ΑΕΤΟΙ, ΘΕΑΤΡΟ, ΘΡΑΚΗ

Λευκοί γυπαετοί από τις βόρειες χώρες κατευθύνονται προς το θέατρο. Μέσα στη νωπή νύχτα διακρίνεται η ποικιλότροπη ομορφιά τους: λευκό και μαύρο. Επειδή βρίσκονται σε πτήση, τα νύχια τους δεν είναι ευδιάκριτα. Κόκκινα σαν αίμα που στάζει με ροή συνεχή και αδιάκοπη. Τα δικά μας τα νύχια ακουμπούν χωρίς αυτοεξέταση στα δάχτυλα μαζί με τα σώματά μας που έχουν κατακλύσει το αρχαίο θέατρο.  Ενώ  νοιώθουμε τους γυπαετούς, δεν αντιδρούμε. Αναμένουμε την έκπληξη, την  υποβολή. Έχουμε ήδη πράξει την ανάβαση.  Τα δένδρα, κυρίως πεύκα και άλλα, είναι φιλόξενα και αδιάφορα. Έχουμε μάθει να είμαστε κοινό.

Η τραγωδία μας ενώνει. Κυρίως η αφήγηση: λεκτικά, εικαστικά, νοηματικά. Υπακούμε, μαζί.  Επειδή αυτή η υπακοή  φέρεται με ευπρέπεια την επιτρέπουμε.  Τα φώτα σβήνουν και μια μαύρη κίνηση, δίχως κανένα άνοιγμα πτερωτών υπάρξεων καταλαμβάνει τη θέαση. Ένας μαύρος κύκλος  που γυρνάει, συνεχώς γυρνάει λυγίζει τα σώματα των ηθοποιών. Όσοι έχουν γλυτώσει.  Σε επικληνή στάση, ούτε προεύχονται ούτε κρατιούνται από τον άνεμο ή τον αέρα.

Η «Αντιγόνη»  του Σοφοκλή προσπαθεί να φυτρώσει. Να ισιώσει, μήπως και υπάρξει. Η δυνατότητα του ίδιου του τόπου δεν ανησυχεί… Κυρίως επειδή Επίδαυρος θα πει μέγεθος.  Ούτε Γκιούλιβερ ούτε Κύκλωπας. Τι να ανησυχεί η γη σπαρμένη και μαθημένη θέατρο; Δεν ανησυχεί. Αυτό δεν το κατάλαβε ο Γερμανός, που ήρθε από τον βορρά. Όπως πολλοί πριν από αυτόν. Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή δοκιμάζεται. Αγώνες αντοχής που χρειάζονται χρόνο και δύναμη. Δεν νανουρίζουν, δεν ψιθυρίζουν, δεν αλυχτούν. Οι ψυχές των ηθοποιών, κανονικά, αναταράσσονται από τις ψυχές που υποδύονται. Υπάρχει επιθυμία και ισότητα επειδή η μία συνθήκη χρειάζεται την άλλη.

Πέφτει ο πρώτος γυπαετός και μετά ο δεύτερος και ούτω καθεξής. Τα φτερά αποκτούν βαρύτητα και απομακρύονται από το σώμα. Δεν αυτοκτονούν τα φτερά, απομακρύνονται. Το σώμα του κοινού δεν υποτάσσεται, ίσως και να ψάχνει την Αντιγόνη να  φωνάξει την Ισμήνη. Χάθηκαν οι αδελφές, χάθηκαν και οι ισορροπίες, ενώ ο μαύρος κύκλος της παράστασης συνέχιζε να καταβροχθίζει την εν δυνάμει εξέλιξη. Η ελληνική απόδοση του Γερμανού σκηνοθέτη κραύγαζε: οδύνη συμπαρέσυρε τον Σοφόκλειο στίχο σε μια κακοφωνία συναισθήματος χρίζοντας τη δράση μοιρολόι.  Λες και τα όρια της γλώσσας να αναγνωρίζουν κεκτημένες συμπεριφορές που αρπάζουν τη θλίψη, τη βυθίζουν σε καζάνια παραδοσιακών αντιλήψεων και έτσι σκεπάζουν μια συλλογική ενοχή ενός ναζιστικού παρελθόντος.

Ο  βορράς είναι καλός και μαθημένος σε δημοκρατικά βήματα. Το ίδιο και ο νότος.  Αυτή είναι μια ισορροπία αποδεδειγμένη.  Η Θράκη έχει  γυπαετούς, προεκτάσεις ίσως στο ίδιο της το σώμα. Μια αιώνια επιστροφή επιτρέπουσα ιστορίες αφηγήσεων απο παλιά, πολύ παλιά. Τότε που η έφοδος σήμαινε κατοικώ. Τότε που η βία σήμαινε έρχομαι. Ο ορεινός όγκος έχει μια δική του επέκταση. Τα δένδρα που φυτρώνουν  ξεκινάνε απο τη γη και τελειώνουν στον ουρανό. Τα είδα με τα μάτια μου.

* Η Χριστιάνα Λαμπρινίδη είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια. Η πλέον πρόσφατη θεατρική της δημιουργία  η  παράσταση με άνδρες «Αντιγόνη από Σουφλί. Επίλυση Σύγκρουσης».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.