Εγκύκλιος 66η

28.02.2020 17:20

Επί τη Εισόδω εις την Αγίαν και Μεγάλης Τεσσαρακοστή

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Αγαπητοί μου αδελφοί,
 
Έφθασε η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που όλοι τόσο περιμένουμε και που τόσο βαθειά υπάρχει μέσα στην συνείδηση της Εκκλησίας μας. Η περίοδος αυτή ανοίγει με ένα αποστολικό ανάγνωσμα που λέει «νυν εγγύτερονεστίν η βασιλεία του Θεού η ότε επιστεύσαμεν».
 
Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πνεύμα της εγγύτητος της βασιλείας του Θεού και της ευκαιρίας μας -αυτό θα πει «καιρός»-, να συναντήσουμε τον Θεό, μέσα σ’ αυτό το κλίμα που διαρκώς η Εκκλησία το επαναφέρει για να αξιοποιείται το φιλότιμο και η εσωτερική μας επιθυμία για αγώνα πνευματικό, μας δίνεται η δυνατότητα να στραφούμε μέσα στην αλήθεια του εαυτού μας, να ξεπεράσουμε αυτά που με πρώτη ματιά βλέπουμε, και να διακρίνουμε το βαθύτερο ο καθένας μας περιεχόμενό του.
 
Και εκεί θα συναντήσουμε από τη μία πλευρά την αμαρτωλότητά μας και από την άλλη το έλεος του Θεού. Δυστυχώς η αμαρτωλότητα είναι ένα βασικό ιδίωμά μας, όχι ότι κάνουμε κακές πράξεις ή ότι έχουμε συγκεκριμένες μόνον αμαρτίες, αλλά ότι «εν αμαρτίαις όλοι υπάρχομεν», το οποίο δεν θέλουμε να το κατανοήσουμε και να το δεχθούμε. Ή και αν το δεχθούμε, το ομολογούμε με τα χείλη μας, μ’ έναν εντελώς επιφανειακό και συνήθως παραπλανητικό για την αλήθεια μας τρόπο.
 
Η Εκκλησία μας, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, μας υπενθυμίζει αυτή την κατάσταση της αμαρτωλότητάς μας μέσα από τα τροπάρια των ακολουθιών, τα οποία τονίζουν ότι δεν υπάρχει άλλος πιο αμαρτωλός από μένα, δεν υπάρχουν πράξεις αμαρτωλές που να μην έχω κάνει. Μπορεί να μην συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτό, αλλά αυτό που πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε είναι την συνείδηση της αμαρτωλότητός μας, διότι αυτή θα μας δώσει την αίσθηση της ανάγκης για μετάνοια. Και αυτή η ανάγκη για μετάνοια, θα μας δώσει ένα άλλο πολύ βασικό πράγμα, το οποίο είναι το φρόνημα της ταπείνωσης. Συνείδηση της αμαρτωλότητος, συναίσθηση της ανάγκης για μετάνοια και φρόνημα ταπείνωσης.
 
Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να προκύψουν δύο άλλα πολύ σημαντικά στοιχεία στον άνθρωπο. Το ένα είναι η εσωτερική όρασις, δηλαδή το να μπορεί κανείς μέσα του να δει την αλήθεια και να δει και συγκεκριμένες αμαρτίες, οι οποίες πραγματικά εκφράζουν την αμαρτωλότητά του και για τις οποίες πρέπει να καταθέσει την μετάνοιά του. Και το δεύτερο είναι η συγκεκριμένη απόφαση, η αφυπνιστική κίνηση που οδηγεί στην απόφαση να αγωνιστεί κανείς και να πορευθεί τελικώς στον αγώνα προς την βασιλεία του Θεού.
 
Το πρώτο, λοιπόν, η συνείδηση της αμαρτωλότητος, το δεύτερο η συναίσθηση της ανάγκης για μετάνοια, και το τρίτο η ταπείνωση, το χαμήλωμα της εικόνας μας, το εσωτερικό σκύψιμο που απορρέει από την μετάνοια. Τότε ο άνθρωπος βλέπει και τον εαυτό του και τα γεγονότα και τους συνανθρώπους του και το θέλημα του Θεού στην ζωή του. Και αμέσως βγαίνει αυτή η έντονη επιθυμία και η απόφαση να προχωρήσουμε, να αγωνισθούμε και να σηκώσουμε τα παραλελυμένα γόνατα και τα πεσμένα χέρια μας, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, ώστε να κάνουμε τα ορθά βήματα προς την σωτηρία μας και όχι αυτά που μας ξεγελούν και μας εκτροχιάζουν.
 
Εφόδιο γι’  αυτόν τον αγώνα μας είναι η αίτηση του ελέους του Θεού μέσα από την προσευχή. Η προσευχή στον ελεήμονα Θεό εκφράζει τη συνείδηση, όχι της αδυναμίας μας, αλλά της αμαρτωλότητός μας. Δεν λέμε στον Θεό ότι είμαστε αδύναμοι, αλλά λέμε είμαστε αμαρτωλοί και γι’ αυτό συγχώρεσέ μας και ελέησέ μας.
 
Έπειτα, η αίσθηση ότι δεν είμαστε ριγμένοι σ’ αυτόν τον αχανή κόσμο, μόνοι μας, αβοήθητοι, εγκαταλελειμμένοι, αλλά είναι παρών ο Θεός. Και όχι μόνο είναι παρών, αλλά και μαζί μας ο Θεός. «Μεθ’ ημών ο Θεός». Γι’ αυτό και προσευχόμαστε ώστε, αν και με τις πράξεις μας ίσως Τον απομακρύνουμε, να έλθει κοντά μας. Ακολουθεί η ενίσχυση της πορείας μας από τις προσευχές και τις πρεσβείες των αγίων μας, τους οποίους έχουμε γύρω μας και τους οποίους επικαλούμαστε.
 
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την πορεία της Μ. Τεσσαρακοστής με εσωτερική ησυχία για να δούμε βαθιά στο μέλλον την έλευση του Κυρίου και να ποθήσουμε να έλθει η βασιλεία Του. Αυτό είναι ο «καιρός», η κατάλληλη ευκαιρία για την παρουσία Του στη ζωή μας. Και τότε αν ακολουθήσουμε σταθερά τα βήματα της εσωτερικής μετανοίας, της προσπάθειας να έχουμε κοντά μας τον Κύριο, να μην Τον απομακρύνουμε και να αντλήσουμε από την δύναμή Του και το έλεός Του με τις πρεσβείες και τη συντροφιά των αγίων μας, θα δούμε πόσο πιο αποτελεσματικός θα είναι ο αγώνας μας.
 
Λαμβάνοντας και προσφέροντας συγχώρηση κατά το σημερινό εσπερινό και αγωνιζόμενοι μ’ αυτά τα πνευματικά εφόδια, ας πορευθούμε τον δρόμο, για να διανύσουμε το πέλαγος της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και να φθάσουμε στον προορισμό μας, που είναι ο εορτασμός του Πάσχα.
 
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης πάντων
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 
† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine