Αγαπημενε μου Αη Βασιλη

Έχω ένα φίλο που ακούει τα εξ αμάξης και ό,τι κατεβάσει η γκλάβα μου και είπε να τα πω σε σένα για να κάνει λίγο αποτοξίνωση. Άκου λοιπόν. Δεν θέλω κάτι για τις γιορτές, θέλω κάτι να σου πω όμως.
Το ξέρουμε πια όλοι ότι οι διαπιστώσεις περί του πρέποντος της φορολογικής επιβάρυνσης και αδυναμίας των κυβερνήσεων να φορολογήσουν και να εισπράξουν από τους έχοντες βγήκαν όντως αληθινές…

Εμένα όμως στον κόσμο μας τον ελληνικό, σαν τον καφέ κάθε πρωί, ίδιο και απαραίτητο, με χαλάει η προοπτική του δημοσίου ως ασφαλές καταφύγιο μιας ζωής, η αναξιοκρατία, η έλλειψη αξιολόγησης, η μη άρση της μονιμότητας, το δεδομένο βρε παιδί μου που λατρεύει ο Έλλην… τα κεκτημένα του παρελθόντος πόσο θα είναι δικλείδα ασφαλείας για το μέλλον κάποιων -πλην ημών;
Το θέμα -είπα που λες- δεν είναι αν θα σωθούμε από το χρέος και το έλλειμμα μειώνοντας το δημόσιο, το θέμα είναι αν θα μάθουμε ποτέ πώς θα ήταν τα πράγματα αν δουλεύαμε όλοι επί ίσοις όροις.

Αλλά, Άγιε Βασίλη, εδώ όλοι την εργασιακή ασφάλεια ψάχνουμε, τελικά γιατί; Γιατί να μην αλλάζω δουλειές μέχρι τα 60 μου και να μην βαρεθώ ποτέ; Δεν θα έχω κοινωνικό πρόσωπο θα μου πεις, θα είμαι δακτυλοδεικτούμενη και δεν θα σουλατσάρω με Μπέμπερι! (Δεν θέλω παρατηρητές στη ζωή μου, μόνο στον έρωτα το θέλουμε αυτό για να μην νιώθουμε ότι μόνοι βαδίζουμε στο τέλος… ). Γιατί να μην δοκιμάζω τις γνώσεις μου – που οπωσδήποτε πρέπει να έχω δεν το συζητώ! – σε τομείς διάφορους; Οι εξειδικευμένοι ούτως ή άλλως θα προχωρήσουν την επιστήμη, εγώ γιατί να μη ζήσω την εμπειρία της απόλαυσης και της δημιουργικότητας; Πιο καλά θα αποδίδω… Και μη μιλήσουμε πάλι για τα παιδιά μας, αυτά δεν είναι ανάγκη να βρουν σπίτια και χωράφια – όλοι έχουμε βεβαια κι από αυτά, ε; – αρκεί να βρουν τη φωτογραφία μας μετά από χρόνια και να μας θαυμάσουν… αυτό φοβάμαι, μήπως δεν με θαυμάσουν.

Από την παρθενογένεση αξιών και ιδεών ως την νομοτελειακή επιδείνωση της κατάστασης που ζούμε είναι μακρύς ο δρόμος πια… μάλλον πρέπει να δουλέψουμε οι πολλοί για τους πολλούς κι όχι να ελπίζουμε… υλικά υπάρχουν, συνταγή υπάρχει, αλλά δεν είναι καθαρογραμμένη… ακόμα. Κι ο πρωθυπουργός ξεκίνησε καριέρα ρεπόρτερ μου φαίνεται αντί για κυβερνήτη: «λεφτά υπάρχουν, τα είδα», «έχουμε υπέρογκο δημόσιο», «είμαστε κακοδιοικούμενοι» κ.ά.

Και «οι λέξεις έχουν φθαρεί πολύ. Ο κόσμος δεν τις πιστεύει πλέον. Οι αριστεροί πολιτικοί μοιάζουν πλέον με τους δεξιούς και επίσης η αριστερή μας γλώσσα έχει “μολυνθεί” από τη δεξιά…».
Κι όπως λέει και μια συνάδελφος, δεν πήγα και στην Κούβα πριν πεθάνει ο Κάστρο! Γέμισε ο τόπος Κόκα Κόλες μέχρι να πάω!
Θα σε κάνω Βασιλόπιτα φέτος, πολίτικη, και θα σε πω και τα κάλαντα… άκου…

“Δεν είμ΄ εγώ σπορά της τύχης
ο πλαστουργός της νιας ζωής.
Εγώ ΄μαι τέκνο της ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της οργής.
Δεν κατεβαίνω από τα νέφη,
γιατί δε μ΄ έστειλε κανείς
Μέσα στο νου και στην καρδιά μου
αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν
με φλογισμένες αστραπές.
Δε δίνω λέξεις παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ΄ ολουνούς.
καθώς το μπήγω μές το χώμα
γίνεται φως, γίνεται νους. “

Βάρναλης…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.