Αριθμος ειναι… θα περασει
Με αφορμή τα αποτελέσματα των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων και την πτώση των βάσεων, ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων από πολλούς, οι οποίοι ως «ειδήμονες των πάντων», τίτλο που δίνουν οι ίδιοι στον εαυτό τους, δεν διστάζουν να ρίξουν τα πυρά τους προς τα παιδιά, τους καθηγητές και τα ίδια τα Τμήματα εισαγωγής. Κι αυτό διότι υπάρχει η παγιωμένη αντίληψη ότι μια χαμηλή βάση συνδέεται με το μορφωτικό επίπεδο των μαθητών, αλλά και με την ποιότητα σπουδών που θα παρέχει το εκάστοτε Τμήμα, προκείμενου να συμβαδίσει με το επίπεδο των φοιτητών του, κυρίως όταν αναφερόμαστε σε περιφερειακά Τμήματα. Εμείς θα παραθέσουμε δύο απόψεις, οι οποίες πρέπει να μας προβληματίσουν για να σκεφτόμαστε αποτελεσματικότερα και πιο ανθρώπινα, γιατί στο τέλος μόνο αυτός μένει, «ο Άνθρωπος».
Η πρώτη είναι του κ. Σπύρου Κιοσσέ, ο οποίος είναι φιλόλογος, μέλος ΕΔΙΠ στο ΤΕΦ/ΔΠΘ και συγγραφέας, από τον λογαριασμό του στο fb. Mεταξύ άλλων, αναφέρεται στην τόλμη που πρέπει να έχουν οι σημερινοί νέοι και στην ευθύνη που δεν είναι άλλων παρά δική μας:
«Ας προσθέσω κι εγώ ένα παράφωνο σχόλιο, στα τόσα που διάβασα κι άκουσα. Έγραφε ο Δελμούζος στο “Οι πρώτες προσπάθειες στο Μαράσλειo”:
“[…] η παιδεία πρέπει να ετοιμάση τα παιδιά έτσι, που βγαίνοντας από το σχολείο να μπορούν και να θέλουν να μορφώσουν τα ίδια τον εαυτό τους. Γι’ αυτό όμως χρειάζονται ατομική ενέργεια και πρωτοβουλία. Το κάθε άτομο να μπορή να είναι το ίδιο κέντρο και πηγή στη δράση του. Αλλά ενεργητικές ικανότητες δε μορφώνονται ποτέ με την παθητική στάση. Γι’ αυτό ένα σχολείο όπου το κέντρο είναι ο δάσκαλος, όπου αυτός ενεργεί και το παιδί μένει άνεργο ή τ’ οδηγούν αδιάκοπα σα μωρό από το χέρι, δεν μπορεί να πετύχη το σκοπό του. Θα τον πετύχη, αν κέντρο στη ζωή και στη διδασκαλία γίνη το παιδί και όχι ο δάσκαλος”.
Αυτές τις μέρες, μαζί με τις ανακοινώσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ξεκινούν οι γνωστοί διάλογοι – μονόλογοι για την κατάντια της πτώσης των βάσεων, ειδικά στα λεγόμενα περιφερειακά Τμήματα, και κυρίως για το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των νεοεισαχθέντων φοιτητών, των «παντελώς αστοιχείωτων» που δεν είναι υποτίθεται άξιοι να καθίσουν στα πανεπιστημιακά έδρανα. Λες και οι μαθητές είναι υπεύθυνοι για τον τρόπο λειτουργίας της εκπαίδευσης και τον δασκαλοκεντρικό ακόμη χαρακτήρα της, για τις συνεχείς αλλαγές στην παιδεία, χωρίς σοβαρή έρευνα και συνέπεια, για τις απίστευτες ελλείψεις σε κάθε καίριο τομέα του εκπαιδευτικού συστήματος, για την πτώση των αξιών, ή για τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια, που και μόνο το να βγει κανείς από αυτό ψυχολογικά αλώβητος, επιτυχία είναι.
Είναι τουλάχιστον μικρόψυχες τέτοιες κουβέντες αυτή την ώρα από ψευδο-ειδήμονες, με στόχο κυρίως να προωθήσουν τη δική τους ανωτερότητα (άκουγα μόλις από δημοσιογράφο – παρουσιαστή να καυχιέται ότι θυμάται ακόμη το θεώρημα του Πυθαγόρα. «Χάρη στο ξύλο που έφαγα μικρός», πρόσθεσε χασκογελώντας).
Το μόνο που εγώ θα έλεγα στα παιδιά αυτή την ώρα, πέρασαν δεν πέρασαν σε κάποιο πανεπιστημιακό Τμήμα, είναι: «Επιτέλους τολμήστε να σκεφτείτε ελεύθερα. Τολμήστε να σκεφτείτε. Τολμήστε». Ο Συκουτρής ολοκληρώνει ένα κείμενό του για τις πνευματικές κατευθύνσεις των νέων με τα εξής:
“Πνευματικώς ο νέος πρέπει να φιλοδοξή, όσον το δυνατόν γληγορώτερα, να παύση να είναι νέος. Νέος πρέπει να ζητή να μείνει πάντα, όσα χρόνια και να έχη, εις την καρδίαν, εις την αγνότητα των προθέσεων, εις την δύναμιν του ενθουσιασμού, εις την φλογερότητα της πίστεως, εις το άδολον αντίκρυσμα κάθε ωραίου, υψηλού και αληθινού. Εδώ δεν πρέπει ποτέ του να γηράση”.
Είναι κρίμα να δηλητηριάζουμε στους νέους μας τα πιο όμορφα στοιχεία της νεότητας τους με τον κυνισμό και τις ειρωνείες μας. Εμείς φταίμε, όχι αυτοί, για τα κακά που τους καταλογίζουμε. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι, με τέτοια μυαλά και ήθη, ακόμη και σήμερα ανθρώπους σαν τον Δελμούζο και τον Συκουτρή δεν θα τους σέρναμε σε δίκες ή δεν θα τους οδηγούσαμε σ' αυτοκτονίες».
Η δεύτερη άποψη έρχεται από την κ. Ζωή Γαβριηλίδου, η οποία είναι Αντιπρύτανης, Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Φοιτητικής Μέριμνας ΔΠΘ και Καθηγήτρια Γλωσσολογίας ΤΕΦ/ΔΠΘ. Η ίδια επισημαίνει πως έχουν σχεδιαστεί τα πάντα κατάλληλα και ανυπομονούν οι καθηγητές, όσο τίποτα άλλο, να γνωρίσουν τους νέους τους φοιτητές:
«Με 18525 μόρια εισήχθη ο πρώτος στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας και με 8.300 ο τελευταίος. Εμείς που χρόνια ασχολούμαστε με ζητήματα εκπαίδευσης και διδακτικής και που τα τελευταία χρόνια προωθούμε με πάθος τη φοιτητοκεντρική μάθηση μια τέτοια απόσταση μεταξύ του πρώτου και του τελευταίου την βλέπουμε ως μεγάλη πρόκληση που μας κινητοποιεί και μας γεμίζει αδρεναλίνη. Έχουμε ήδη σχεδιάσει ποιου τύπου αντιστάθμιση είναι η κατάλληλη, ποια διδακτικά μοντέλα θα επιστρατεύσουμε, πώς θα κρατήσουμε το ενδιαφέρον για τη μαθησιακή διαδικασία και για τον 1ο και για τον τελευταίο και βέβαια πώς θα αναπροσαρμόσουμε την ύλη κρατώντας σταθερούς τους διδακτικούς στόχους αλλά και πώς θα εφαρμόσουμε τη διαφοροποιημένη διδακτική. Επομένως αναμένουμε με χαρά τα πρωτοετάκια και είμαστε βέβαιες πως θα τους προσφέρουμε μια μοναδική διδακτική εμπειρία και παράλληλα θα μας χαρίσουν και αυτά μοναδικές στιγμές στη διδακτική πράξη!».
Καλό είναι λοιπόν να μην γινόμαστε τόσο εύκολα δικαστές και να μην στοχοποιούμε τα πιο εύκολα θύματα, δηλαδή τα παιδιά μας, τα οποία παραδειγματίζονται από εμάς, και μόνο αν σωθούνε αυτά θα υπάρξει ελπίδα. Κι όπως έγραφε και ο Λειβαδίτης, στο ποίημα του με τίτλο «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» πρέπει κι εσύ «έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια» και μετά μπορείς να μιλήσεις…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
