Απο κακη τεχνη δεν «εφυγε» κανεις

Μεγάλη συζήτηση άνοιξε μετά την ενέργεια του βουλευτή της Νίκης στην Εθνική Πινακοθήκη για το τι εστί τέχνη και ποια τα όρια της.

Πρόκειται για δύο ερωτήματα που επανέρχονται κατά καιρούς στον δημόσιο διάλογο της χώρας και απασχολούν περιστασιακά. Κυρίως το ζήτημα ανοίγει όταν πάσης φύσεως έργα που θέλουν να διεκδικούν τον τίτλο του «καλλιτεχνικού» θεωρείται πως προσβάλλουν αυτό που ορισμένοι αποκαλούν θρησκευτική πίστη.

Σύνθετο, το δίχως άλλο, τόσο το ζήτημα του τι θεωρείται «καλλιτεχνικό έργο» και αν αρκεί η πρόθεση, το κριτήριο και ο χαρακτηρισμός του έως τέτοιου από τον δημιουργό του όσο και το ζήτημα του πώς εκφράζεται η θρησκευτική πίστη και κυρίως πότε αυτή προσβάλλεται.

Το στοιχείο του υποκειμενικού είναι μάλλον έντονο και στις δύο περιπτώσεις.

Αυτό που σκεφτόμαστε εμείς σε ανάλογες περιπτώσεις όμως είναι πως όταν ένα έργο που λογίζεται ως καλλιτεχνικό και το θεωρούμε κακό ή ότι δεν μας αρέσει τότε μπορούμε απλά να το αγνοήσουμε και να αρκεστούμε σε αυτό. Διαφορετικά μπαίνουμε σε λογικές ολοκληρωτικών καθεστώτων που λογόκριναν, απαγόρευαν ή ακόμα και κατέστρεφαν ότι θεωρούσαν τέχνη αντίθετη με τα πιστεύω τους. Η ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Από την άλλη δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν η θρησκευτική πίστη μας είναι ακλόνητη τότε τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τη θίξει, όσο εργώδης κι αν είναι η προσπάθεια. Διαφορετικά κάτι πάει στραβά με την πίστη και όχι με το έργο. Και πάλι η ιστορία έχει να μας προσφέρει πολλά τέτοια παραδείγματα.

Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι από κακή τέχνη δεν «έφυγε» κανείς από κακή πίστη όμως μιλιούνια… 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.