Αποκαλυψη… τωρα!!!

 
 
Οι χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου διανύουν μια αργή και βασανιστική πορεία κοινωνικών αλλαγών, μέσα σε μια συνεχή οικονομική και συστημική κρίση. Αυτές οι αλλαγές, οφείλονται στην εμφάνιση νέων συνθηκών παραγωγής και διανομής του πλούτου και προέρχονται από την ώθηση νέων παραμέτρων, οι οποίες λειτουργούν σαν καταλύτης αυτών των κοινωνικών εξελίξεων. Εξελίξεις, οι οποίες διαδραματίζονται στο «νέο χώρο» της ψηφιακής εποχής, η οποία διαδέχεται τον «παλιό» της βιομηχανικής εποχής συνλειτουργώντας παράλληλα μαζί του. Ένα νέο «ιστορικό χώρο», στον οποίο λειτουργούν πολύπλοκες και πολυεπίπεδες κοινωνικές δυνάμεις, με πολλαπλές επί μέρους συγκρούσεις, νεοεμφανιζόμενων δυνάμεων της πάλης των αντιθέτων. Δυνάμεις (παράμετροι – αίτια), η κατανόηση της σημαντικότητας και της δημιουργίας των οποίων οδηγούν στην ερμηνεία της νομοτελειακής πορείας των λειτουργιών και των παραγώγων τους (αιτιατών), αλλά και στη δυνατότητα συμμετοχής των λαών στη διαμόρφωση αυτών των εξελίξεων. Πρόκειται δηλαδή για νέα δεδομένα, τα οποία δημιουργήθηκαν κατά την τελευταία περίοδο της βιομηχανικής εποχής, μιας σχετικά μικρής ιστορικής περιόδου της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου κατά την οποία:
 
–         Ολοκληρώθηκαν οι διαμορφώσεις των εθνικών κρατών και των κοινωνικών τους τάξεων, μέσα σε ένα περιβάλλον καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, με κινητήρια δύναμη την αρπακτικότητα, τόσο μεταξύ των κρατών, με τη λεηλασία του πλούτου των πιο ανίσχυρων από τα πιο ισχυρά, όσο και εντός των κρατών, με τη λεηλασία του πλούτου των πιο αδύναμων μη προνομιούχων, από το κεφάλαιο και τις προνομιούχες κοινωνικές τάξεις.
 
–         Διαμορφώθηκαν οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί των κρατών που είχαν σαν εμφανή υποστηρικτή τους λαούς τους, από τους οποίους οι ηγεσίες, κατά την τελευταία περίοδο, εκλέγονταν «δημοκρατικά» και αφανή, από τα οργανωμένα συσσωρευμένα κεφάλαια τα οποία συμμετείχαν οικονομικά στη συντήρηση και ισχυροποίησή τους. Έτσι, τα κεφάλαια επηρέαζαν και έλεγχαν ουσιαστικά τα κέντρα των κρατικών αποφάσεων, τα οποία βοηθούσαν στην εξασφάλιση της προστασίας, της ατιμωρησίας, της κερδοφορίας, και της απληστίας τους. Αλλά και οι παραγωγικές τάξεις των ανεπτυγμένων κρατών, κατά την περίοδο αυτή, βρίσκοντας την ευκαιρία, ανέπτυξαν και αυτές την εγγενή αρπακτικότητα και την απληστία τους (παρά τις ψεύτικες αριστερές – σοσιαλιστικές ευαισθησίες τους), συμμετέχοντας στο «πάρτι» της λεηλασίας του παγκόσμιου πλούτου, λαμβάνοντας και αυτές το μερίδιό τους, αυξάνοντας τα πραγματικά και τα κοινωνικά τους εισοδήματα, τα οποία αποτελούν πλέον το βασικό «κορμό», τόσο των «εσωχώριων» όσο και των «εξωχώριων» συσσωρεύσεων κεφαλαίων.
 
–         Την περίοδο αυτή αναπτύχθηκαν, σε ύψιστο βαθμό, η απληστία και η λεηλασία του πλούτου των εθνών, με την επιβολή, (στις παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις), του μονοπωλιακού καπιταλισμού, μέχρι την «ανάδυση», κατά το τέλος αυτής της περιόδου σαν δύναμης των αντιθέτων, του ανταγωνιστικού καπιταλισμού, ο οποίος «αντεπιτέθηκε» και προοδευτικά επιβάλλεται σαν οικονομική λειτουργία, με την παγκοσμιοποίηση, στις παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις. Αυτή είναι και η κύρια αιτία, η οποία οδήγησε τον ανεπτυγμένο κόσμο στη μόνιμη οικονομική και συνακόλουθα συστημική κρίση.
 
Με το τέλος αυτού του επεισοδιακού αιώνα, ο οποίος σημαδεύτηκε από δυο παγκόσμιους πολέμους και δυο τεράστιες κοινωνικές ανατροπές (της ανόδου και της κατάρρευσης του κομμουνισμού), διαμορφώθηκαν οι σημερινές συνθήκες των σχέσεων μεταξύ και εντός των κρατών. Εδραιώθηκαν η απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικανο-βρετανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των κρατών, κι εντός των κρατών (ειδικότερα στον ανεπτυγμένο κόσμο), κατ’ αρχάς η σοσιαλδημοκρατία και τελικά η νεοφιλελεύθερη δημοκρατία, με «ψήγματα» σοσιαλισμού και κοινωνικού κράτους, ανάλογα με το μέγεθος του συσσωρευμένου πλούτου κάθε χώρας, του προερχόμενου τόσο από την λεηλασία του πλούτου των λαών του αναπτυσσόμενου κόσμου, όσο και αυτού των μελλοντικών τους γενεών, με την υπερχρέωση των κρατών τους.
 
Η εξασφάλιση της ισχύος, της παραμονής και της λειτουργίας των μηχανισμών εξουσίας, γεωστρατηγικά με κεφαλή την Αυτοκρατορία και κοινωνικά με κεφαλή την αριστοκρατία του πλούτου και των προνομιούχων τάξεων επιτεύχθηκε με την εγκατάσταση εξαρτημένων ή φιλικών κυβερνήσεων από την Αυτοκρατορία σε όλα τα κράτη του κόσμου και με την εγκατάσταση εξαρτημένων μηχανισμών εξουσίας, για τον έλεγχο των αρχόμενων κοινωνικών τάξεων από τις άρχουσες. Ένα κατόρθωμα, που αρχικά βασίστηκε στη στρατιωτική υπεροπλία (βιομηχανία της πειθαρχίας) και δευτερευόντως στην πνευματική καταπίεση (βιομηχανία της συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης), με τον έλεγχο, την αλλοτρίωση και την καταστροφή της πολιτικής σκέψης των λαών. Κατά τα τελευταία όμως χρόνια, τα όργανα αυτά της πνευματικής καταπίεσης (εκκλησία, πολιτικοί, δικαιοσύνη, ΜΜΕ και το ιερατείο των πανεπιστημιακών) απέκτησαν το προβάδισμα έναντι των οργάνων πειθαρχίας σε όλες τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου. Έτσι εξέλιπε και ο λόγος επιβολής στρατιωτικών δικτατοριών για τη διακυβέρνηση των «άτακτων» κρατών σε αυτό το χώρο. Αυτά τα όργανα αποτελούν πλέον τις κύριες και υπεύθυνες δυνάμεις διαχείρισης της μεγαλύτερης δύναμης της εποχής μας, της πληροφορίας. Αυτά καθοδηγούν τους λαούς να διαμορφώνουν τις συνειδήσεις τους, συλλέγοντας ή κατασκευάζοντας, αξιοποιώντας ή αλλοιώνοντας τις πάσης φύσεως πληροφορίες και διοχετεύοντάς τις με κατάλληλα επιλεγμένες δόσεις, ούτως ώστε δόλια και παραπλανητικά να επιτυγχάνουν την απόλυτη νέκρωση των εγκεφαλικών πολιτικών κυττάρων των λαών τους. Πρόκειται για μια «πολιτική νέκρωση», για ένα «δημοκρατικό εγκλωβισμό», που οδηγεί τους απληροφόρητους πολίτες στα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα, μέσω των οποίων εξασφαλίζεται η παραμονή στην εξουσία των αρχουσών κοινωνικών τάξεων. Κόμματα, τα οποία κατέληξαν «πολιτικά απολιθώματα» της ξεπερασμένης πια βιομηχανικής εποχής και δεν εκφράζουν ή εκπροσωπούν καμία ιδεολογική ή κοινωνική θέση των σύγχρονων κοινωνικών τάξεων, αυτός είναι και ο λόγος, που δεν έχουν την δυνατότητα κατά τα τελευταία 30 χρόνια να πραγματοποιούν συνέδρια ιδεολογικών θέσεων. Κόμματα τα οποία απλώς διατηρούνται και διαιωνίζονται σαν θλιβερά κατάλοιπα, αριστερών ή δεξιών, σοσιαλιστικών ή φιλελεύθερων, δημοκρατικών ή φασιστικών κομμάτων, τα οποία έχουν εξοβελιστεί από τις συνειδήσεις των σύγχρονων πολιτών.
 
Η τελευταία περίοδος της ύψιστης ανάπτυξης της βιομηχανικής εποχής ολοκληρώθηκε με την παράλληλη λειτουργία της ψηφιακής εποχής. Στη νέα αυτή  εποχή, εμφανίστηκαν τρεις νέες καινούριες δυνάμεις (παράμετροι), οι οποίες συντελούν στις αλλαγές των δομών της παραγωγής και της διανομής του πλούτου των κρατών, της κοινωνικής – πολιτικής λειτουργίας τους, καθώς και της μετατροπής του καπιταλισμού από μονοπωλιακό σε ανταγωνιστικό.
 

1^η παράμετρος: η διάσπαση των κεφαλαίων

Κατά τα τελευταία ειρηνικά χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ( δεν συμπεριλαμβάνονται οι ληστρικές μικροεπιδρομές λεηλασίας της Αυτοκρατορίας εναντίον ανίσχυρων κρατών) που οφείλονται κύρια στον κίνδυνο πρόκλησης πυρηνικού ολοκαυτώματος, επιτεύχθηκαν συσσωρεύσεις κεφαλαίων σε μονοπώλια και τράπεζες ασύλληπτου μεγέθους. Τα διεθνή μονοπώλια δημιουργήθηκαν με την ενεργό συμμετοχή των κεφαλαιοκρατικών κρατών και αποτέλεσαν κατά την περίοδο αυτή σπουδαία μέσα της οικονομικής τους επέκτασης. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά μονοπώλια λειτούργησαν αρχικά σαν δημόσιοι οργανισμοί, στη συνέχεια όμως ιδιωτικοποιήθηκαν, ανεξαρτητοποιήθηκαν από τα κράτη, ενοποιήθηκαν ή συμμάχησαν με τα αντίστοιχα αμερικανικά και αποτελούν πλέον τους σημερινούς «εξωχώριους» μονοπωλιακούς κολοσσούς. Οι τράπεζες και αυτές, σήμερα διακρίνονται σε «εσωχώριες» και «εξωχώριες» (offshore). Οι «εσωχώριες» λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των κρατών τους και τις χρηματιστικές συνθήκες λειτουργίας όλων των επιχειρήσεων. Οι «εξωχώριες» λειτουργούν απόκρυφα, με εχεμύθεια, χωρίς να υπόκεινται στον έλεγχο και τη φορολογία των κερδών τους, από κάποια κρατική ή διεθνή δύναμη. Οι «εσωχώριες» τράπεζες στηρίζονται στις νόμιμες καταθέσεις των πολιτών, των επιχειρήσεων και των οργανισμών και λειτουργούν και συμβάλλουν όπως όλες τις επιχειρήσεις στη δημιουργία του πλούτου των κρατών τους. Οι «εξωχώριες» τράπεζες στηρίζονται κυρίως σε κεφάλαια προερχόμενα από εγκληματικές δραστηριότητες ή τη φοροδιαφυγή και λειτουργούν αποκλειστικά για την εξασφάλιση της κερδοφορίας τους. Εδρεύουν σε χώρες, φορολογικούς παραδείσους, κυρίως αποικιών της Βρετανίας και κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ελέγχονται και συντονίζονται από κεντρικά όργανα με έδρα το Σίτυ του Λονδίνου.
–         Κατά τα τελευταία χρόνια, στο χώρο των «εξωχώριων» κεφαλαίων, βιομηχανικών και χρηματιστικών, έχουν σχηματιστεί ασύλληπτες συσσωρεύσεις κεφαλαίων, οι οποίες αποτελούν πλέον «εξωχώρια κράτη». Έναν «εξωχώριο υπερκόσμο», αποτελούμενο από τράπεζες και μονοπώλια ενεργειακών πόρων, στρατιωτικών εξοπλισμών, φαρμάκων και γενετικού υλικού, κατασκευαστικών εταιριών κτλ, των οποίων τα κεφαλαιϊκά διαθέσιμα, το απασχολούμενο προσωπικό και ο τζίρος είναι μεγαλύτερα από αυτά μεγάλων κρατών και ως εκ τούτου είναι ισχυρότερά τους. Η δύναμη αυτών των «εξωχώριων κρατών» αλλάζει συνεχώς ακολουθώντας τους νόμους της εξέλιξης. Το καθένα τους αγωνίζεται αδιάκοπα για τη διατήρηση ή αύξηση της ισχύος και της αποδοτικότητας των κεφαλαίων του και γενικά του μεριδίου του από τον παραγόμενο παγκόσμιο πλούτο. Η αρπακτικότητά τους εκδηλώνεται με πολύπλευρες και πολύπλοκες συγκρούσεις τόσο μεταξύ τους, όσο και μεταξύ όλων τους (σαν ενιαίο σύνολο) απέναντι στις αντίπαλες «εσωχώριες δυνάμεις». Ο χώρος των επιχειρηματικών τους δράσεων είναι πλέον όλη η παγκόσμια αγορά, μετά την επιτυχία τους να επιβάλουν την παγκοσμιοποίηση, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προϊόντων, μέσα σε ένα «τοπίο», όχι όπως παλαιότερα του μονοπωλιακού, αλλά κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ανταγωνιστικού καπιταλισμού. Ο τρόπος λειτουργίας τους όμως τα αναγκάζει να υφίστανται τις συνέπειες του οικονομικού νόμου της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους των κεφαλαίων τους, μια μείωση του κέρδους τους, που τα οδηγεί να ελαττώνουν το κόστος λειτουργίας τους. Μέχρι τώρα, ένα μέρος αυτού του κόστους αποτελούσε η μεγάλη συμμετοχή στη συντήρηση των μηχανισμών εξουσίας, μια συμμετοχή, από την οποίαν απαλλάχθηκαν με την απεξάρτησή τους από τα κράτη. Έτσι, με τις νέες συνθήκες, δεν ενδιαφέρονται πλέον κύρια ούτε για τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις ισχύος μεταξύ των κρατών, μη συμμετέχοντας, όπως παλιά, σε συγκρούσεις για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου, ούτε για τις συγκρούσεις μεταξύ των κοινωνικών τάξεων για τον έλεγχο της εξουσίας και τη διανομή του πλούτου των κρατών τους, γιατί λειτουργούν εκτός και πάνω από όλα τους. Οι βασικές αιτίες για το μεγάλο αυτό ποιοτικό άλμα, την τεράστια αυτή «κοινωνική έκρηξη», της διάσπασης των κεφαλαίων σε «εξωχώρια» και «εσωχώρια», ήταν: Η συνεχής διόγκωσή τους χωρίς όρια, που διευκολύνονταν από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς των κρατών και των νομοθετικών τους πλαισίων. Επίσης, η έλλειψη ζωτικού χώρου για τη λειτουργία τους διότι ο χώρος του ανεπτυγμένου κόσμου έγινε πολύ μικρός για την κερδοφορία τους, πολύ δύσκολος για τη νομιμοποίησή τους και πολυδάπανος για τη συντήρηση των όλο και πιο απαιτητικών μηχανισμών εξουσίας και τέλος, η ανάγκη διεύρυνσης του ζωτικού χώρου, με την παράλληλη αύξηση της αγοραστικής δύναμης μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων. Διεύρυνση, η οποία δημιούργησε νέα οικονομικά παραγωγικά κέντρα δύναμης. Πολυπολικά κέντρα δύναμης, τα οποία προτιμώντας την ανάπτυξή τους και την ευημερία των λαών τους, από τη φυσική τους εχθρότητα προς τα «εξωχώρια κεφάλαια», (τον μέχρι τότε δαίμονά τους) επέτρεψαν σε αυτά να επενδύουν στις χώρες τους, να νομιμοποιούνται και να κερδοφορούν ανέξοδα.
 

2^η παράμετρος: η δημιουργία των ανθρωπομηχανών

Ένα μεγάλο μέρος του αποκτηθέντος πλούτου των παραγωγικών δυνάμεων των ανεπτυγμένων χωρών, μετά την κάλυψη των βασικών αναγκών τους, επενδύθηκε και επενδύεται συνεχώς για τη μόρφωση (με γνώσεις και δεξιότητες) των νέων, δημιουργώντας ένα μεγάλο αριθμό «ανθρωπομηχανών», ανθρώπων αυξημένων ικανοτήτων, δυνατοτήτων και «εξοπλισμού», οι οποίοι διαθέτουν (όταν έχουν την δυνατότητα να εργάζονται) συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των λοιπών ανθρώπων, στην παραγωγή ή την εξουσιαστική λειτουργία των κρατών. Ανθρώπων προνομιούχων που δημιουργήθηκαν, με την πρόβλεψη-επιθυμία και της απόσβεσης των επενδυθέντων σε αυτούς κεφαλαίων, και της επίτευξης ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου. Όμως, ο τεράστιος  όγκος των επενδύσεων σε αυτό το είδος ανθρώπων οδηγεί στη δημιουργία δυσανάλογων πληθυσμιακών αναλογιών, και είναι αδύνατον με τις παρούσες συνθήκες παραγωγής και διοίκησης να απορροφηθούν από το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και να αναπαραχθούν. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κεφαλαίων οδηγούνται σε μια «μαύρη τρύπα» καταστροφής τους. Η καταστροφική αυτή πορεία θα διευρύνεται και θα επιταχύνεται συνεχώς, καθώς σε σύντομο χρονικό διάστημα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των ανεπτυγμένων κρατών θα αποτελείται από «ανθρωπομηχανές», (ένα στοιχείο το οποίο αποκρύπτεται επιμελώς από τα ΜΜΕ και την εξουσία). Ο υπόλοιπος πληθυσμός, με ένα μέρος των απασχολούμενων «ανθρωπομηχανών», οποιαδήποτε ανάπτυξη και παραγωγή πλούτου και αν επιτυγχάνει, δεν είναι δυνατόν να καλύπτει την καταστροφή του πλούτου, ο οποίος κατευθύνεται για την παραγωγή «ανθρωπομηχανών» και το κόστος συντήρησης (συνταξιοδότησης και υγειονομικής περίθαλψης) ενός μεγάλου πλήθους γηρασμένου πληθυσμού, που συνεχώς διογκώνεται, με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής. Με τις υφιστάμενες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, οι δυνάμεις των «ανθρωπομηχανών» θα οδηγούνται στην ανεργία, στην απογοήτευση, στην απόγνωση και στη μετανάστευση, ή στην ενεργοποίηση των πολιτικών τους συνειδήσεων, δηλαδή, στη δημιουργία ενός νέου είδους «ψηφιακού προλεταριάτου», το οποίο θα πρωταγωνιστήσει στις νέες πολιτικές εξελίξεις και τις νέου είδους πολιτικές συγκρούσεις.
 

3^η  παράμετρος: η εξάντληση των φυσικών πόρων

Η τεράστια παγκόσμια ανάπτυξη των τελευταίων 200ων ετών επιτεύχθηκε με την ανάλωση μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και φυσικών πόρων. Το μεγαλύτερο μέρος της αναλωθείσας ενέργειας προήλθε από υδρογονάνθρακες. Τα παγκόσμια αποθέματα γαιανθράκων σύμφωνα με τις προβλέψεις πολλών επιστημόνων και ερευνητικών κέντρων διαρκούν ακόμη για 200 χρόνια. Τα αποθέματα πετρελαίου είναι βεβαιωμένο, σύμφωνα με τους εγκυρότερους υπολογισμούς (Γεωλογική Επιθεώρηση ΗΠΑ, USGS, 2002), αποκαλυφθέντα 1,7 τρις και μη αποκαλυφθέντα 0,9 τρις, ότι ανέρχονται συνολικά σε 2,6 τρις εκατομμύρια βαρέλια. Με την προϋπόθεση ότι οι εκτιμήσεις για τα βέβαια αποθέματα είναι σχεδόν πάντοτε υπερβολικές για οικονομικό και πολιτικό όφελος. Μέχρι σήμερα αναλώθηκαν κατά τη 10ετία που πέρασε 10 χρόνια x 85.000.000 βαρέλια/ημέρα x 365 ημέρες = 310 δισεκατομμύρια βαρέλια. Υπόλοιπο 2,3 τρισεκατομμύρια βαρέλια. Εάν υπολογιστεί ότι κατά τα επόμενα χρόνια θα έχουμε την ίδια κατανάλωση (παρά την τερατώδη ανάπτυξη των BRIC, που ανεβάζει τις προβλέψεις σε 120 δις εκατομμύρια βαρέλια/ημέρα), η πιο αισιόδοξη διάρκεια επάρκειας των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου θα είναι 2,3 τρις: 31 δις βαρέλια/έτος=74 χρόνια, ενώ με τις πιο απαισιόδοξες σημερινές προβλέψεις (Έκθεση UBS, 12/5/2012) θα είναι 46,5 χρόνια.
 
Είναι άγνωστα τα αποθέματα φυσικού αερίου (για τις εταιρίες και τα κράτη παραγωγής του αποτελούν απόκρυφα μυστικά), αλλά και αυτά από τις ελάχιστες πληροφορίες που διοχετεύονται, προβλέπεται να εξαντληθούν στα ίδια ή μικρότερα με το πετρέλαιο χρονικά όρια. Έτσι, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η ανθρωπότητα θα βρεθεί σε μια τεράστια ενεργειακή ανατροπή με επακόλουθα:
 
α) Τη μεγάλη δέσμευση αποταμιεύσεων επενδυτών για την εξασφάλιση αποθεμάτων πετρελαίου-φυσικού αερίου (με ομόλογα Future 20-30-40 ετών με τις σημερινές τιμές) και την επίτευξη βέβαιων και μεγάλων κερδών από τη σίγουρη αύξηση των μελλοντικών τιμών τους. Οι διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων και των δημοσίων οργανισμών όλων των χωρών θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους ασφαλισμένους τους, εάν δεν φροντίσουν να ξεφορτωθούν σύντομα τις επικίνδυνες μετοχές «φούσκες» των ενεργειακών μονοπωλίων που διαθέτουν και να προμηθευτούν τα βέβαιης κερδοφορίας ανωτέρω αναφερόμενα ομόλογα (προθεσμιακά συμβόλαια παράδοσης).
β) Την απαξίωση ή καταστροφή του «εξωχώριου κράτους των μονοπωλίων των ενεργειακών πόρων», η οποία θα επιφέρει γαιοπολιτικές ανατροπές, τόσο μεταξύ των «εξωχώριων», όσο και μεταξύ των «εσωχώριων» κρατών.
γ) Την καταστροφή του συνόλου του μηχανικού εξοπλισμού (ειρηνικού και πολεμικού), ο οποίος λόγω των υπέρογκων τιμών των πετρελαιοειδών δεν θα έχει τη δυνατότητα να κινείται, καθώς και των επαγγελμάτων που συνδέονται με αυτόν.
δ) Τη στροφή σε επενδύσεις και επαγγέλματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και
ε) Την καταστροφή των οικονομιών πλήθους πετρελαιοπαραγωγών χωρών, ο πλούτος των οποίων προς το παρόν ληστεύεται από τις ηγετικές τους δυνάμεις και τα διεθνή μονοπώλια και διοχετεύεται στις «εξωχώριες τράπεζες», (κύριος λόγος των μεγάλων κοινωνικών ανατροπών στον Αραβικό κόσμο).
 
Οι προβλέψεις αυτές είναι βέβαιο ότι θα επακολουθήσουν, με την προϋπόθεση όμως ότι δεν θα αποκαλυφθεί και ενεργοποιηθεί η μέχρι τώρα απόκρυψη, από τις τεχνολογικές υπερδυνάμεις, (ΗΠΑ, Βρετανία, Ρωσία, Γερμανία και «εξωχώρια κράτη ενέργειας») της τεχνολογίας παραγωγής συνθετικών καυσίμων. Συνθετικά καύσιμα (πετρελαίου, βενζίνης, φυσικού αερίου, μεθανίου, προπανίου, μεθανόλης, κλπ.), τα οποία μπορούν να παραχθούν από γαιάνθρακες φθηνά (κατά το 1980 υπολογίστηκε το κόστος παραγωγής συνθετικού πετρελαίου σε 1$ το γαλόνι). Η ναζιστική Γερμανία με 15 εργοστάσια υπό την τεχνική ηγεσία της Φάρμπεν ήταν από το 1933 και καθόλη τη διάρκεια του πολέμου αυτάρκης σε ενέργεια, παράγοντας 350 εκατομμύρια βαρέλια συνθετικού πετρελαίου το χρόνο. Με τις σημερινές τεχνολογικές συνθήκες είναι αυτονόητο ότι μπορούν να παραχθούν οικονομικότερα, όσες ποσότητες απαιτούνται για την κάλυψη των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών. Ένα γεγονός που μπορεί να αλλάξει το παγκόσμιο ενεργειακό τοπίο. Το πρόβλημα όμως είναι ποιες δυνάμεις και για πόσο χρονικό διάστημα θα καρπωθούν τα οφέλη από την παραγωγή συνθετικών καυσίμων, εάν επιτραπεί αυτή η παραγωγή; Τα «εσωχώρια» ή τα «εξωχώρια» ενεργειακά κράτη, τα οποία κατέχουν τις πατέντες παραγωγής τους;
 
Οι τρεις αυτές βασικές παράμετροι λειτουργούν παράλληλα και αλληλένδετα μέσα σε ένα εξελισσόμενο «τοπίο» άλλων παραμέτρων όπως: α) Της ταχύτατης αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού και του προσδόκιμου ζωής του. β) Της καταστροφής της ατμόσφαιρας και της αύξησης της θερμοκρασίας της γης. Και γ) Της εξάντλησης των υποδομών διαβίωσης, με την υπεραλίευση και την καταστροφή της δυνατότητας αναπαραγωγής των αλιευμάτων, της υπερπαραγωγής σιτηρών με την εξάντληση των εδαφών και της υπεράντλησης και εξάντλησης των υδάτων άρδευσης και ύδρευσης.
 
Η ποσοτική ωρίμανση αυτών των δομών και των λειτουργιών, τόσο των κρατών όσο και των κοινωνικών τάξεων (ιδιαίτερα του ανεπτυγμένου κόσμου) δεν θα τα οδηγεί συλλήβδην και ομοιόχρονα γραμμικά ή επίπεδα σε ποιοτικά άλματα, αλλά μεμονωμένα, ανισόχρονα και «στερεομετρικά» μέσα σε ένα εξελισσόμενο πολύπλοκα και διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν, με ανατροπές, οι οποίες θα αλλάζουν προοδευτικά τα καθεστώτα των πιο χρεοκοπημένων κρατών σε ένα μακρύ χρονικό διάστημα, χωρίς να υπάρχει πλέον καμιά δυνατότητα διατήρησής τους. Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών θα οδηγούνται σε μια αναγκαστική άμβλυνση της αρπακτικότητάς τους, λόγω της ισχυροποίησης πολυπολιτικών κέντρων δύναμης και οι συγκρούσεις τους θα γίνονται στον οικονομικό και πολιτιστικό πλέον χώρο. Εντός των κρατών θα σημειώνονται κοσμογονικές πολιτικές ανατροπές, οι οποίες θα προκαλούνται όχι μόνο από την απαξίωση όλου του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, την αντιπαράθεση μεταξύ των «εξωχώριων» και των «εσωχώριων» κεφαλαίων και τις αντιθέσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις αλλά και τη σύγκρουση μεταξύ των γενεών. Δηλαδή, με τις νεοδιαμορφούμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, ενώ θα αμβλύνεται η σύγκρουση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, οι οποίες, όλες τους, σαν σύνολο παραγωγικών δυνάμεων, θα οδηγούνται σε συμμαχία με τα «εσωχώρια» κεφάλαια, απέναντι στα «εξωχώρια», για τον έλεγχο των μηχανισμών εξουσίας των κρατών τους, θα οξύνεται η σύγκρουση μεταξύ των γενεών. Μια σύγκρουση που οφείλεται: α) Στη διόγκωση των εθνικών χρεών, τα οποία ωφελούν τις παλιές αλλά πλήττουν τόσο τις νέες, όσο και τις μελλοντικές γενιές και β) Στην επαίσχυντη προνομιακή μεταχείριση των ανίκανων ηλικιωμένων κρατικών λειτουργών σε βάρος των νέων που καταδικάζονται σε ανεργία. Μια όξυνση των σχέσεων των γενεών, που σύντομα θα επηρεάσει τους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων όχι μόνο των «τεμπέλικων» και «ανήθικων» λαών της νότιας Ευρώπης, των οποίων το «πάρτι» τελείωσε, αλλά και των λαών των υπόλοιπων ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίοι λειτουργώντας με τις ίδιες συνθήκες θα έχουν την ίδια κατάληξη.
 
Στον παγκόσμιο χώρο κατασκευασμένης συνομωσιολογίας παρά την αντιπαλότητα, το φόβο και το μίσος των παγκόσμιων πληθυσμών για τα «αρπακτικά» (τους ιδιοκτήτες του συσσωρευμένου κεφαλαίου), τα οποία κατά την περίοδο της βιομηχανικής εποχής «θεοποίησαν» σαν απρόσωπες πανίσχυρες δυνάμεις: Εβραίων τραπεζιτών, Τριμερούς, Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, Νταβός, Μασονίας, Ιλουμινάτων, κλπ., που παρασκηνιακά κυβερνούν τον κόσμο, οι νέες παγκόσμιες συνθήκες εξασθενίζουν και εξαφανίζουν αυτές τις αντιλήψεις: Και είναι φυσικό, διότι είναι αδύνατον πλέον να προσδιοριστεί με ποιο τρόπο διαμορφώνονται αυτές οι «υποχθόνιες» δυνάμεις. Αποτελούν στο σύνολό τους μέρος των «εξωχώριων» ή των «εσωχώριων» κεφαλαίων, ή έχουν διασπαστεί, οπότε έχουν προοδευτικά ουδετεροποιηθεί και απαξιωθεί; Τα κεφάλαια όμως γενικά, παρά την εγγενή απληστία και αρπακτικότητά τους, θεωρούμενα από μιαν άλλη οπτική γωνία, αποτελούν μια προωθητική δύναμη εξέλιξης της κοινωνίας. Η ανάγκη της παραγωγής όλο και μεγαλύτερων ποσοτήτων πλούτου, για την αύξηση της κερδοφορίας τους τα οδηγεί να εξελίσσουν την τεχνολογία, τους τρόπους και τα μέσα παραγωγής. Παράλληλα όμως, συμβάλλουν στην καταστροφή κάθε εμπόδιου αυτής της εξέλιξης. Δηλαδή, των κατεστημένων μηχανισμών εξουσίας (τους οποίους τα ίδιοι στήριζαν και συντηρούσαν), οι οποίοι αγωνιζόμενοι να διατηρήσουν τα προνόμιά τους αντιστέκονται σε κάθε κοινωνική – παραγωγική αλλαγή. Μια αντίφαση και δύσκολη επιλογή για τα κεφάλαια, τα οποία τελικά επιλέγουν τη ρήξη και την ανατροπή των μηχανισμών εξουσίας όπως ακριβώς λειτούργησαν το κεφάλαιο και η αστική τάξη κατά την εποχή του Βολταίρου. Λειτουργώντας με το νέο αυτό πρόσωπο, στους μηχανισμούς εξουσίας των λαών των αναπτυσσόμενων χωρών επικράτησε η θέση ότι, παρά την «αρπακτικότητά» τους, τα «εξωχώρια» κεφάλαια, επενδυόμενα στις χώρες τους δημιουργούν πλούτο αρκετό, και για την κερδοφορία τους, και για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων των πολιτών των λαών. Παράλληλα και οι παραγωγικές δυνάμεις αυτών των χωρών συμπαρατάσσονται με τα «εξωχώρια» κεφάλαια, ενώ αντίθετα οι παραγωγικές δυνάμεις των ανεπτυγμένων χωρών συμμαχούν με τα «εσωχώρια» στη νέα αυτή σύγκρουση των συνασπισμών τους. Διαμορφώνεται δηλαδή, πέρα από τη σύγκρουση των «εξωχώριων» με τα «εσωχώρια» κεφάλαια, και μια εμφανής σύγκρουση των «αρπακτικών» δυνάμεων των παραγωγικών τάξεων των ανεπτυγμένων με αυτές των αναπτυσσόμενων κρατών. Ένα γεγονός, το οποίο είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας του νεοεμφανιζόμενου οικονομικού νόμου, της πτωτικής τάσης των εισοδημάτων των παραγωγικών τάξεων των ανεπτυγμένων χωρών για τη σύγκλισή τους με αυτά των αναπτυσσόμενων. Ένα γεγονός, το οποίο αποκρύπτεται επιμελώς από όλο των κατευθυνόμενο πολιτικό – οικονομικό στοχασμό, που επιμένει ακόμη στις «παλαιολιθικές» αντιπαλότητες και συγκρούσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, αριστεράς – δεξιάς, καθώς και στις Νεοκεϋνσιανές ή Φριντμανικές αντιθέσεις.
 
Τα «εξωχώρια» κεφάλαια δεν έχουν μόνιμα ή επιλεκτικά πεδία των επενδύσεών τους. Ενδιαφέρονται πάντα για τη νομιμοποίηση και την κερδοφορία τους, παρακολουθώντας ή δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για να λειτουργήσουν. Τα ανεπτυγμένα κράτη, κατά τη σημερινή κρίση, μπορούν να ενεργοποιήσουν περιορισμένο όγκο «εσωχώριων» κεφαλαίων, τα οποία δεν είναι αρκετά για να την αντιμετωπίσουν και παράλληλα να επιτύχουν και ανάπτυξη. Έτσι αρχίζουν να αφήνουν με ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις ελεύθερη τη διέλευση στις χώρες τους, των «εξωχώριων» κεφαλαίων και προσπαθώντας να τα προσελκύσουν νομιμοποιούν κατ’ ανάγκη τη διαφθορά. Η ανάπτυξή τους δε αυτή θα εξασφαλιστεί, εάν οι λαοί τους εκμεταλλευτούν όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις τους, και τα «εξωχώρια», και τα «εσωχώρια» κεφάλαια, αλλά κυρίως τις «ανθρωπομηχανές» τους, που αποτελούν συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στο λοιπό κόσμο.
 
Σε τρεις κύρια παραγωγικούς χώρους υπάρχει (στην παρούσα συγκυρία) η δυνατότητα, με τις παραπάνω δυνάμεις, να αναπτυχθούν νέα μέσα και τρόποι παραγωγής και να δημιουργηθούν νέα προϊόντα και αγορές και ως εκ τούτου να παραχθεί πλούτος. Στους δυο πρώτους, στην παραγωγή ενέργειας, από ανανεώσιμες πηγές και στην παραγωγή βιολογικών προϊόντων, άρχισε να εμφανίζεται ένας τεράστιος επενδυτικός οργασμός. Επίσης, άρχισαν να κινούνται οι διαδικασίες αντικατάστασης του μηχανικού εξοπλισμού, της γνώσης, των δεξιοτήτων και των επαγγελμάτων που συμπαρασύρονται από αυτή την αλλαγή, της ενεργοποίησης σε αυτούς τους χώρους. Ο τρίτος παραγωγικός χώρος, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να απορροφήσει ένα τεράστιο αριθμό «ανθρωπομηχανών» και δεν έχει ακόμη ενεργοποιηθεί, είναι αυτός της «αντιβιομηχανίας της συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης. Πρόκειται περί:
 
–   Ενός «νέου αντικόσμου», ενός αντίθετου παραγωγικού κόσμου, αυτού που σήμερα απασχολεί τερατώδεις δυνάμεις κεφαλαίων και προσωπικού, κυρίως «ανθρωπομηχανών» και ελέγχει τις συνειδήσεις του κόσμου.
 
–   Ενός νέου παραγωγικού χώρου, ο οποίος θα εξισορροπήσει την μονοπωλιακή παραγωγή προϊόντων ελέγχου των συνειδήσεων με ανταγωνιστικά προϊόντα. Ενός νέου παραγωγικού χώρου «αποκαλυπτικής βιομηχανίας της συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης», απέναντι στην υφιστάμενη «συγκαλυπτική βιομηχανία συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης.
 
–   Ενός νέου παραγωγικού χώρου εκμετάλλευσης προϊόντων «αποκαλυπτικής πληροφορίας» και στοχασμού, απέναντι στον υφιστάμενο της συγκαλυπτικής πληροφορίας και στοχασμού.
 
–    Ενός νέου παραγωγικού χώρου, ενεργοποίησης των πολιτικών εγκεφαλικών κυττάρων των πολιτών, απέναντι στον υφιστάμενο της νέκρωσής τους.
 
–    Ενός νέου τεράστιου και διαστελλόμενου παραγωγικού χώρου αποκάλυψης και επεξεργασίας πληροφοριών και στοχασμού, ο οποίος μπορεί να απορροφήσει τεράστια επενδυτικά κεφάλαια και να απασχολήσει μεγάλο μέρος των «ανθρωπομηχανών», ώστε να αναδιαμορφώσει τις συνειδήσεις των πολιτών, τις σχέσεις τους καθώς και τις έννοιες του καλού και του κακού, με τις οποίες δομούνται από τη δημιουργία τους οι κοινωνίες.
 
– Ενός νέου παραγωγικού χώρου, στον οποίο θα ξαναενεργοποιηθούν, τόσο οι απαξιωμένες ή χρεοκοπημένες επιχειρήσεις του πνεύματος και των πληροφοριών όσο και ο κοινωνικός στοχασμός και οι εξαρτημένες από αυτόν τέχνες, οι οποίες βρίσκονται στο έσχατο σημείο της παρακμής και της αποσύνθεσης. Εξάλλου, τα παγκόσμια κεφάλαια «εξωχώρια» και «εσωχώρια» έπρεπε από μόνα τους να είχαν επινοήσει και χρηματοδοτήσει το νέον αυτόν κόσμο των επιχειρήσεων αντίθεσης, ο οποίος μπορεί να αναζωογονήσει την παγκόσμια οικονομία και να εξασφαλίσει πλούτο (έναν οποιονδήποτε νέο τεράστιο επιχειρηματικό κόσμο, τον οποίο ονειρεύονταν ο «βασιλιάς» των διαμαντιών Λόρδος Σεσίλ Ρόουντς).
 
Η ανάγκη της δημιουργίας του παραγωγικού αυτού χώρου ευνοείται και από τη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία απαξιώνεται, μετά το φιάσκο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, ο δημιουργηθείς (από το «σύστημα» στο χώρο της πειθαρχίας, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού) «εχθρός της τρομοκρατίας». Ένας φανταστικός αντίπαλος, ο οποίος εκκολάφτηκε, δημιουργήθηκε και μεγαλοποιήθηκε με τη «βοήθεια» ασύμμετρων πληγμάτων, πρακτόρων του  στρατοκρατικοβιομηχανικού συμπλέγματος, του μόνου που κατέχει τα μέσα και την τεχνολογία να τα πραγματοποιεί. Έτσι κατάφεραν, προς το παρόν, να διατηρούν τις υψηλές αμυντικές δαπάνες τόσο οι ΗΠΑ, όσο και σε μικρότερο βαθμό οι Ευρωπαίοι, παρότι δεν απειλούνται από πουθενά και δεν διατρέχουν οι χώρες τους κανένα κίνδυνο (έτσι λοιπόν, σχολίαζε αστειευόμενος ότι αυτό που μας λείπει τώρα είναι μια ψευδής απειλή εξωγήινης εισβολής για να αυξηθούν κατακόρυφα οι αμυντικές δαπάνες ο Paul Krugman). Στο χώρο της συναίνεσης, η μέχρι τώρα αντιμετώπιση των μεμονωμένων ανοργάνωτων πνευματικών δυνάμεων να ενημερώνουν τους λαούς με δυσεύρετες απόκρυφες πληροφορίες, για τη λειτουργία των εξουσιαστικών τους μηχανισμών, θεωρείτο συνώνυμη της τρομοκρατίας και συνακόλουθα ασύμμετρη απειλή για το σύστημα. Τώρα, οι δυνάμεις αυτές του «αντικόσμου», οργανωμένες και ισχυρές, μπορούν να αποτελέσουν τον ένα πόλο στο νέο «ψυχρό ψηφιακό πόλεμο», που θα συγκεντρώσει τεράστιες δυνάμεις «ανθρωπομηχανών και «εγχώριων» και εξωχώριων» κεφαλαίων, για να αντιμετωπίσουν τον πανίσχυρο υφιστάμενο άλλο πόλο. Πρόκειται περί ενός νέου «ψυχρού πολέμου» διαμόρφωσης γνώμης, ο οποίος θα δημιουργήσει απασχόληση, νέες αξίες χρήσης (ζήτηση) και ως εκ τούτου ανταλλακτικές αξίες και πλούτο, που θα ικανοποιήσει, τα επενδυμένα στους δύο αντιπάλους συνασπισμούς κεφάλαια, τα οποία εάν δεν βρουν νέους τόπους επένδυσης θα απαξιώνονται.
 
Στο σύγχρονο κόσμο, η βασική πάλη των αντίθετων πολιτικών δυνάμεων θα διεξάγεται βασικά, μεταξύ των «εξωχώριων» και των «εσωχώριων» κεφαλαίων και των συμμάχων τους. Οι δυνάμεις αυτές θα συγκρούονται μέσα σε ένα καπιταλιστικό κόσμο φθίνουσας μονοπωλιακής και αύξουσας ανταγωνιστικής λειτουργίας. Παράλληλα, όλες τους θα συγκρούονται και θα συνλειτουργούν πολυδιάστατα, τόσο στους χώρους της βιομηχανικής και της ψηφιακής εποχής, όσο και σε αυτούς του αναπτυγμένου και του αναπτυσσόμενου κόσμου. Πάνω σε αυτήν την πάλη των αντιθέτων θα δομηθεί πρωταρχικά η πολιτική λειτουργία των ανεπτυγμένων κρατών, των παραγωγικών τους τάξεων και των κομμάτων που θα τις εκφράζουν. Στόχος τους, όπως πάντα, θα είναι η εξασφάλιση του ελέγχου των μηχανισμών εξουσίας, ιδιαίτερα τώρα που αποκλειστικά τους χρηματοδοτούν με τη φορολογία τους και τους συντηρούν. Όμως ακόμα και σήμερα, μέρος των εξουσιαστικών μηχανισμών ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από «εξωχώρια κέντρα», τα οποία διατηρούν στο χώρο τους εστίες διαφθοράς, οι οποίες διευκολύνουν τη λειτουργία και τη φοροδιαφυγή τους. Οι νέες συμμαχίες των «εσωχώριων κεφαλαίων» των παραγωγικών τάξεων, των «ανθρωπομηχανών», και των αγανακτισμένων νέων, με κοινά οράματα για την κατάληψη της εξουσίας και την αλλαγή των δομών λειτουργίας της κοινωνίας, θα αλλάξουν σύντομα το σημερινό πολιτικό σκηνικό, το οποίο έχει απαξιωθεί και αφορά παρωχημένες ιστορικές εποχές. Εποχές άλλου είδους αντιθέσεων, όπως κεφαλαίου-εργασίας, αριστεράς-δεξιάς κτλ., οι οποίες ξεπεράστηκαν, όπως και τα σημερινά κόμματα «απολιθώματα» που τις εκφράζουν. Έτσι, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα τόσο των κομμάτων όσο και των μηχανισμών εξουσίας διανύει την τελευταία του περίοδο εκφυλισμού, απαξίωσης και παρακμής. Παρόλα αυτά όμως, διατηρεί ακόμη ισχυρές δυνάμεις και ανθίσταται στις επερχόμενες νομοτελειακές αλλαγές, όσο μπορεί ακόμη, με τα κρατικοδίαιτα στελέχη του και τα εξαρτημένα ΜΜΕ, να διαφυλάσσει τα απόκρυφα στοιχεία της δύναμης και του κόστους λειτουργίας του. Η ανατροπή όμως, σαν ποιοτικό άλμα, όλου του πολιτικού συστήματος, θα επιτελεστεί με τη συμβολή και τη συμμετοχή ενός μέρους του ίδιου του συστήματος. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι, σε όλες τις μέχρι τώρα κοινωνικές ανατροπές (όταν αρχίσει να γίνεται αντιληπτό, ότι οι άρχουσες τάξεις εξασθενούν και βαδίζουν αναπόφευκτα προς την ανατροπή και την αντικατάστασή τους) από νέες κοινωνικές δυνάμεις, ένα μέρος του μηχανισμού εξουσίας αποσπάται και συμμαχεί με τις δυνάμεις ανατροπής, επισπεύδοντας το τέλος τους αλλά ταυτόχρονα μειώνονται οι συνέπειες αυτής της ανατροπής, διαφυλάσσοντας ένα μέρος της προϋπάρχουσας δομής του συστήματος.
 
Τελικά οι λαοί των χωρών της Ε.Ε., κατ’ αρχάς της νότιας και σε συνέχεια της βόρειας Ευρώπης, για να αντιμετωπίσουν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να εξασφαλίσουν μια σχετική ευημερία (μέσα σε ένα νέο κόσμο, ο οποίος λειτουργεί με νέες παραμέτρους), θα πρέπει να κατανοήσουν τις κοινωνικές και οικονομικές τους θέσεις και το πώς αυτές εξελίσσονται και, συμμετέχοντας, να αντικαταστήσουν τις κοινωνικές και πολιτικές δομές των κοινωνιών τους με νέες, οι οποίες θα μπορούν να αποτρέψουν τη βέβαιη καταστροφή τους. Σε αυτή την κολοσσιαία σύγκρουση του παλιού με το νέο, κατά την οποία κρίνεται η ζωή και η ευημερία τους, δεν μπορεί να είναι αδιάφοροι και ανέντακτοι και να περιμένουν να τους σώσει ο από μηχανής Θεός.
 
Συν Αθηνά και χείρα κίνει…    

Για περισσότερα κείμενα του Λάμπρου Σταματιάδη, πατήστε εδώ                     

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.