Να ξεκινησει η συζητηση για την μειωση του χρονου εργασιας

Με ενδιαφέρον διαβάσαμε την ανάρτηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Νίκου Ανδρουλάκη με αφορμή την επικείμενη εργατική πρωτομαγιά, στην οποία μεταξύ άλλων προτείνονται κίνητρα για την εφαρμογή προγραμμάτων 32 ή 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα, με πλήρεις αποδοχές.

Η παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη ανοίγει μια συζήτηση που στην Ελλάδα – όχι τυχαία αν σκεφτεί κανείς ότι είμαστε η χώρα που «θέσπισε» το 13ωρο εργασίας – άργησε χαρακτηριστικά, όχι απλώς για το πόσο δουλεύουμε, αλλά για το πώς δουλεύουμε και τι παράγουμε μέσα σε αυτόν τον χρόνο.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο, η τετραήμερη εργασία δεν είναι «λιγότερη δουλειά», αλλά διαφορετική οργάνωση της εργασίας.  Το αναφέρει άλλωστε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ χαρακτηριστικά.

Και επειδή στην χώρα μας αγαπάμε να «ανακαλύπτουμε την Αμερική», αρκεί να πούμε ότι η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το μοντέλο αυτό δεν είναι θεωρητικό. Στην Ισλανδία, πιλοτικά προγράμματα με μειωμένες ώρες εργασίας οδήγησαν σε ίδια ή και αυξημένη παραγωγικότητα, ενώ οι εργαζόμενοι ανέφεραν σημαντική βελτίωση στην ψυχική υγεία και την ισορροπία ζωής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το μεγάλο πείραμα του 2022 έδειξε ότι πάνω από το 90% των επιχειρήσεων που συμμετείχαν διατήρησαν το 4ήμερο, βλέποντας μείωση αποχωρήσεων και αύξηση ικανοποίησης προσωπικού. Ακόμη και σε απαιτητικούς τομείς, όπως η τεχνολογία ή οι υπηρεσίες, η καλύτερη οργάνωση και η αξιοποίηση εργαλείων (π.χ. αυτοματοποίηση, ΑΙ) αντιστάθμισαν τη μείωση ωρών.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι η κοινωνική διάσταση ενός τέτοιου πιθανού μέτρου, δεδομένου ότι σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα και μαζική φυγή νέων, η δυνατότητα για περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καλύτερη ποιότητα ζωής και σταθερό εισόδημα θα μπορούσε να αποτελέσει ισχυρό κίνητρο παραμονής.

Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος: μικρομεσαίες επιχειρήσεις με χαμηλά περιθώρια κέρδους μπορεί να δυσκολευτούν, αν δεν υπάρξουν ισχυρά κίνητρα και μεταβατική στήριξη. Εδώ θα κριθεί και η σοβαρότητα της πρότασης—στο κατά πόσο συνοδεύεται από συγκεκριμένα εργαλεία εφαρμογής και όχι μόνο από πολιτική στόχευση.

Συνολικά, η πρόταση για 32 ή 35 ώρες με πλήρεις αποδοχές δεν είναι πανάκεια, αλλά είναι μια ουσιαστική αφετηρία για να σπάσει το μοντέλο της «φθηνής και εξαντλητικής εργασίας» που περιγράφεται. Και αν κάτι δείχνει η ευρωπαϊκή εμπειρία, είναι ότι όταν μειώνεται ο χρόνος εργασίας με σχέδιο, συχνά αυξάνεται η αξία της.

Ακόμα και αν το πιο πρόσφατο viral παράδειγμα της ειδικευόμενης ιατρού που «κατήγγειλε» συνεχόμενη πενθήμερη εφημερία, αγγίζοντας τα όρια του “burn out“ – με δυστυχέστερο όλων την απάντηση του αρμοδίου Υπουργού – δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για το ενδεχόμενο εκκίνησης έστω μιας τέτοιας συζήτησης, μήπως οι λοιπές κοινωνικές δυνάμεις, αρχίζουν να πιέζουν προς την κατεύθυνση αυτή;

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.