2010 ΙΙ

Πολύ πριν μπούμε στην νέα χιλιετία του 2000 τα οράματα της κοινωνίας παγκοσμίως ήταν πολλά και υψηλά. Η ελπίδα που δημιουργούσε η έλευση του καινούριου αριθμού 2 πριν από τα τρία μηδενικά των επόμενων χιλίων ετών μας οδήγησε να θεωρούμε a priori δεδομένη την εξέλιξη κι όχι το πισωγύρισμα. Είναι αυτή η εμμονή του ανθρώπινου είδους να θεωρεί κάθε τι νέο και καλό! Από το 1990, λοιπόν, ο άνθρωπος άρχισε να ελπίζει ότι θα ζήσει καλύτερα και η ελπίδα τον οδήγησε σε δάνεια και υποθήκες που ήλπιζε να αποπληρώσει.

Υποθήκευσε όμως το μέλλον για να χαρεί το παρόν κι έτσι πέρασαν καμιά δεκαριά χρόνια, ώσπου το 2000 πια κατάλαβε ότι όλα θα τα πλήρωνε η τσέπη του και η εργασία του, αυτή που άλλοτε πίστευε ότι θα του έδινε στίγμα και αξία στην κοινωνία.

Αντίθετα, η ανεργία, η αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης έβλαψαν την εργασία, κι ο κόσμος κατάλαβε ότι το ευρώ, οι Ολυμπιάδες και τα άλλα οράματα ήθελαν μόνο θυσίες στο διηνεκές. Επισφράγισμα η πρόσφατη διεθνής οικονομική κρίση.

Εν-χρονίζοντας τα οράματα βρισκόμαστε αισίως στο 2010. Εν-τοπίζοντας τον απογοητευμένο λαό βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2010. Η ανεργία καλά κρατεί εκεί στα υψηλότερα κοινοτικά επίπεδα και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων στα χαμηλά, ενώ προκαλεί η υψηλή κερδοφορία του κεφαλαίου και των χρυσών παιδιών. Άνεργοι, ανασφάλιστοι και τυπικά απασχολούμενοι έχουν άραγε τα ίδια οράματα; Η αξία του ανθρώπου δεν αξίζει να υποθηκευτεί χωρίς αντίκρυσμα για άλλα είκοσι χρόνια…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.