Έρχονται φλόγες απ΄ τα δάση και μια φωτιά να μας δικάσει, μέσα στο πύρινό της χνότο, από τον έσχατο ως τον πρώτο - Παρατηρητής της Θράκης | Παρατηρητής της Θράκης | Νέα από την Θράκη, την Ελλάδα & τον Κόσμο

Είναι περίεργο αλλά το αισθάνεσαι ότι μοναδική λύση σήμερα με την πλήρη αποτυχία μας ως πολιτών να φτιάξουμε πατρίδα, είναι η σιωπή ή ο ελάχιστος λόγος. Ο ελάχιστος αλλά πολύτιμος λόγος των ποιητών που τα λένε, μας τα λένε, αλλά μάθαμε τουϊτάροντας όλοι ή γινόμενοι όλοι γραφιάδες να αγνοούμε…

Γιατί πόσο να μας αρέσει να μας δικάζουν για τις αμέλειές μας;

Σημειωτέον:

1^ον Το Μάτι εξακολουθεί να είναι χαρακτηρισμένο ως δασική περιοχή
2^ον Κανείς μας ποτέ δεν έχει διαβάσει τις οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας για την περίπτωση πυρκαγιάς
3^ον Ακόμη επιτρέπουμε σε κανάλια να συντηρούν δημοσιογράφους που εκστομίζουν συνειδητά ψευδείς ειδήσεις
4^ον Δεν απαιτούμε:
—να βρεθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα οι αγνοούμενοι για να ησυχάσουν οι πάσχοντες, οι κατεστραμμένοι, οι καμμένοι, όλοι.
—να απαγορευτεί το κτίσιμο σε δασικές περιοχές
—να ξαναγίνει χώρα το ερείπιο που λέγεται Ελλάδα
Καλύτερα όμως από όλους τα λέει ακολούθως ο ποιητής Μιχάλης Γκανάς, περιδιαβάζοντας στα «καμμένα» του τότε αλλά και του σήμερα.

Στα καμένα

Toυ Μιχάλη Γκανά*

Έλα να πάμε στα καμένα,
στον Υμηττό και στην Αυλώνα,
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου,
δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στη σκιά τους ξεκουράσου.

Έλα και πάρε με μαζί σου
στην κυριακάτικη εκδρομή σου,
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου,
στις εκβολές του παραδείσου.

Έλα να πάμε στα καμένα,
δε μας χωράει πια το σπίτι,
έρχονται δύσκολες ημέρες
μουτζουρωμένες σαν Δευτέρες,
έρχονται φλόγες απ' τα δάση
και μια φωτιά να μας δικάσει,
μέσα στο πύρινό της χνότο,
από τον έσχατο ως τον πρώτο.

Έλα να βγούμε απ' το σπίτι
ξανά σε δρόμους και πλατείες,
πάρε και τα παιδιά μαζί σου
εδώ, στο χείλος της αβύσσου,
κι άφησε μόνη στο τραπέζι
την τηλεόραση να παίζει,
να δείχνει έγχρωμο τον πόνο
δίπλα σ' ένα φιλέτο τόνο,
να δείχνει φονικά και φλόγες,
τσόντες, πολιτικούς και ρώγες,
ενώ εμείς θα 'χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα
με τα παιδάκια μας στον ώμο,
για να μας δείχνουνε το δρόμο.

«Εδώ, στο χείλος της αβύσσο», μόνη παρηγοριά, η ποίηση και οι νέοι…**

*Από τον τόμο του Μιχάλη Γκανά με τίτλο «Στίχοι», Εκδόσεις Μελάνι 2002, μέσω της σελίδας στο fb του ποιητή Γιώργου Θεοχάρη. Μπορείτε επίσης να το ακούσετε τραγουδισμένο από τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα εδώ
**Το κείμενο αφιερωμένο εξαιρετικά στην εκπαιδευτικό που το δίδασκε στους μικρούς τότε μαθητές της, τριαντάχρονους σήμερα, στη σχολική τάξη, ακολουθώντας τη δική της αίσθηση περί των πολυτίμων που έπρεπε να μεταδώσει.