Περι της ασφαλειας των δημοσιων κτιριων

Καμία εντύπωση  – δυστυχώς – δεν προκαλεί τον περιστατικό που έλαβε χώρα στο Πρωτοδικείο της Νάουσας όταν κατά τη διάρκεια συνεδρίασης φωτιστικό οροφής αποκολλήθηκε και έπεσε πάνω σε δικηγόρο που εκείνη την ώρα βρισκόταν στην αίθουσα.

Ευτυχώς στην συγκεκριμένη περίπτωση η δικηγόρος στάθηκε τυχερή και δεν έπαθε τίποτα καθώς το φωτιστικό διαλύθηκε πέφτοντας δίπλα της, ωστόσο όπως και η ίδια δήλωσε στα ΜΜΕ ήταν θέμα τύχης καθώς οι συνθήκες του κτιρίου είναι «άθλιες».

Μάλιστα όπως εξήγησε το συγκεκριμένο πρωτοδικείο της Νάουσας ήταν παλαιότερα ειρηνοδικείο και αναβαθμίστηκε σε πρωτοδικείο χωρίς να γίνουν απαραίτητες ανακαινίσεις, ενώ τα φωτιστικά στις αίθουσες είναι ξεχαρβαλωμένα.

Το εν λόγω περιστατικό είναι το πολλοστό μόλις σε διάστημα λίγων μηνών και έρχεται να προστεθεί σε σωρεία καταγγελιών για την κατάσταση δημοσίων κτιρίων που στην κυριολεξία καταρρέουν, απουσία της απαραίτητης συντήρησης.

Καταγγελίες για τις υποδομές σχολείων, δημοσίων υπηρεσιών, ακόμα και  κτιρίων στα οποία στεγάζονται καίριες υπηρεσίες υπουργείων είναι μόλις το «μείγμα» των τελευταίων μηνών, με το θέμα απλώς να έρχεται στην επικαιρότητα όταν συμβαίνει κάτι –  ευτυχώς όχι «μοιραίο» για την ασφάλεια πολιτών και εργαζομένων – και έπειτα ξεχνιέται.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική ευθύνη της Πολιτείας. Όχι μόνο όταν συμβεί το ατύχημα, ούτε όταν οι εικόνες κάνουν τον γύρο των δελτίων ειδήσεων, αλλά πολύ νωρίτερα, όταν οι προειδοποιήσεις αγνοούνται, οι συντηρήσεις μετατίθενται επ’ αόριστον και η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως «δευτερεύον κόστος».

Διότι τα δημόσια κτίρια δεν καταρρέουν ξαφνικά. Καταρρέουν αργά, μέσα από χρόνια αδιαφορίας, υποχρηματοδότησης και διοικητικής αδράνειας. Και κάθε φορά που ένα φωτιστικό πέφτει σε δικαστική αίθουσα, μια οροφή υποχωρεί σε σχολείο ή ένας δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε παγίδα, δεν πρόκειται απλώς για μια «κακή στιγμή». Πρόκειται για την ορατή συνέπεια μιας διαρκούς εγκατάλειψης που αντιμετωπίζεται ως κανονικότητα.

Το ανησυχητικό είναι πως στην Ελλάδα του 2026 η δημόσια συζήτηση ανοίγει μόνο όταν αποφεύγεται το χειρότερο. Σαν να θεωρείται επιτυχία το ότι «δεν θρηνήσαμε θύματα». Όμως μια Πολιτεία δεν κρίνεται από την τύχη των πολιτών της, αλλά από την πρόληψη, τη μέριμνα και την ευθύνη που αναλαμβάνει πριν συμβεί το κακό. Όχι μετά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.