Γιατί αργοπεθαίνει η δημοκρατία στην Ελλάδα;

05.12.2019 20:11

Του Δημήτρη Μακροδημόπουλου, E-mail: [email protected]

Δείτε περισσότερα στο: http://www.paratiritis-news.gr/

Πρόσφατα ο κ. Μητσοτάκης ανήγγειλε ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα για τους 1.440.000 ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες που θα «προσφέρει, όπως είπε, ελεύθερη επιλογή εισφορών ανάλογα με την επιθυμία και τον σχεδιασμό του κάθε ασφαλισμένου». Μάλιστα ο υπουργός εργασίας κ. Βρούτσης επαναλάμβανε θριαμβευτικά σε δηλώσεις του ότι οι ασφαλισμένοι θα μπορούν «ελεύθερα» πλέον ο καθένας να επιλέγουν την ασφάλιση που επιθυμούν, υποτιμώντας προφανώς τη νοημοσύνη τους. Διότι οι συλλογικότητες ενώνουν πολυπληθείς ομάδες στη διεκδίκηση των δικαίων τους αλλά και στην αντίσταση έναντι της υπεξαίρεσης των κεκτημένων τους. Η «ελεύθερη επιλογή» που διαφημίζεται αποτελεί τον δούρειο ίππο κατά του ασφαλιστικού συστήματος, τον προθάλαμο της ιδιωτικοποίησής του, διότι εξατομικεύει ένα συλλογικό θεσμό, με αποτέλεσμα ο κάθε ασφαλισμένος να πρέπει να αντισταθεί μόνος για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του αφού τα συμφέροντα πλέον θα εξατομικευθούν και θα διαφέρουν μεταξύ των ασφαλισμένων. Μηδενίζει δηλαδή τη συλλογική αντίστασή τους στα νεοφιλελεύθερα σχέδια της Ν.Δ..
 
Όπως σημειώνει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις «Παράπλευρες απώλειες»: «Η “ιδιώτευση” μεταθέτει το βαρύτατο έργο της προβολής αντίστασης ενάντια στα κοινωνικά παραγόμενα προβλήματα και της επίλυσής τους, στους ώμους ανδρών και γυναικών ατομικά, […] φέρνει τα άτομα σε αμοιβαίο ανταγωνισμό[…] ενώ αντίθετα το κοινωνικό κράτος τείνει να ενώνει τα μέλη του σε μια προσπάθεια να προστατεύσει όλα και καθένα από αυτά».

Κατά τον Μπάουμαν, ένα κράτος είναι κοινωνικό όταν προωθεί την «αρχή της κοινοτικά κυρωμένης συλλογικής ασφάλειας» ενάντια στις ατομικές ατυχίες και τις επιπτώσεις τους. Ο υπουργός Επικρατείας κ. Γεραπετρίτης αναφερόμενος στο ασφαλιστικό τόνισε ότι για να είναι βιώσιμη μια πολιτική «οφείλει να είναι μια πολιτική ΣΔΙΤ, σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι το ασφαλιστικό θα υφίσταται τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου γεγονός που θα αμφισβητεί ανά πάσα στιγμή τη βιωσιμότητά του. Ας μη ξεχνάμε ότι η χρεοκοπία της Enron στέρησε από πολλούς ανθρώπους τα μέσα βιοπορισμού και τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα. Αλλά υπάρχει και άλλη μια διάσταση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: Αποσαθρώνει τα θεμέλια στα οποία η κρατική εξουσία στηριζόταν ολοένα και περισσότερο κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης εποχής. Αποκαθηλώνει στις συνειδήσεις των πολιτών, που υφίστανται τις συνέπειές της, την κρατική εξουσία, που προσπαθεί να υπερασπιστεί η ΝΔ με την καταστολή και όχι με την αναθεώρηση της πολιτικής της.
 
Προς τι όμως αυτή η καταχρηστική ερμηνεία του Νόμου και της Τάξης από τη ΝΔ; Όταν αδυνατείς να οδηγήσεις ένα λαό στην ευημερία, διότι έχεις ασπασθεί τον νεοφιλελευθερισμό, η καλύτερη λύση για να συγκαλύψεις τις προθέσεις σου ή την αδυναμία σου, είναι να μεταφέρεις το ενδιαφέρον του αλλού, στην προσωπική του ασφάλεια εν προκειμένω, με τέτοιο τρόπο  ώστε να προταχθεί έναντι της οικονομικής του ανασφάλειας που δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός. Μας λέει πάλι ο Μπάουμαν: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά […] πρέπει να αναζητήσει άλλες μη οικονομικές εκδοχές τρωτότητας κι αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει την αβεβαιότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες.». Πώς θα το επιτύχει αυτό; «(Θα) πρέπει να ενισχυθεί τεχνητά ή τουλάχιστον να δραματοποιηθεί τεχνητά (το θέμα της προσωπικής ασφάλειας) σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει.   Ώστε η μη πραγματοποίηση των προαγγελθεισών απειλών να μπορεί να επικροτηθεί ως μεγάλη νίκη της κυβερνητικής εχεφροσύνης ενάντια στην εχθρική μοίρα: Ως αποτέλεσμα της αξιέπαινης επαγρύπνησης, φροντίδας και καλής θέλησης των οργάνων του κράτους». Όπως για παράδειγμα η απομάκρυνση γυναικόπαιδων κυρίως από τα υπό κατάληψη κτίρια που προβλήθηκε δυσανάλογα από την κυβέρνηση, τα περιστατικά βίας σε βάρος πολιτών τις μέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου ή στο όνομα της «προστασίας» του πανεπιστημιακού ασύλου.
 
Πού οδηγούν όλα αυτά τις νοητικές μας αντιλήψεις; Να προσαρμόζονται βαθμιαία και να αποδέχονται ως δημοκρατική και αναγκαία κάθε προτεραιότητα προβαλλόμενη από τους φορείς της εξουσίας. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μας το λένε ο Στηβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες»: « Το τραγικό παράδοξο στην περίπτωση του εκλογικού δρόμου προς τον αυταρχισμό, είναι ότι αυτοί που επιδιώκουν την κατάλυση της δημοκρατίας χρησιμοποιούν συχνά τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε σταδιακά, “ανεπαισθήτως”, ακόμη και νομιμοφανώς, να πετύχουν τον στόχο τους». Για να επεξηγήσουν: «Ο εκλογικός νόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας είναι και πιο ύπουλος ίσως[…] Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια. Μάλιστα, συχνά παρουσιάζονται σαν προσπάθεια για μια “καλύτερη”, “πιο αποτελεσματική” δημοκρατία… Έτσι για πολλούς η διάβρωση και η “αποψίλωση” της δημοκρατίας δεν γίνεται καν αντιληπτή».
 
 

Αλεξανδρούπολη, 1/12/20019 (Κ.) 6947-771412

ΓΝΩΜΕΣ

DUTH CORNER

Magazine

#audi_afs