Ανεµοµαζωµατα Διαβολοσκορπισµατα…

λέει µια παλιά παροιµία… Το ίδιο παροιµιώδη και τα όσα ακούγονται εντός κι εκτός πολιτικού τερέν… Σενάρια πρόωρων εκλογών µονοπωλούν το ενδιαφέρον των πολιτών και φυσικά την «ευαισθησία» του ίδιου του κυβερνητικού εκπροσώπου που κάθε λίγο βγαίνει και τ’ αποκλείει… Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Κάρας εξαπολύουν βολές εναντίον Τσίπρα ή Σύριζα (ακόµα το ψάχνω) αφήνοντας αιχµές για το πολιτικό τους σχέδιο… Ληξιπρόθεσµες… συγνώµες για την τραγωδία στο Φαρµακονήσι καταφτάνουν µε … σωσίβιες «λέµβους» στα λιµάνια των συνειδήσεων κι ένας Δένδιας παλεύει για την ανασυγκρότηση του ελληνικού FBI, λέει, διαχωρίζοντας, µετανάστες βάσει … ποιότητας και ταυτότητας, επειδή όπως χαρακτηριστικά ανέφερε µε δήλωσή του σε πρωινή εκποµπή, άλλο χαρακτήρα τείνουν ν’ αποκτήσουν τα µεταναστατευτικά ρεύµατα που κατευθύνονται στη Σουηδία κι άλλο στην Ελλάδα…
 
Πήξαµε στην ποιότητα, κοινώς… Πήξαµε κι από ταυτότητες ανθρώπων, που επισταµένως επιχειρούν να προβάλλουν την εικόνα του … ενδόξου κατακτητή σε ιδιόκτητο ωστόσο κτίσµα… Μια Ελλάδα, που απ’ όπου κι αν την κοιτάξεις, µπάζει…
 
Παγωνιά, βροχή κι άνεµοι …µετανάστες την γυροφέρνουν όπως οι µέλισσες το µέλι… Από ανέµους, «εν κατέω και πολλά», όπως λένε και στην Ικαριά… Τα περισσότερα που ξέρω, τά ΄µαθα κάποιο µακρινό απόγευµα της εφηβείας µου σαν έκατσα στο καφενείο του Απερίχου, στο Χρυσόστοµο… Εκεί φοίτησα την ευγενική… καθαρεύουσα των θηλυπρεπών ανέµων του Αιγαίου… Βοριάδες στην πλειοψηφία τους, µε το ανάστηµα µιας αιθέριας ύπαρξης, αόρατης στο µάτι, που φανερώνεται µονάχα σαν πέσει ο ήλιος… Τραµουντάνα στην καρδιά…
 
Δάνειο κείµενο, λοιπόν, σήµερα… Αλιευµένο απ’ το διαδίκτυο… Σκηνοθετηµένο, γεµάτο εικόνες από έναν αγαπηµένο φίλο της νιότης µου- αιώνιο παιδί κι ο ίδιος- γέννηµα θρέµµα του τόπου που λατρεύτηκε τόσο απ’ τους ανιόντες µου ώσπου η λατρεία έγινε σπουδή…
 
Για τους ανέµους που φυσούν και δεν κοπάζουν… Ποτέ… 

«Φυλαχτό· αφ’ τη μήτρα μας βγαλμένο

Του Νικόλα Κουντούπη

Μυστήριοι, σκοτάδι βαθύ. Σκοτάδι που υπάρχει μέσα μας, αγέννητοι ακόμα, στη μήτρα, τα στρίμματα αυτά η πρώτη πρώτη μάχη της οργανικής φύσης μας με την ανόργανη ζωή. Αυτό το σκοτάδι είναι που μας γνωρίζει στον τόπο, αρπά τον ομφαλό κι ορίζει· κολαουζιέρης Καλυμνιός, κρεμά ψυχές και σώματα για να τα φέρει ατόφια. Μα έχει μια δύναμη, διαολεμένη δύναμη, κανείς δεν ξέρει τι θα βγάλει.
 
Μυστήριοι, σου λέω, λύκος που θρέφεις το Χειμώνα για να σε φάει Καλοκαίρι. Εδώ οι αέρηδες ρε, δεν έχουνε μποφόρ και εντάσεις. Αν θες να τους μετρήσεις, μόνο σε κλίμακα εντροπίας. Κι αν σου έρθει ποτές να πεις γι’ αυτούς, πάντα χρησιμοποιείς το ξε-· γιατί σε μια νύχτα σου ξεταμπανώνουν τη βεράντα, σου ξελαρμίζουν τοίχους, σου ξελουρίζουν τη μπουγάδα και την ξορίζουν Πάτινο*, σου ξεχαρβαλώνουν μηχανές και σε φυτεύουν μαζί τους.
 
Αυτήν την εντροπία όμως είναι που γουστάρεις πιο πολύ εδώ: Αυτοί οι αέρηδες είναι που οξειδώνουν κάθε κύτταρο και το γερνάνε πρόωρα. Έτσι κι αλλιώς σκλάβος της οξείδωσης και της εντροπίας κάθε ζωντανός οργανισμός. Μόνο που εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ξέρεις από πού σου έρχεται. Σαν μια χωριάτικη σε πανηγύρι, με τη ντομάτα και το λάδι, σε ριπή οφθαλμού μπουκέφαλα απάνω σου.
 
Μυστήριοι, ένα ανάθεμα! Κανείς δε συζητά γι αυτούς. Είναι, βλέπεις, αυτό το βουητό από Μαγγανίτη ως Περδίκι κι από Αράθουσα μέχρι Τραπάλου που απ’ τη συνήθεια δεν το ακούς καθόλου. Το έχεις συνηθίσει Βαγγελίστρα μου, έχει ποτίσει τα αυτιά σου τόσο, που και με αέρα και χωρίς, είναι το ίδιο πράγμα. Και φαίνονται και άλλο τόσο φυσικές οι λέξεις του αέρα και τα τοπωνύμια. Άντε εξήγα τι παναπεί στρίμμα. Ή από πού ονομάζεται ολόκληρη περιοχή Κακοπέρατος.
 
Και τι ειρωνεία! Οι πιότεροι που θα μπορούσανε να δώσουν εξηγήσεις, να τους περιγράψουν και να μιλήσουνε γι αυτούς σαν γνώστες, δεν βρίσκονται ανάμεσά μας. Παλεύουνε ανόργανοι -αντίστροφα με μας- με την οργανική ζωή. Αιώνια στο χώμα, σε ένα βαθύ πηγάδι, παλιοί καριώτες πρόγονοι, ψάχνουν -όπως εμείς- να βρούνε λίγο χώρο να ανεχαλιάσουνε το καταχάρι. Προνοητικοί όμως οι παλιοί, τους κλείσανε σε στάμνες, με τελετές αντάξιες του κήδους** τους, ανεμοτάφια, για να τους έχουν πάντα δίπλα, να τους πουργεύουν***, να τους μελετούν και να τους αντιμετωπίζουν πλέον χωρίς φόβο. Και χωρίς πάθη.
 
Αυτό είναι φίλε, φυλαχτό· αφ’ τη μήτρα μας βγαλμένο, μέχρι τη στάμνα φυτεμένη δυο μέτρα κάτω από το χώμα που θα σκεπάσει και εμάς.
 
Αυτό είναι το φυλαχτό μας φίλε μου. Αέρας τιμωρός. Αέρας παιχνιδιάρης.
 
ΥΓ. Κι αν στην τελική δεν μπορείς να λύσεις το μυστήριο, σου θυμίζω ότι εδώ στην Ικαρία λένε πως είναι ανούσιο να ψάχνεις το σκοτάδι. Κλείσε απλώς τα μάτια σου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.