Ανοιξη;

Δύο κείμενα τη βδομάδα που πέρασε μας έβαλαν σε ρυθμούς άνοιξης και προσδοκίας, άντε τρία μαζί με το κείμενο μετά την Άτυπη Σύνοδο και την «τυπική επιμήκυνση παραμονής» του ΔΝΤ…
Το ένα ανήκει στην καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πεζογράφο Φωτεινή Τσαλίκογλου. Αποσπασματικά λοιπόν λέει ότι «η απώλεια, η έλλειψη μάς παρακινεί να επιθυμούμε και η επιθυμία είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα στη ζωή μας. Ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να μετουσιώνει την οδύνη. Οι πολιτικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται με όρους ψυχολογίας αλλά με όρους δύναμης, εξουσίας και συμφερόντων. Οι αγορές είναι φύσει και θέσει ανάλγητες ή – σωστότερα – δεν είναι καν ανάλγητες, είναι απρόσωπες. Η ψυχολογιοποίηση των αγορών είναι παγίδα. Το μόνο που τις αφορά είναι η μεγιστοποίηση της απόδοσης. Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι ετούτη η κρίση – για την οποία προφανώς και δεν είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι – , με τη βαρβαρότητα και τη βιαιότητα που ενέσκηψε, μας υποχρεώνει σε μια αδυσώπητη πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση με την απώλεια. Αν δεν καταθέσουμε τα όπλα, αν δεν φυσικοποιήσουμε αυτή την αφύσικη, επιβεβλημένη από αλλότριες δυνάμεις κατάσταση, τότε όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Το μέλλον, όπως μας διδάσκει η Ιστορία, ανήκει στην έκπληξη».

Το άλλο κείμενο είναι της κλινικής ψυχολόγου Αρχοντίας Κυρόγλου, από συνέντευξη που παραχώρησε στον ΠτΘ και λέει ότι «σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, όπως και σε πολέμους ή φυσικές καταστροφές, είναι σύνηθες, ολόκληρες κοινωνίες να γίνονται καταθλιπτικές. Η δημιουργική προσαρμογή, είναι απαραίτητη στην εποχή της κρίσης που ζούμε, διότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε ένα δυναμικό το οποίο δυστυχώς αφήνουμε αναξιοποίητο. Η χαρά είναι μια απόφαση. Μπορεί να ζούμε σε μια περίοδο κρίσης, αλλά το πώς θα σταθούμε απέναντι σε αυτήν είναι δική μας απόφαση. Μπορούμε να σταθούμε απέναντί της με καταθλιπτική διάθεση, με παραίτηση ή με παθητικότητα, αλλά μπορούμε να δράσουμε με δύναμη, με φαντασία και δημιουργικότητα».

Το μέλλον ανήκει στην έκπληξη λοιπόν και η χαρά είναι μια απόφαση… Λίγο δύσκολο να το πούμε αυτό σους ανέργους που κατακλύζουν τον ΟΑΕΔ, στα παιδιά που θα συνωστίζονται στα νέα τους σχολειά «για να λάβουν καλύτερη δημόσια παιδεία», σε όσους τραβούν τις τελευταίες τους καταθέσεις όχι από το φόβο πτώχευσης αλλά για να περάσουν το Πάσχα, σε όσους τραβούν κουπί γενικώς… Η άνοιξη από την άλλη έρχεται πάντα, ήρθε και στο Μεσολόγγι βέβαια και δεν απέτρεψε τη σφαγή, ήρθε και στην Ιαπωνία και δεν απέτρεψε την καταστροφή…
Όπως και να έχει η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, το ίδιο λέγαμε και πέρσι βέβαια, ειδικά αν αποφασίσουμε να ζήσουμε στο «εμείς», γιατί «κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβώλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη…». Αν μας ξεπλύνουν μονομιάς θα γίνουν μικρότεροι, άρα καλύτερό ήταν για αυτούς το αργό βασανιστήριο που επέλεξαν, αυτό λένε οι πολίτες, ακόμη και στη γωνιά της μικρής μας πόλης…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.