Μην αποκλειετε τον κοσμο απο τον χορο

Τα πανηγύρια, από τα βάθη των αιώνων, αποτελούν μια από τις πιο γνήσιες εκφράσεις της συλλογικής ζωής των ελληνικών κοινοτήτων. Από την αρχαιότητα ακόμη, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από θρησκευτικές και τοπικές γιορτές, με σκοπό να τιμήσουν έναν άγιο, να γιορτάσουν το τέλος του θερισμού ή να μοιραστούν την καθημερινή χαρά της ζωής. Δεν ήταν μόνο θρησκευτική ή κοινωνική ανάγκη· ήταν και μια αφορμή για συνάντηση, για σύσφιξη σχέσεων, για γλέντι.

Ο χορός, φυσικά, είχε πάντα κεντρικό ρόλο σε αυτά τα πανηγύρια. Ο κύκλος του χορού, με τον οποίο μικροί και μεγάλοι έπιαναν ο ένας το χέρι του άλλου, δεν ήταν απλώς μια χορευτική διάταξη ήταν το σύμβολο της ενότητας, της κοινότητας, της ισότητας. Στον ίδιο κύκλο χόρευε ο γεωργός, ο τεχνίτης, ο γέρος, ο νέος, η κοπέλα που έκανε τα πρώτα της βήματα και εκείνος που γνώριζε πολύπλοκες φιγούρες. Ο καθένας έβρισκε χώρο και ρυθμό να εκφραστεί, χωρίς αποκλεισμούς.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια τάση που αλλοιώνει κάπως τον χαρακτήρα αυτόν. Νέοι άνθρωποι, που μελετούν τους παραδοσιακούς χορούς σε συλλόγους και έχουν αναπτύξει εντυπωσιακές δεξιότητες, καταλαμβάνουν την πίστα και μετατρέπουν τον χώρο του χορού σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με επίδειξη. Αναμφίβολα, είναι όμορφο να βλέπουμε νέους να συνεχίζουν την παράδοση, να χορεύουν σωστά και με μεράκι. Όμως, την ίδια στιγμή, δημιουργείται μια αμηχανία για τον απλό κόσμο για τον άνθρωπο που θέλει απλώς να μπει στον κύκλο, να πιαστεί από το χέρι του γείτονα και να χαρεί τον χορό χωρίς να νιώθει πως μπαίνει σε διαγωνισμό.

Η ουσία του πανηγυριού δεν είναι η επίδειξη είναι η συμμετοχή. Δεν είναι ο εντυπωσιασμός είναι η χαρά της κοινής εμπειρίας. Όποιος θέλει να δείξει τις χορευτικές του ικανότητες έχει πολλές ευκαιρίες διαγωνισμούς, φεστιβάλ παραδοσιακών χορών, εκδηλώσεις συλλόγων. Εκεί, ναι, η δεξιοτεχνία έχει χώρο και σκοπό. Στο πανηγύρι, όμως, προέχει κάτι άλλο να μην αποκλειστεί κανείς, να μη διστάσει κάποιος να χορέψει επειδή «δεν ξέρει καλά», να μην χαθεί η αυθεντική, λαϊκή αίσθηση του γλεντιού.

Αν τα πανηγύρια καταντήσουν μόνο χώροι επίδειξης, τότε χάνουν την ψυχή τους. Και η ψυχή τους είναι αυτή να μπορεί να χορέψει ο καθένας, είτε ξέρει περίπλοκες φιγούρες είτε απλώς ακολουθεί τον ρυθμό.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο χορός είναι για όλους και χορεύει καλύτερα αυτός που χορεύει με την ψυχή του!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.