίωμα της τρύπιας στέγης μετά του τσίγκινου κουβαδακίου… Κι αυτοί που σήμερα είναι από τους πιο in «υιοί ταχυδρόμων», συνταξιούχων ΤΕΒΕ, σιδηροδρομικών, χωροφυλάκων και αγροφυλάκων, δασκάλων και καθηγητών, βιβλιοπωλών και σαγματοποιών, σιδεράδων, μυλωνάδων, γραμματικών, περιπτεράδων, εφημεριδοπωλών, ψαλτών και λογιστών, μπακάληδων και μανάβηδων. Τσαγκάρηδων και ωρολογοποιών, αμπελουργών και νεωκόρων, παπάδων και αυτοκινητιστών, οδοντοτεχνιτών και κρεοπωλών, ιατρών εν τέλει και φαρμακοτριφτών… Διότι ελάχιστα σπίτια στις μικρές πόλεις που ζούσαμε είχαν την πολυτέλεια να έχουν τσιμεντόπλακα στο κεφάλι τους και ασφαλή κεραμίδια… Παρά όμως την κοινή αφετηρία, καταντήσαμε μια μέγιστη Βαβυλωνία, δια της οποίας κατακερματίστηκε και η καταγωγή και η δυνάμει …σύγκλιση κοινωνικών δυνάμεων, που θα μπορούσε βρ’ αδερφέ να επηρεάσει και τα πολιτικά μας πράγματα επί τα βελτίω… Θα μου πείτε τώρα ότι προσπαθώ να κάνω κοινωνικοπολιτική ανάλυση με αφετηρία τα κεραμίδια και τον Απόστολο-Κρισάρα από την Αδριανούπολη και θα με χλευάσετε, αλλά εγώ έτσι έμαθα να λειτουργώ.
 
…Στην Ελλάδα η πλειοψηφία των πολιτών έβραζε μέχρι το 1970-1980 στο ίδιο καζάνι. Εξαιρέσεις αποτελούσαν οι μεταπράτες και οι εφοπλιστές, και κάποιοι γόνοι οικογενειών που διατηρούσαν «θέσιν» από την χλιδή του μεσοπολέμου… Οι λοιποί είχαν μπαρκάρει για την Αμέρικα-Αμέρικα, απελπισμένοι και άκληροι οι «μαύροι» και εκεί τους ξεχάσαμε… Όσοι σήμερα έχουν αναρριχηθεί λίγο πιο πάνω από τη «μεσαία τάξη» δοκιμάζουν τις αντοχές και την ταυτότητά τους ανάμεσα στο τότε και στο τώρα… Κουβαλάνε τα σύνδρομα, καβάλα σε κάλαμον, η οποία οδηγεί και την κοινωνία και την ημετέρα ιστορία. Αυτό το υλικό ενδιαφέρει κόμματα και πολιτικήν, με αυτούς τους όρους –μνήμης, βιωμάτων και συνδρόμων- κινούμαστε, πώς να το κρύψομεν άλλωστε, τώρα που το συμπέρασμα κραυγάζει εκκωφαντικά από την μικρή οθόνη; Ιδιαιτέρως τα πρωινά που οι εκπομπές μετά των πολιτικών λύνουν-δένουν και επιλύουν προβλήματα, παρακάμπτοντας θεσμούς, τσαλαπατώντας λογική, κουρελιάζοντας τη στοιχειώδη σκέψη, τζογάροντας εν τέλει στην α-νοησία. Έτσι ακριβώς βρίσκει Μονάδα Εντατικής ο άρρωστος κυριούλης του Τζανείου, έτσι επαναπροσλαμβάνεται στον ΟΤΑ ο απολυμένος, με αυτό τον τρόπο διακανονίζει σε δόσεις την οφειλή στο ΙΚΑ ο εμποράκος της Κολοπετινίτσας και πάει λέγοντας. Η «τεχνική» το μόνο που δεν έχει καταφέρει είναι να αναστήσει πεθαμένο τροχαίου, ή νοσοκομείου, να βοηθήσει τυφλό να βρει το φως του και ΑΜΕΑ να θεραπευτεί…
 
Παρακολουθώντας τα τρέχοντα λοιπόν, εγώ που εσχάτως δηλώνω απλά «οικιακά», αναρωτιέμαι σε ποια κατηγορία ανήκω… Κι επειδή η παρούσα κατηγοριοποίηση διόλου δεν με έλκει, «επιστρέφω» στην εποχή της τρύπιας στέγης και των γαλλικών κεραμιδιών… Ως είδος ξέρω ότι κανέναν δεν ενδιαφέρω, ούτε με μετρούν στις επικοινωνιακές τους αναζητήσεις… Είναι μια μορφή «ελευθερίας» η παραπάνω και μαζί απόλυτης μοναξιάς και φρενίτιδας, αλλά το μάθημα το έχω μάθει καλά και δεν πτοούμαι…
 
Εσείς αγαπητοί, δεν ξέρω τι κάνετε… Δεν ξέρω καν αν αντέχετε… Δεν μπορώ ούτε να υποθέσω αν βολεύεστε στο κουστούμι της νεόκοπης Ελλάδας, που ανακάτεψε στα επικοινωνιακά και οικονομικά της εκτός από τους «ανθρώπους» και τους Θεούς και τους Δαίμονες, και τους Αγίους και τους Καταραμένους… Εκεί μέσα δηλαδή που χάνεις και τον έλεγχο και την ψυχούλα που απέμεινε από το μακρύ ταξίδι της αθωότητας-στην Ελλάδα του 60- μέχρι αυτό της ενηλικίωσης και της «χειραφέτησης», τάχα μου τάχα μου…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.